Beeld: van Roxan Fotografie
Angela (43) is samen met haar man, na een lange kinderwens, adoptiemoeder van twee broertjes geworden. Ze waren destijds 5 en 7 jaar oud. Ondertussen zijn ze drie jaar een mooi gezin. Ze blikt terug op de pittige en bijzondere periode van drie jaar geleden.
In mijn vorige column schreef ik over het vervolg van onze eerste ontmoeting tussen ons en onze twee adoptiezoontjes. Er breekt nu een wenperiode aan, van ongeveer een week.
Het is half november, we hebben om 9.30u afgesproken bij het pleeggezin. De mannen staan al te wachten in de huiskamer en we krijgen een voorzichtige knuffel, met een hoop gegiechel. Het voelt nog een beetje gek natuurlijk. Zeg nou zelf; je weet nu een aantal weken dat je een nieuwe papa en mama krijgt, je hebt ze gisteren voor het eerst gezien, en nu geef je ze een knuffel waar allemaal andere mensen bij staan. Heel gek, misschien zelf traumatisch? Ook voor ons voelt het onwennig. Het wordt echter wel aangemoedigd. Natuurlijk vinden wij dat zelf ook fijn om te doen, maar toch ben je er voorzichtig mee. Je wil ze niet bang maken, of te vaak aan ze zitten. We zijn voor ons gevoel nog steeds vreemden voor hun.
We gaan vandaag samen met onze vertaalster naar een speeltuin iets verderop. We moeten vijftien minuutjes rijden met de auto. Ongelooflijk, de zitjes op de achterbank zijn voor het eerst gevuld! Heel bijzonder, en ook nog heel erg onwennig. Weer zo’n moment waar je al jaren naar uitkijkt. Er wordt ondertussen voorzichtig gekletst, uiteindelijk met een vragende blik richting ons, maar ja, wij verstaan er echt niks van… De Hongaarse taal is erg lastig, het lijkt niet op een andere taal, dus er zijn ook geen woorden die ergens op lijken waardoor je het wellicht kan ontcijferen. We leren wel al snel wat ja en vooral nee betekent. Verder wordt ons geadviseerd om vooral gewoon in het Nederlands te praten. Kinderen pakken de taal heel snel op, wat later ook bij onze jongens zal blijken. Ze gaan in no-time hun moedertaal verliezen. Het voelt verdrietig want hun hele wereld staat op de kop. Alles wat vertrouwd is, zal binnen een aantal weken helemaal weg zijn.
We komen aan bij meerdere kleine speeltuinen. De vertaalster vertaalt zo af en toe wat tekstjes van de mannen, want ze kletsen graag. “Wow! Dat is een mooie speeltuin!” Ze zijn heel enthousiast, en ook hier merk je weer dat ze weinig gewend zijn. Ze zitten vooral vaak thuis binnen of in eigen tuin. Ze vragen netjes of ze naar de speeltuin mogen, en weg zijn ze! We duwen de jongens op de schommel, helpen met klauteren over de speeltoestellen, we vangen ze op en voorzichtig kietelen we ze al wat als ze van de glijbaan af gaan. We rennen er lekker achteraan.
Motorisch zijn ze weinig uitgedaagd. Vooral de oudste heeft moeite met het klauteren. De loopplankjes aan kettingen, die dus volop bewegen als je erop stapt, worden bijna vakkundig ontweken. Hij stapt in plaats van op de plankjes, eroverheen op de grondplaat die eronder ligt. Slim. Voor ons nog een mooie uitdaging om dit verder te ontwikkelen en hem makkelijker en natuurlijker te laten bewegen.
Onze vertaalster stelt voor om nog even een kopje koffie ergens te doen. Na een klein stukje lopen voel ik opeens een klein handje mijn hand pakken. Ach jee, een kinderhandje in mijn hand?! En dat kinderhandje is van MIJN eigen kind?! Mijn lichaam schrikt en vult zich met liefde tegelijkertijd. Het is een onwerkelijke manier van kinderen “krijgen”. Ook dit overkomt ons als een tsunami. En vooral, wat moet er in het hoofd van dit jongetje omgaan?
We komen aan bij een heel leuk, en lekker rustig koffietentje. De jongens mogen een taartje uitkiezen en krijgen ook wat te drinken. Ze kijken ons aan met grote ogen… Krijgen wij iets te drinken? Mogen we iets uitkiezen? Ze zijn helemaal verbaasd en laten het allemaal maar over zich heen komen. Het is wederom duidelijk dat dit iets is wat ze nog nooit gedaan hebben. Ze gaan heel onwennig en keurig zitten aan een kindertafeltje. Er is een leuke kinderhoek, dus ze zijn gelijk helemaal blij met al het speelgoed.
Daar zitten ze dan, voor het eerst in een koffie café. Ze moeten een beetje giechelen en smullen van het taartje. Zodra het taartje op is, brengen ze netjes het schoteltje terug naar de koffie dame, en gooien hun servetje weg in de prullenbak. Uiteraard zit hier allemaal gewenst gedrag aan vast, maar je denkt toch: goed opgevoed! Vanuit de adoptiestichting geven ze aan dat het allerbelangrijkste op dit moment “hechting” is. Elkaar leren kennen, elkaar leren vertrouwen, knuffelen, ze helpen met aankleden (ook al zijn ze al wat ouder en kunnen ze dat prima zelf), helpen met spelen, herinneringen maken en daar mogen we gerust een paar jaar voor uittrekken. Daarna komt pas het “opvoeden”.
Na nog een half uurtje speeltuin en nog wat kastanjes zoeken, klimmen ze weer in onze auto, en rijden we weer terug naar het pleeggezin. Ik rij terug. Ik weet nog dat dat het eerste was wat ze zeiden bij terugkomst tegen hun pleegmoeder; dat hun nieuwe mama kon autorijden. Ongelooflijk! We eten ‘s middags mee met het pleeggezin. Dit is ook het moment waarop we uitgebreid met de pleegmoeder doornemen wat de jongens zoal eten, wat ze leuk vinden om te doen, en nog belangrijker, wat hun dagelijkse ritme is. Het is de bedoeling dat we dat ritme in eerste instantie gewoon overnemen.
Uiteindelijk kunnen we dat wel veranderen, maar omdat het allemaal al zo heftig voor ze is, gaan we ze niet ook meteen heel ander eten geven of bijvoorbeeld veel vroeger naar bed doen. Alles wat met de jongens te maken heeft, komt voorbij en bespreken we. Zo ook de medicijnen van de jongste. Opletten geblazen, want ik en medicijnen, en vooral het op gezette tijden geven van die medicijnen is niet mijn sterkste kant. Ondertussen vragen de jongens onze aandacht. Ik ben blij dat ik pen en papier mee heb, en dus alles op kan schrijven. Want echt geconcentreerd ben ik niet, en toch zijn dit belangrijke dingen om op te slaan.
We spreken af dat we ze morgen om 9:00u weer komen ophalen. We schrikken best wel als we horen dat we ze morgen direct mee terug naar ons tijdelijke huis in Hongarije mogen nemen. Dat gaan we dan de rest van de week herhalen. Dat worden pittige dagen; intensief met de jongens bezig zijn, en vier uur per dag in de auto, waarvan twee uur met twee jongentjes die ons niet verstaan.
We gaan weg bij het pleeggezin, dus de jongens krijgen (en geven ons) een dikke knuffel. De jongste zegt nog even dat we ze wel weer optijd moeten komen ophalen morgenochtend. Ondanks dat het allemaal super spannend voor ze is, hebben ze er zin in. Ze zijn enthousiast en doen het ontzettend goed. Stoere knulletjes!
Meer lezen over het verhaal van Angela en haar gezin? Haar andere columns vind je hier.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Een bevalling is een ervaring die alles van je vraagt: je lijf, je hoofd en soms ook je gevoel voor realiteit. En toch doen miljoenen vrouwen het, vaak bewuster en sterker dan ze ooit van zichzelf hadden gedacht.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Van zelf veters strikken tot netjes eten met mes en vork: volgens Supernanny Jo Frost zijn het juist die alledaagse vaardigheden waar steeds meer kinderen moeite mee hebben.
Veel ouders geven eraan toe: nog één verhaaltje, nog even spelen of een schermpje dat nét iets te lang aanblijft. Bedtijd schuift zo ongemerkt op.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Sophie (42), samen met […]
