taken verdelen
Beeld: Unsplash

Maria en haar man werken allebei, maar zij runt het hele huishouden. Niet omdat hij een hark is, maar omdat zij het zo wil. “Ik doe alles gewoon veel beter.”

Voor wij kinderen kregen, wist ik precies hoe we het zouden aanpakken. Natuurlijk zouden we de taken eerlijk verdelen. Hallo zeg, de jaren vijftig liggen allang achter ons, we werken allebei, zijn modern en geëmancipeerd. Ik zag helemaal voor me hoe ik thuis zou komen van mijn werk. Verwarming aan, lief spelende kinderen en mijn man in de keuken, roerend in de pannen. Prachtig plaatje.

Inmiddels zijn we vele jaren en twee dochters verder. En kan ik niets anders concluderen dan: fiftyfifty mijn reet. Niet omdat mijn man niets doet, maar omdat ík hem daar de kans niet toe geef. Want ik doe alles en ik vind het prima.
 

Kampioenschap eigenwijsheid

Met onze eerste dochter nog in mijn buik, krabbelde ik al terug. Van die vier dagen werken, maakte ik al snel drie. Omdat ik zo veel mogelijk bij ons kind wilde zijn. Tijdens slaapjes en ’s avonds kon ik vast wel werken – lang leve het freelancebestaan.

En nu heb ik twee dochters van zeven en vier en lach ik mezelf snoeihard uit. Als er een kampioenschap eigenwijsheid wordt georganiseerd, win ik glansrijk. Ik prop van alles in te weinig tijd en mag daarover graag mopperen en mekkeren. Eigen schuld, dikke bult. Moet ik maar wat taken uit handen geven. Maar dat vind ik dus op z’n zachtst gezegd lastig. Ik zou eindeloos kunnen oreren over de spagaat tussen werken en moederen. Daar zit een kern van waarheid in, maar ik weet ook: het zit in mij. Ik ben stronteigenwijs en vind dat ik alles het beste kan. Is ook zo, overigens.

Of het nou gaat om het intekenen voor de schoolreis, het labelen van drinkbekers, sintcadeautjes kopen, het organiseren van kinderfeestjes, de gymschoenencheck aan het einde van de schoolvakantie, de inkoop van de bso-dagen, het organiseren van speeldates, afspraken bij de tandarts, dokter en kapper, hapjes voor het kerstdiner, de doos voor het paasontbijt – ik fiks het voor hij ook maar weet dat het moet gebeuren.
 

Bij het rechte eind

Af en toe probeer het wel hoor, om een taak over te dragen. Zo wilde ik de verjaardag van mijn oudste vieren met een speurtocht met tien vriendinnetjes. En dan de middag afsluiten met een modeshow. Leuk idee, maar best veel werk. Toen ik tierde van de stress, stelde mijn man voor dat hij de speurtocht op zich zou nemen. Uiteraard wel op zijn manier en wanneer hij er tijd voor heeft. Een uur voor de hele bende zou arriveren, was hij pas klaar. Het werkte, maar rustgevend was het niet.

Het komt gewoon omdat ik het voor mijn gevoel vaker – zo niet altijd – bij het rechte eind heb. Daar wordt een mens best eigengereid van. Onze jongste is nogal vaak ziek. Niet ernstigs hoor, gewoon koorts en snot, oor- en keelpijn. Dan lig je thuis op de bank toch het lekkerst.

Het voordeel van freelancer is dat ik geen baas heb dus er gewoon voor haar ben, maar in the end moeten de stukken natuurlijk wel geschreven worden. Ik kan mijn werk niet zomaar in de wacht zetten. Gelukkig zie ik een ziekteperiode al van mijlenver aankomen en begin ik dan al te regelen, waar mijn man denkt: we zien het wel. Ik ruik aan mijn dochter dat ze binnenkort ziek wordt. Echt, ik heb er nog nooit naast gezeten. Haar adem ruikt anders en haar lichaamsgeur verandert ook. De eerste keer dat ik dat riep, keek mijn man me glazig aan. Je ruikt wat? Inmiddels vertrouwt hij ook op mijn neus.
 

Lees ook
'Huishouden, werk, de kinderen: mijn man en ik onderhandelen over álles' >

 

'Ik kan niet loslaten'

Ik had trouwens niet verwacht zo’n ontzettende controlefreak te worden. Maar hoe langer we dit gezin runnen, hoe meer ik met mijn neus op de feiten word gedrukt: ik kan niet loslaten. Het moet op mijn manier. Het komt ook voort uit liefde, voor mijn man, voor de kinderen. Een paar keer per jaar verlaat ik het nest voor een weekendje weg met vriendinnen. Als mijn man dat op zijn beurt doet, kwakt hij een boxershort en een tandenborstel in een tas, geeft ons alledrie een kus weg is hij.

Hij heeft best belangstelling voor onze plannen, maar zal zich er niet mee bemoeien. Ha, ik niet. Voor ik vertrek, ligt de schone was gestreken in de kast zodat niemand misgrijpt (en dan weet ik me nog in te houden, ik leg nog net geen setjes klaar). Ik stouw de koelkast vol eten en de kasten vol lekkers. Zodat man en dochters zich niet om de supermarkt of de was hoeven te bekommeren. Volslagen idioot, ik weet het. En toch doe ik het keer op keer. Ik kan niet anders, heb geen rust anders. Als ik eenmaal weg ben, gaat loslaten me gelukkig stukken beter af, dat wel.
 

'Toch zou ik niet willen ruilen'

Eerlijk is eerlijk, als het me lukt alles tot in de puntjes voor iedereen te regelen is mijn voldoening groot, net als de dankbaarheid van mijn man. Hij heeft dondersgoed door wat ik doe en laat vaak merken hoe fijn hij dat vindt. Toch ben ik mijn eigen gedrag soms meer dan beu. Ik word er namelijk niet leuker van. Zolang alles soepel loopt, is er geen vuiltje aan de lucht. Dan huppel ik trots door het huis. Kijk mij het eens even goed voor elkaar hebben.

Maar loopt het spaak, dan word ik best een trut. Kortaf en onredelijk. Wat dat betreft kan ik wel wat leren van vriendinnen die de taken thuis beter hebben verdeeld. Zij kunnen beter loslaten. Als ik klaag over mijn drukke bestaan, hoef ik niet op hun begrip te rekenen. Ik doe het mezelf aan, zeggen ze spottend. En dat is ook zo, maar toch zou ik niet willen ruilen.


Dit artikel staat in Kek Mama 04-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

geheimen perfecte moeders
Beeld: Unsplash

Je kent ze wel: de moeders die er altijd uitzien om door een ringetje te halen, met een smetteloos schoon huis, brave kinderen en bloeiende carrière. Dit zijn de geheimen van deze ‘perfecte’ moeders.

Scary Mommy columniste Brandi Jeter Riley kijkt altijd met verwondering naar deze vlekkeloze moeders, die alles schijnbaar zo moeiteloos doen en bij wie het nooit in het honderd loopt: ‘Ik wil van deze vrouwen leren. Ik wil hun trucs en tips weten. Hoe dóen zij het? Ik wil inspiratie om beter te worden, niet alleen voor mijn kinderen maar ook voor mezelf. Dus ik vroeg wat rond om antwoorden te krijgen.’

Brandi ontfutselde de perfecte moeders onderstaande tips:

 

1. Ze krijgen hulp

‘Het eerste wat ik leerde over deze georganiseerde moeders is dat het onmogelijk is om alles alleen te doen,’ schrijft Brandi. Of het nu een schoonmaakster is, een gastmoeder of gewoon hulp van de ‘huisgenoten’ zelf, ‘perfecte’ moeders krijgen hulp van anderen, concludeert de columniste: ‘Ik krijg wel steun van mijn man en dochter, maar ze zouden zeker meer kunnen helpen. Dat moet ik ze dan wél vragen.’

 

Lees ook
Waarom deze moeder de keuken bewust rommelig achterlaat >

 

2. Ze werken met een systeem

De columniste kwam er ook al gauw achter dat deze vrouwen werken met een naadloos, waterdicht systeem. Alles is tot in de puntjes georganiseerd. De was wordt elke week op dezelfde dag gedaan, kinderen hebben vaste taken in huis en elke dag wordt er op dezelfde tijd gegeten. ‘Gezinsagenda’s, takenkaarten en planningen voor de maaltijden: deze vrouwen laten niets aan het toeval over. Ik haat het om toe te geven, maar het maken van lijstjes maakt de dingen wel makkelijker.’

 

3. Ze zijn creatief met hun tijd

Brandi sprak een moeder die elke ochtend een uur eerder opstaat dan de rest, om tijd voor zichzelf te hebben en dingen af te krijgen (nagels lakken, wenkbrauwen epileren, werkmails beantwoorden). ‘Als je het ene ding onder controle hebt, werkt dat weer door in andere aspecten,’ zegt Brandi. ‘In plaats van deze perfecte moeders te veroordelen, moeten we ze waarderen voor hun voorwerk om ons leven ook soepeler te laten verlopen. En dan kunnen we hun voorbeeld volgen.’

 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder-heerlijk-telefoon-kwijt

Op het moment dat de telefoon van blogger Emily Hollenbeck in het water viel, kreeg ze zowat een paniekaanval. Maar nu ze al vijf dagen zonder zit, vindt ze het eigenlijk wel lekker.

Op Scary Mommy vertelt ze waarom.

 

1. Ik sta niet meer constant 'aan'

Ik had geen idee hoeveel stress 'aan staan' veroorzaakt. Met mijn telefoon in de buurt was er altijd nog wel een mail die ik kon beantwoorden of iets wat ik kon googelen. Nu ik die opties niet meer hebt, voelt het als een soort pauze van m'n overbelaste brein.

 

2. Ik had het niet druk, ik was gewoon afgeleid

Door onnozele Facebookpagina's, bijvoorbeeld. Waar je maar doorheen kunt blijven scrollen.

 

3. Ik moet mensen bewust opzoeken

Met mijn telefoon appte ik nog weleens last minute naar vrienden: 'Hé, wij zijn nu hier, dus als je in de buurt bent...', maar nu moet ik bewust met iemand afspreken. En eigenlijk is dat heel fijn: ik weet precies waar ik aan toe ben.

 

Lees ook
Melinda Gates waarschuwt: 'Geef kinderen niet te snel een smartphone' >

 

4. Het werk wordt nog steeds gedaan

Want zo erg is het niet als je een collega niet dezelfde minuut nog terugmailt.

 

5. Het spel met mijn kinderen wordt niet onderbroken

Met mijn telefoon in de buurt voelde ik me gedwongen om een oneindige to-do-lijst af te vinken. Kunnen spelen met mijn kinderen zonder zo'n lijst in mijn hoofd, voelt bevrijdend. 

 

6. Het voelt als een vakantie

Want ik móet mijn werk nu wel 'uitschakelen' op bepaalde momenten. 

 

Ogen geopend

Hiermee wil Emily overigens niet zeggen dat ze nooit meer een mobiel aanschaft, die luxe heeft ze door haar werk niet, maar het heeft wél haar ogen geopend. 'Ik hoop dat ik mijn telefoon voortaan vaker links laat liggen en minder geestdodend doorspit.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >