De zoon van blogger Terence Mentor vroeg steeds om zijn moeder als-ie niet kon slapen of van streek was. Twee jaar lang lukte het hem dan ook niet om zijn kind stil te krijgen.
Op Facebook schrijft hij eerlijk en open hoe dit van de één op andere dag veranderde.
‘Ik vond het mooi om te zien hoe sterk de band tussen mijn vrouw en onze zoon was’, zegt hij. ‘Maar eerlijk gezegd maakte die band me ook jaloers. Het is als vader moeilijk om een kind dat steeds naar z’n moeder wil, gerust te stellen. Om nooit een ‘momentje’ met je zoon te hebben gehad.’
Lees ook
Portretten: eindelijk vader >
Tot er een op een nacht ineens iets veranderde: zijn zoon sliep bij z’n vrouw op de borst (de enige plek waar hij de laatste twee jaar rustig was). Toen hij wakker werd stond hij op, liep naar Terence en gaf hem een knuffel. ‘Ik zal niet liegen, ik heb een traantje gelaten.’
Wat hij met zijn verhaal wil zeggen? ‘Het is soms moeilijk om een vader te zijn, maar op een dag krijg je alle energie terug. Hou vol, want het is het allemaal waard. En onthoud dat er altijd vrienden zijn om je te steunen.’
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
