Hoewel je vroeger zei het ‘nooit te gaan doen’, doe je het nu dus toch: schreeuwen tegen je kind. Blogger en moeder Elizabeth Tenety kan hierover meepraten, maar heeft voor al haar mede-schreeuwers één tip.
Adem.
Lees ook
‘Schreeuw jij tegen je kind? Dan ben je heus geen slechte moeder’ >
Ja, echt: adem. Zo simpel kan het zijn. Onderzoek toont namelijk aan dat wanneer je je ademhaling goed beheerst, je kalmeert en daadwerkelijk minder pijn ervaart. Zelfs tijdens de bevalling. Elizabeth: ‘Dus wanneer je zo moe bent omdat je baby de hele nacht heeft wakker gelegen: adem. Wanneer je steeds aan het soppen ben door gemorste drankjes, smakeloze bekers en kruimels in de auto: adem. Wanneer je te veel hooi op je vork hebt genomen, je planning volledig in de soep loopt, de kinderen elkaar te tent uitvechten of een familielid kritiek op je heeft: adem.’
Een goede ademhaling verlaagt het stresshormoon én geeft je de tijd om rationeel na te denken – zo simpel kan het dus zijn…
Bron: Mother.ly
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
