schreeuwde-tegen-kinderen-spijt-van

Blogger Karen Johnson heeft jarenlang tegen haar kinderen geschreeuwd als ze boos was. Nu ze hierop terugkijkt, heeft ze daar spijt van.

'Het heeft de band met mijn kinderen beïnvloed', schrijft ze.

More content below the advertising

 

Tandpasta op de muur

'Ik wist niet dat mijn kinderen mij tot het uiterste konden drijven', vervolgt Karen. 'Dat ik met deuren zou gaan smijten en tegen ze zou gaan schreeuwen tot mijn keel pijn ging doen.' Er hoefde maar iets te gebeuren - van tandpasta op de badkamermuren tot kinderen die hun speelgoed niet opruimden - of de blogger zette het op een brullen. Tot ze merkte dat haar jongste hier moeilijk mee kon omgaan. 

 

Lees ook
Moeder heeft dé tip als je op het punt staat om te schreeuwen tegen je kind >

 

'Vreselijk'

Karen legt uit: 'Hij kreeg zijn rapport en dat was niet goed. Ook luisterde hij schijnbaar slecht, maar dat vond ik niet eens het ergste: hij durfde mij niet over zijn slechte cijfers te vertellen. Dus toen ik het rapport pakte, sloeg hij doodsangsten uit - vreselijk om te zien. Ik wil dat mijn kinderen respect hebben en dat ze goed opgevoed worden, maar bang zijn voor mij? Dat vind ik niet normaal.

Op het moment dat haar zoontje huilend zijn excuses aanbood, wist ze dat ze moest stoppen met schreeuwen naar haar kinderen. 'Ik heb ze een voor een apart genomen en mijn excuses aangeboden. Ik vertelde waarom ik soms zo boos werd, maar dat het prima is om fouten te maken. En ook dat ik ze altijd zal vergeven.'

 

'Vertrouwen'

Aan het eind van haar column deelt Karen nog een passage uit een artikel dat ze tegenkwam. 'Wanneer je schreeuwt horen kinderen je wel, maar luisteren ze niet. Het enige wat ze doen, is uit angst stoppen waar ze mee bezig zijn. Maar de informatie die jij over wil brengen, nemen ze niet in zich op. Door te schreeuwen worden kinderen bang. En hoewel sommigen misschien denken dat dat een 'goed' ding is, 'want dan luisteren ze en zien ze dat jij autoriteit hebt', zorgt het juist voor een deuk in jullie relatie. En welke ouder wil nou niet dat je kind je vertrouwt?'

Bron: Scary Mommy

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Slaan, duwen, trekken: kinderen doen het bijna dagelijks. Volgens moeder en blogger Acacia Blixen is het heel belangrijk dat een kind 'sorry' leert te zeggen tegen een ander. 'Ouders moeten daarin het goede voorbeeld geven.'

Buiten spelen

De kinderen van Acacia gaan niet naar school, omdat ze er voor kiest ze thuisonderwijs te geven. Haar kinderen spelen regelmatig met vriendjes die ook niet naar school gaan. ‘We zijn een groepje gestart met kinderen van allerlei leeftijden die samen buiten konden spelen, onder toezicht van een ouder. Ik heb toen één ding aangegeven: dat slaan en duwen niet getolereerd wordt en dat als een kind een ander kind pijn doet, hij zijn verontschuldigingen moet aanbieden.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Mijn dochter (5) hoeft niet altijd sorry te zeggen' >

 

Zelf oplossen

In praktijk blijkt dat echter niet zo eenvoudig. Het komt nogal eens voor dat één van de kinderen van Acacia een duw of trap krijgt en dat de boosdoener dan verder gaat alsof er niets gebeurd is. ‘Daar stoor ik me enorm aan’, vertelt ze. ‘Soms zegt de ouder van het kind ‘sorry’, namens zijn zoon of dochter, maar zo’n verontschuldiging is niets waard.’ Volgens Acacia moet je het de kinderen zélf te laten oplossen. 'Dus: niet ‘sorry’ zeggen namens je kind, maar het je kind zelf laten zeggen. En wil hij dat niet, omdat hij geen spijt heeft, dan moet hij weg.’

 

Goede voorbeeld

Acacia vindt daarnaast dat ouders het goede voorbeeld moeten geven. ‘Bied zelf je verontschuldigingen aan als je een fout maakt. Als een kind het gewend is om ‘sorry’ te horen van zijn ouders, dan zullen ze het gemakkelijker vinden om zichzelf te verontschuldigen tegenover hun vriendjes. Geef je als ouder niet het goede voorbeeld, dan leert een kind dat het normaal is dat iemand anders de verantwoordelijkheid voor zijn acties op zich neemt.’
 

Bron: Scary Mommy.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Beeld: Shutterstock
Beeld: Shutterstock

Klik en nog eens klik: in een mum van tijd heb je twee gaatjes in je oren, voor de rest van je leven. Dat lijkt heel vanzelfsprekend voor meisjes, maar volgens Kristen Mae is dat het niet. Zij liet haar dochter zelf bepalen wanneer ze gaatjes in haar oren wilde. 

Traditie

De dochter van Kristen is 9 en heeft sinds een jaar gaatjes in haar oren. Kristen legt op haar blog uit: ‘Veel ouders geven hun dochters oorbellen als ze nog maar een baby of een peuter zijn. Zelf was ik ook een baby toen ik gaatjes kreeg en ik kan me er dus niets van herinneren. Voor sommige ouders is het zelfs een culturele traditie die er gewoon bij hoort. Maar ik heb er heel bewust voor gekozen om onze dochter pas op haar negende gaatjes te geven.’

More content below the advertising

 

Lees ook:
'Waarom ik mijn baby echt geen oorbellen geef' >

 

Eigen keuze

Kristen noemt daar een aantal redenen voor. ‘Ten eerste wilde ik haar geen pijn doen op zo’n heel jonge leeftijd. Bovendien vind ik de standaard die tegenwoordig aan uiterlijk wordt gesteld, onzin. Ik wilde haar geen gaatjes geven omdat het maatschappelijk verwacht wordt om die als jong meisje te hebben.’ Daarnaast vond Kristen het heel belangrijk dat het haar dochters eigen keuze zou zijn. ‘Rond haar vijfde begon ze zich af te vragen waarom haar vriendinnetjes wel gaatjes in hun oren hadden en zij niet. Ik vertelde haar waarom ik had gewacht en ze vroeg me of het pijn zou doen. Ze besloot toen dat ze op haar achtste gaatjes wilde. En zo geschiedde.’

Sindsdien is haar dochter supertrots op haar oorbellen. ‘Waarschijnlijk was het ook gewoon oké geweest als we haar op jonge leeftijd gaatjes hadden gegeven’, zegt Kristen. ‘Maar ik ben toch blij dat we hebben gewacht. De dag dat ze haar eigen keuze maakte – ook al gaat het maar om twee piepkleine gaatjes – was de dag dat ze zich onafhankelijk voelde. Voor haar was het een bewuste keuze waar ze voor altijd trots op zal zijn.’

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >