Beeld: 123RF
Beeld: 123RF

Thuis bij Marieke is het soms net het hoofdkantoor van de Verenigde Naties. "Mijn man en ik onderhandelen over alles, echt alles."

Dinsdagavond 23.00 en Simon heeft een goed idee. "Als jij mijn overhemd strijkt, leg ik vast mijn kleren klaar." Eh... sorry? Ik rol demonstratief met mijn ogen en begin aan een uitleg waarom ik dat dus niet van plan ben. Want: what's in it for me? Bovendien: als Simon een halfuur geleden al van de bank was gekomen in plaats van nutteloos naar zijn telefoon te blijven staren, hadden die kleren allang klaargelegen, hing er een strak overhemd aan een hangertje en stonden we allebei met frisgepoetste tanden klaar om naar bed te gaan.

Twee hele taken, waarvan ik vind dat de laatste niet thuishoort op het lijstje, want wat heb ik aan gepoetste schoenen die niet van mij zijn? Ik heb trouwens vanavond dochter Madelief in bad gedaan én in bed gestopt. Drie uur geleden, maar toch. Simon vindt dat geen taak ("Zij is ons kind"), maar dat hij haar vandaag niet alleen naar de crèche heeft gebracht, maar ook nog heeft opgehaald, telt dan weer wel. O, en net, toen heeft hij ook nog alle deuren op slot gedraaid. Zal ik inbrengen dat ik het licht heb uitgedaan?

 

'Ja maar ik'-gebeden zonder end

Zuchtend pak ik de strijkplank – dit soort discussies eindigt er meestal mee dat ik de strijkplank pak – terwijl Simon mokkend naar de badkamer verdwijnt. Met veel bozig vertoon begin ik dat shirt te strijken. Ondertussen vraag ik me vertwijfeld af wanneer mijn relatie precies is veranderd in een onderhandelingstafel. Was het toen Madelief werd geboren en ons dagelijkse takenpakket fors werd uitgebreid? Of verzandden we daarvoor ook al in ‘ja maar ik’-gebeden zonder end? Dat laatste is het geval, moet ik toegeven, maar toen viel het niet zo op, want er was nou eenmaal minder te doen in meer tijd. Ik heb weleens gehoord dat het een goede truc is je tijd als een taart te zien, die je verdeelt in punten die je bezigheden moeten voorstellen. Als je partner dat ook doet, is het vervolgens een kwestie van taarten vergelijken om te zien waar het wringt. De knelpunten vragen vervolgens om overleg.

 

Vooral véél was

Puike tip, maar waarom draait dat overleg in de praktijk uit op onderhandelingen die thuishoren bij de Verenigde Naties in plaats van aan de eettafel van onze twee-onder-éénkapper? Grofweg zijn er bij Simon en mij drie soorten onderhandelingen: over huishouden, sociaal leven en werk. Huishouden is de meest vermoeiende. Ik werk nogal eens vanuit huis en dan kun je in de ogen van Simon dus best tussendoor de vloer dweilen / boodschappen doen / de garage stofzuigen (don’t ask). En de was. Vooral véél was. Kilo’s meer dan voor de komst van Madelief. Gelukkig levert Simon op dat gebied ook een bijdrage. Zo mag hij graag verkondigen dat hij ‘laatst nog’ de was heeft gedaan. Lees: een week geleden. En zonder opvouwen. Maar – en dit hoor ik nogal vaak, ook in de winter, als er helemaal niks groeit en bloeit – hij doet de tuin.

 

Jouw familie/mijn familie discussies

Punt twee: sociaal leven. Simon heeft een seizoenskaart van zijn favoriete voetbalclub en is dus zo’n vijftien keer per jaar een middag of avond weg met vrienden. Die staan aan mijn kant van de verdeling, net als de vier of vijf keer per jaar dat hij een weekend weggaat, ook weer met vrienden. Ik wissel die uren graag in voor etentjes met vriendinnen of ook een weekend weg. Dat is geen probleem, maar ingewikkelder wordt het bij sociale verplichtingen waar hij geen zin in heeft. Meestal verjaardags-gerelateerd. Hoewel we tien jaar samen zijn en ik niet graag verzand in ‘jouw familie / mijn familie’-discussies, houd ik in mijn hoofd toch dat lijstje bij. Protesteert hij hevig bij de verjaardag van het nichtje – míjn nichtje – waar hij niks mee heeft, dan wrijf ik hem de oersaaie verjaardag van zijn tante onder de neus, die nog langer duurde ook. Uiteindelijk gaan we meestal wel, maar vertrekken we veel te laat omdat Simon expres loopt te vertragen (mijn kijk op de zaak) of (zijn visie) omdat ik altijd belachelijk vroeg op pad wil. Een vermoeiende onderhandeling op zich.

 

Optimale verdeling

Ook heel vermoeiend is het agenda trekken om de optimale verdeling van de werktijd. Het lijkt me soms prettig om elke dag van negen tot vijf op een kantoor te zitten, daarna mijn computer op te bergen en de rest van de avond mijn handen vrij te hebben. Maar helaas, ik kan niet plannen en heb daardoor standaard te veel te doen in te weinig tijd. Daardoor zit ik regelmatig met een gemiste deadline. Wat echt iets is waaraan ik moet werken, maar dat terzijde. Simon is op dat gebied een zeer toegewijd echtgenoot, die nooit klaagt als ik een aan hem beloofd Netflix-avondje laat schieten omdat ik werk moet afmaken. Gaat hij lekker voetbal kijken, ook goed. En werk ik op vakantie, dan schenkt hij me een extra groot glas rosé in om het leed te verzachten, waarna hij fijn op een luchtbed gaat dobberen.

 

Alle onderhandelingen ten spijt

Anders is het als er taakjes gedaan moeten worden waar ik op dat moment geen tijd voor heb. Want als hij het gras maait (had ik al gezegd dat hij de tuin doet?) en ik met mijn laptop in de zon zit, ben ik uiteraard wel verantwoordelijk voor Madelief die zich enthousiast in de lavendel stort en bovendien behoor ik op afroep beschikbaar te zijn voor het aanreiken van diverse tuinattributen dan wel het aanvegen van ons terras. Hetzelfde geldt als hij aan het koken is, er boodschappen gedaan moeten worden of de vloer er echt niet uitziet. Ja, natuurlijk begrijpt hij dat ik moet werken, maar moet híj dan alles doen?

Kwesties waar we uiteraard nooit uitkomen, alle onderhandelingen ten spijt. Soms schik ik in, soms ben ik het zat, soms moeten we allebei lachen om onze onzinnige onderhandelingen en maken we een deal: eerst samen een uur in huis aan de slag, daarna maakt Simon af wat er niet af is en ga ik hoe dan ook aan het werk. En heel soms grijp ik naar het argument dat ik eigenlijk te stom voor woorden vind: dat ik meer verdien. In een enkel geval trekt dat de boel net even vlot, waardoor Simon kookt, de keuken opruimt en zich ondertussen over Madelief ontfermt, zodat ik mails kan beantwoorden of een artikel afmaken. Maar zoals dat werkt in onderhandelingen, krijg ik dit uiteraard weer een keer terug. Eén keer raden wie er op zulke dagen ’s avonds zuchtend de strijkplank pakt. Maar goed, dan legt hij ondertussen wél zijn eigen kleren klaar. 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Editor's note: dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

zelfstandige vrouw date
Beeld: 123RF

Een jaar na haar scheiding duikt Suzan (36), moeder van twee zonen van zes en acht, de datingmarkt op. Haar belevenissen kun je vanaf nu elke week volgen op kekmama.nl.

Na twee weken appen met een man die behalve looks, ook nog eens humor lijkt te hebben, rijdt Suzan naar de wijnbar voor haar allereerste Tinderdate.
 

"Doe mij die maar"

Ik zie hem in één oogopslag zitten, de eerste keus van mijn lange lijst van Ware Jacobs. Een tikkeltje ouder dan op zijn foto’s, maar aantrekkelijk. Hij heeft al wijn besteld. Quasi-nonchalant geef ik hem drie zoenen – laat ons publiek in vredesnaam denken dat wij elkaar al honderd jaar kennen. “Doe mij die maar”, knipoog ik naar de ober, wijzend naar het glas van mijn date. “Het is geen goedkope hoor”, waarschuwt die: “Ik ben nogal een liefhebber.”
 

Zelfstandige vrouw

Even ben ik van mijn apropos. Was dit een hint dat het eigenlijk niet de bedoeling was dat ik die bestelde? Denkt ‘ie nu dat ik zo’n golddigger ben die meteen het duurste op de kaart uitkiest? Of probeert hij nu gewoon op een heel foute manier indruk te maken? Ik besluit maar meteen duidelijk te zijn: “Geeft niks, het leven is te kort om slechte wijn te drinken, en is dit niet waarom we zo hard werken? Wil jij er ook nog één?” Regel één van ‘Daten voor Dummies’: houd altijd de regie. Mijn beste vriendin en doorgewinterde Tinderaar heeft het me een uur geleden nog via een snelle succeswens-app (“Als je om elf uur niks hebt laten horen, bel ik 112”) op het hart gedrukt.

Maar mijn Eerste Jacob blijkt niet zo van de zelfstandige vrouwen, zegt hij. “Die trekken allemaal hun eigen plan, strijken geen overhemden en liggen binnen een maand met de buurman in bed.” Hij laat een bord onbestemde ballen aanrukken die ik als duidelijk benoemde vegetariër niet eet, en verzandt in een eindeloze monoloog over zijn exen (“Uiteindelijk zijn ze allemaal op je geld uit”), zijn baan in de IT (“Ja, nee, ik ga er elke dag met tegenzin heen, maar door de alimentatie moet ik wel blijven”) en zijn aquariumhobby (“Ik heb vier ‘bakken’ in mijn woonkamer”).
 

"Voor wie wil met je wil daten"

Die looks, opeens zie ik ze helemaal niet meer. En wat ik via de chat nog opvatte als humor, blijkt bloedserieus bedoeld. Als hij aanstalten maakt om een derde ronde wijn te bestellen, opper ik de rekening te vragen. Hij accepteert het zonder morren en stelt voor de rekening te splitten. Gód, wat Hollands, met z’n dure wijnen, denk ik en zeg: “Nou, deden we dat niet op de middelbare school? Deze was van mij.” Onderweg naar de parkeergarage krijg ik een berichtje van hem. Het is een foto van een bon, gevolgd door een ‘Tikkie’ van acht euro. Zijn tekst: “Wat lief dat jij trakteerde, deze avond. Het glas wat ik had besteld voordat je binnenkwam, had ik al voorgeschoten. Wil je dat nog overmaken?”

“Je haalt het niet in je hoofd!”, gilt mijn vriendin als ik haar ruim voor elven gierend van de lach bel om het voorval te vertellen. Ik sla haar advies in de wind en druk op ‘betaal’. Mijn date stuur ik een screenshot van het betalingsbewijs en schrijf: “Alsjeblieft. Koop er maar een wijntje van - voor een onzelfstandige vrouw die wel met je wil daten.”

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

latrelatie
Beeld: Getty

Hij woont in zijn eigen huis, jij in het jouwe, je houdt van elkaar en hebt samen kinderen. “Het is duur, het is soms lastig, maar we zouden niet anders willen.”

Mazarine is anderhalf, heeft twee kamers in twee huizen, een dubbele collectie speelgoed en twee kledingkasten. En toch zijn haar ouders heel gelukkig samen. Moeder Charlotte (42) en vriend Ab kregen Mazarine toen ze een latrelatie hadden en vonden de komst van hun kind geen reden om daar iets aan te veranderen.

“Ab en ik hebben sinds zes jaar een relatie”, vertelt Charlotte. “Toen we elkaar tegenkwamen hadden we allebei onze eigen koopwoning – stomtoevallig vlak bij elkaar. We besloten beide huizen aan te houden en afwisselend samen een paar dagen in het ene huis en daarna een paar dagen in het andere huis te wonen. Volstrekt logisch, vonden we. Ab is veertien jaar ouder dan ik en we hadden genoeg meegemaakt om te weten wat we wel, maar vooral ook wat we niet meer wilden.”
 

Steeds meer latrelaties

Volgens het Centraal Bureau voor de Statistiek heeft ruim een vijfde van de 3,5 miljoen alleenstaanden in Nederland een latrelatie. Dat is 7 procent van de bevolking. Het aantal groeit met rasse schreden. Zo zou een kwart van alle alleenstaande dertigers en veertigers een latrelatie hebben. Cijfers over hoeveel van die stellen samen een kind opvoeden, zijn er niet.
 

Als het niet meer werkt...

Oké, Charlotte en Ab namen de beslissing om te latten niet alléén uit levenswijsheid. “Onze huizen zijn niet groot genoeg om er comfortabel in samen te wonen, en samen een nieuw huis kopen is in onze situatie niet haalbaar. Maar goed, als het niet meer werkt, bijvoorbeeld omdat Mazarine niet meer wil dat we apart wonen, dan gaan we het natuurlijk anders doen. Of wanneer een van ons hulpbehoevend wordt. Dan moet de één zijn baan en huis wel opzeggen.

Gelukkig hebben we nu de mazzel dat ik in de avonduren werk en Ab overdag. We hebben amper opvang nodig. Ik ben overdag met onze dochter in mijn huis, en ’s avonds leg ik haar in bed bij Ab. De ene keer laat ik haar lekker liggen nadat ik klaar ben met werken en kruip ik bij Ab in bed. De andere keer neem ik haar slapend mee in de buggy en wordt ze de volgende ochtend wakker in mijn huis.
 

"Een soort co-ouderschap, maar met slapen"

Familie en vrienden reageerden in het begin natuurlijk wel verbaasd. “Nou nou”, hoorde ik dan, “Benieuwd hoe lang je dat volhoudt.” Nu zeggen mijn vriendinnen dat ze onze keuze helemaal begrijpen en er soms best een beetje jaloers op zijn. “Ik heb zó geen zin meer elke dag zijn sokken onder het bed vandaan te trekken”, zeggen ze dan. Een paar van mijn gescheiden vriendinnen vinden het zelfs de enige manier waarop ze nog een nieuwe relatie zouden willen beginnen. Ach, eigenlijk hebben Ab en ik natuurlijk een soort co-ouderschap, alleen slapen wij nog bij elkaar.”

Vrijblijvend is het niet, dat lattend ouderen, benadrukt Charlotte. “Het is niet de bedoeling dat een van ons alleen maar even aanwaait, terwijl de ander grotendeels voor Mazarine zorgt. Aan de andere kant is het een geruststellend idee dat als Ab en ik ooit uit elkaar zouden gaan, er voor Mazarine eigenlijk niks verandert. De reden dat latten voor ons zo goed werkt is dat we ervoor kiezen samen tijd door te brengen of niet. Ab en ik zien elkaar elke dag, maar niet de hele tijd. Soms dragen we alleen Mazarine aan elkaar over, soms slapen we een week bij elkaar. Als een van ons tijd voor zichzelf nodig heeft kan dat, en als we samen zijn doen we dat omdat het zo gezellig is.”
 

Vakanties met z’n drieën zijn extra leuk

Zo was het trouwens niet toen hun dochter net was geboren. “Toen hebben we de eerste weken in mijn huis gebivakkeerd. Nadat ik een beetje hersteld was en de boel begon te lopen, woonden we de ene helft van de week in mijn huis en de andere helft in het zijne, maar we waren wel altijd samen. Nu Mazarine ouder wordt nemen Ab en ik meer vrijheid en kiezen we ook voor dagen alleen. Zo blijft onze relatie fris en spannend.

Vakanties met z’n drieën zijn extra leuk, want dan hebben we twee weken lang alle tijd voor elkaar.” Klinkt als één groot feest, maar het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn, dat latten. “We hebben allebei wel een eigen hypotheek en minder dan fulltime werken zit er dus niet in”, zegt Charlotte. “En we hebben alles voor Mazarine dubbel nodig. We hebben een gezamenlijke rekening waarvan we alle uitgaven voor haar betalen. Overigens doe ik de was voor Mazarine en mij; Ab wast zijn eigen kloffie.”

Charlotte en Ab hebben samen het ouderlijk gezag over Mazarine, al staat ze officieel ingeschreven bij Charlotte. “Mijn adres stond op het geboortekaartje, maar op de klassenlijst van school kunnen we dat straks zomaar anders doen. Ze draagt ook gewoon zijn achternaam.” Trouw zijn aan elkaar is vanzelfsprekend, vindt Charlotte, twee huizen of niet. “We latten niet om er een ander op na te houden. En we moeten in elkaars huis wel gewoon alle laatjes kunnen opentrekken.”
 

Hij hield zijn andere woonruimte aan

Dat vertrouwen is wel een puntje bij Jetty (41) en Ed, ouders van Lola (11). Jetty: “Wij kregen onze dochter toen we nog gewoon in één huis woonden. Toen Ed vijftien jaar geleden bij me introk, hield hij zijn fotoatelier-annex-woonruimte in een andere stad aan omdat dat wel zo praktisch was. Dat bleef jaren onveranderd, tot Lola een jaar of acht was en Ed steeds meer opdrachten kreeg en vaker moest overwerken.

Ik vond het wel lekker af en toe een avond alleen te zijn en Ed overnachtte regelmatig in zijn studio. Eerst alleen wanneer hij doorwerkte tot laat, later ook wanneer hij ging stappen met vrienden. Sinds een jaar of twee gaat hij er om het weekend van donderdag tot maandag heen.” Jetty vindt het wel prima zo. “Lekker rustig. En doordat het geleidelijk zo is gelopen, is het voor Lola de normaalste zaak van de wereld. Doordeweeks is papa er altijd, ze hoeft hem dus niet vaak te missen.”
 

"Het heeft toch iets vrijgezellerigs"

“Nee, ik weet niet zeker wat hij uitspookt in de nachten in zijn atelier, maar dat weet hij van mij ook niet. Het heeft natuurlijk toch iets vrijgezellerigs, die vrije nachten. We hebben afgesproken dat onze gedeeltelijke latrelatie geen vrijbrief is om er een paar leuke affaires op na te houden. Maar mocht hij toch de verleiding niet kunnen weerstaan, dan weet ik het liever niet.”

Ze denkt ook niet dat de overgang van fulltime huwelijk naar latrelatie eigenlijk een vorm van een langzaam doodbloedende relatie is. “Fulltime samenwonen is ook geen garantie voor eeuwige trouw of een sprankelende relatie. Eerder het omgekeerde: ik zou zeggen dat wij de kansen op een lang en gelukkig huwelijk juist vergroten door naar ons gevoel te luisteren en naar alle tevredenheid te latten.”
 

"Zijn scharrel belde me"

Lorraine (39), moeder van Vince (8) en Bailey (7), is het daar helemaal mee eens. Na een relatie van negen jaar betrapte ze man Dominique drie jaar geleden op een buitenechtelijke affaire. “Of nou ja: zijn scharrel belde me op om het heugelijke nieuws te vertellen.”

Het eerste jaar na dat telefoontje verdient volgens Lorraine geen schoonheidsprijs, maar uiteindelijk vond ze een andere woning en wilde ze een nieuw bestaan opbouwen met kinderen en zonder man. “We besloten tot co-ouderschap, en dat liep goed. Dat Do’s scharrel geen stand hield verzachtte de pijn, en hij deed zijn stinkende best zo veel en zo goed mogelijk voor de kinderen te zorgen. Eigenlijk liep het beter dan ooit tussen ons.”
 

Al die jaren gemist

Lorraine ontdekte wat ze in al die jaren met Dominique zo had gemist: zichzelf. “Ik was zo in de rol van moeder geschoten dat ik mezelf compleet was kwijtgeraakt. Achteraf denk ik dat dat mij ook minder aantrekkelijk maakte. De vrouw op wie Do ooit verliefd werd, bestond niet meer. Ik was moeder; maar niet zijn vrouw en vriendin.”

In het begin vond ze het een zware dobber de kinderen te moeten missen als ze bij hun vader woonden, maar het wende. “Vince en Bailey vonden het prima, en langzaam maar zeker voelde ik me vrijer en gelukkiger dan ooit tevoren – niet in de laatste plaats omdat ik eindelijk weer eens aan mezelf toekwam. Dat had in ons huwelijk natuurlijk ook gekund, maar ik ben van nature een pleaser. Als Do en de kinderen thuis waren, stond ik in de verzorgstand. En dat terwijl Do vaak genoeg zei: ga ook eens wat leuks doen zonder ons.”
 

"Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan"

Dominique bleef langskomen. Om te klussen. De nieuwe computer te installeren. Na te borrelen na een gezellig gezinsavondje uit. “Elke vrijdag aten we met zijn vieren. Dat vonden we goed voor de kinderen.” De liefde bloeide weer op. “De eerste nacht dat hij bleef slapen – we hadden een kast voor de kinderen in elkaar gezet en een paar glazen wijn te veel gedronken – voelde zo fijn en vertrouwd, maar de volgende ochtend kon ik mezelf wel voor mijn kop slaan. Die man had me bedrogen; was ik gek geworden? Ik heb hem de deur uitgeschopt voordat de jongens wakker werden.”

De liefde bleek echter sterker dan haar angst of hij haar deze keer wel trouw zou blijven. Do is inmiddels elk weekend bij Lorraine en de jongens. “Uit zelfbescherming houd ik wel mijn eigen huis. Ik heb niks meer te verliezen en dat voelt goed. Het is misschien een beetje kolderiek, van een fulltime relatie naar een latrelatie. En duur is het ook: twee huizen. Toch zou ik niet anders willen. Mijn eigen huis, mijn eigen regels, maar toch een relatie met de man van wie ik hou en die de vader is van mijn kinderen: ik heb het leuk voor elkaar.”


Dit artikel staat in Kek Mama 08-2016.


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >