Beeld: 123RF
Beeld: 123RF

Thuis bij Marieke is het soms net het hoofdkantoor van de Verenigde Naties. "Mijn man en ik onderhandelen over alles, echt alles."

Dinsdagavond 23.00 en Simon heeft een goed idee. "Als jij mijn overhemd strijkt, leg ik vast mijn kleren klaar." Eh... sorry? Ik rol demonstratief met mijn ogen en begin aan een uitleg waarom ik dat dus niet van plan ben. Want: what's in it for me? Bovendien: als Simon een halfuur geleden al van de bank was gekomen in plaats van nutteloos naar zijn telefoon te blijven staren, hadden die kleren allang klaargelegen, hing er een strak overhemd aan een hangertje en stonden we allebei met frisgepoetste tanden klaar om naar bed te gaan.

Twee hele taken, waarvan ik vind dat de laatste niet thuishoort op het lijstje, want wat heb ik aan gepoetste schoenen die niet van mij zijn? Ik heb trouwens vanavond dochter Madelief in bad gedaan én in bed gestopt. Drie uur geleden, maar toch. Simon vindt dat geen taak ("Zij is ons kind"), maar dat hij haar vandaag niet alleen naar de crèche heeft gebracht, maar ook nog heeft opgehaald, telt dan weer wel. O, en net, toen heeft hij ook nog alle deuren op slot gedraaid. Zal ik inbrengen dat ik het licht heb uitgedaan?

 

'Ja maar ik'-gebeden zonder end

Zuchtend pak ik de strijkplank – dit soort discussies eindigt er meestal mee dat ik de strijkplank pak – terwijl Simon mokkend naar de badkamer verdwijnt. Met veel bozig vertoon begin ik dat shirt te strijken. Ondertussen vraag ik me vertwijfeld af wanneer mijn relatie precies is veranderd in een onderhandelingstafel. Was het toen Madelief werd geboren en ons dagelijkse takenpakket fors werd uitgebreid? Of verzandden we daarvoor ook al in ‘ja maar ik’-gebeden zonder end? Dat laatste is het geval, moet ik toegeven, maar toen viel het niet zo op, want er was nou eenmaal minder te doen in meer tijd. Ik heb weleens gehoord dat het een goede truc is je tijd als een taart te zien, die je verdeelt in punten die je bezigheden moeten voorstellen. Als je partner dat ook doet, is het vervolgens een kwestie van taarten vergelijken om te zien waar het wringt. De knelpunten vragen vervolgens om overleg.

 

Vooral véél was

Puike tip, maar waarom draait dat overleg in de praktijk uit op onderhandelingen die thuishoren bij de Verenigde Naties in plaats van aan de eettafel van onze twee-onder-éénkapper? Grofweg zijn er bij Simon en mij drie soorten onderhandelingen: over huishouden, sociaal leven en werk. Huishouden is de meest vermoeiende. Ik werk nogal eens vanuit huis en dan kun je in de ogen van Simon dus best tussendoor de vloer dweilen / boodschappen doen / de garage stofzuigen (don’t ask). En de was. Vooral véél was. Kilo’s meer dan voor de komst van Madelief. Gelukkig levert Simon op dat gebied ook een bijdrage. Zo mag hij graag verkondigen dat hij ‘laatst nog’ de was heeft gedaan. Lees: een week geleden. En zonder opvouwen. Maar – en dit hoor ik nogal vaak, ook in de winter, als er helemaal niks groeit en bloeit – hij doet de tuin.

 

Jouw familie/mijn familie discussies

Punt twee: sociaal leven. Simon heeft een seizoenskaart van zijn favoriete voetbalclub en is dus zo’n vijftien keer per jaar een middag of avond weg met vrienden. Die staan aan mijn kant van de verdeling, net als de vier of vijf keer per jaar dat hij een weekend weggaat, ook weer met vrienden. Ik wissel die uren graag in voor etentjes met vriendinnen of ook een weekend weg. Dat is geen probleem, maar ingewikkelder wordt het bij sociale verplichtingen waar hij geen zin in heeft. Meestal verjaardags-gerelateerd. Hoewel we tien jaar samen zijn en ik niet graag verzand in ‘jouw familie / mijn familie’-discussies, houd ik in mijn hoofd toch dat lijstje bij. Protesteert hij hevig bij de verjaardag van het nichtje – míjn nichtje – waar hij niks mee heeft, dan wrijf ik hem de oersaaie verjaardag van zijn tante onder de neus, die nog langer duurde ook. Uiteindelijk gaan we meestal wel, maar vertrekken we veel te laat omdat Simon expres loopt te vertragen (mijn kijk op de zaak) of (zijn visie) omdat ik altijd belachelijk vroeg op pad wil. Een vermoeiende onderhandeling op zich.

 

Optimale verdeling

Ook heel vermoeiend is het agenda trekken om de optimale verdeling van de werktijd. Het lijkt me soms prettig om elke dag van negen tot vijf op een kantoor te zitten, daarna mijn computer op te bergen en de rest van de avond mijn handen vrij te hebben. Maar helaas, ik kan niet plannen en heb daardoor standaard te veel te doen in te weinig tijd. Daardoor zit ik regelmatig met een gemiste deadline. Wat echt iets is waaraan ik moet werken, maar dat terzijde. Simon is op dat gebied een zeer toegewijd echtgenoot, die nooit klaagt als ik een aan hem beloofd Netflix-avondje laat schieten omdat ik werk moet afmaken. Gaat hij lekker voetbal kijken, ook goed. En werk ik op vakantie, dan schenkt hij me een extra groot glas rosé in om het leed te verzachten, waarna hij fijn op een luchtbed gaat dobberen.

 

Alle onderhandelingen ten spijt

Anders is het als er taakjes gedaan moeten worden waar ik op dat moment geen tijd voor heb. Want als hij het gras maait (had ik al gezegd dat hij de tuin doet?) en ik met mijn laptop in de zon zit, ben ik uiteraard wel verantwoordelijk voor Madelief die zich enthousiast in de lavendel stort en bovendien behoor ik op afroep beschikbaar te zijn voor het aanreiken van diverse tuinattributen dan wel het aanvegen van ons terras. Hetzelfde geldt als hij aan het koken is, er boodschappen gedaan moeten worden of de vloer er echt niet uitziet. Ja, natuurlijk begrijpt hij dat ik moet werken, maar moet híj dan alles doen?

Kwesties waar we uiteraard nooit uitkomen, alle onderhandelingen ten spijt. Soms schik ik in, soms ben ik het zat, soms moeten we allebei lachen om onze onzinnige onderhandelingen en maken we een deal: eerst samen een uur in huis aan de slag, daarna maakt Simon af wat er niet af is en ga ik hoe dan ook aan het werk. En heel soms grijp ik naar het argument dat ik eigenlijk te stom voor woorden vind: dat ik meer verdien. In een enkel geval trekt dat de boel net even vlot, waardoor Simon kookt, de keuken opruimt en zich ondertussen over Madelief ontfermt, zodat ik mails kan beantwoorden of een artikel afmaken. Maar zoals dat werkt in onderhandelingen, krijg ik dit uiteraard weer een keer terug. Eén keer raden wie er op zulke dagen ’s avonds zuchtend de strijkplank pakt. Maar goed, dan legt hij ondertussen wél zijn eigen kleren klaar. 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

 

Editor's note: dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

man gaat vreemd prima
Beeld: Unsplash

Het libido van Kris (36) was nooit hoog, maar toen haar jongste dochter Maud (4) geboren werd, daalde het tot een nulpunt. Haar man zoekt het sindsdien buiten de deur. “Ik weet best dat hij vreemdgaat, maar ik vind het wel prima zo. Kan ik tenminste ongestoord gaan slapen.”

“Acht maanden geleden draaide ik voor de zoveelste keer mijn rug naar mijn man Jeroen. We lagen in bed en ik voelde zijn erectie. De veelzeggende hand op mijn heup, de kus in mijn nek. Ik negeerde ze, zoals meestal, en viel in diepe slaap. Sindsdien hebben we niet meer gevreeën, en voor het eerst in onze relatie, heeft Jeroen het ook niet meer geprobeerd.

Ik weet dat hij sindsdien vreemdgaat. Ik zie hem lachen bij appjes op zijn telefoon. En hij is losser, relaxter – meer dan hij in jaren is geweest. Onze relatie is gelukkig en stabiel; we zijn elkaars beste vrienden en willen geen dag zonder elkaar. Ik besteed de seks sinds kort alleen uit aan een ander. Een soort onuitgesproken afspraak. Hij heeft zijn verzetje, en ik kan ongestoord gaan slapen. Zonder elke avond weer die onrust: o god, dadelijk wil hij weer.

 

Momentje onder de douche

Mijn libido is nooit heel hoog geweest. Zonder reden; zo zit ik gewoon in elkaar. Toen Jeroen en ik net samen waren, acht jaar geleden, deden we het een keer of twee per week. Daar genoot ik heus wel van, maar het was ook meer dan voldoende. Jeroen had wel zin in meer, maar respecteerde dat mijn behoefte anders was. Onze basis is zo sterk, onze liefde zo groot; onze geestelijke band was voor ons beiden veel belangrijker dan het fysieke.

Toen ik zes jaar geleden zwanger raakte van onze zoon Joost, ontging me de lust volledig. Hoort bij de zwangerschap, dachten we, en knuffelden gewoon wat vaker. ‘Ik duik wel een keertje extra onder de douche’, zei Joost als ik me weer eens schuldig voelde. Na de bevalling zou het vast wel goedkomen. Bovendien: alle jonge ouders vrijen toch weinig? Zo bijzonder was onze situatie dus niet.

 

Lees ook:
Carina (42) gaat vreemd en haar man accepteert dat >

 

Eén van de vele huishoudelijke plichten

Maar het kwam niet goed. Twee maanden na de bevalling, drie, acht… Ik moest gewoon echt niet denken aan vrijen. Ik weet het aan de hormonen en slapeloosheid, en Jeroen schikte zich naar de situatie. Hij mopperde wel een beetje, want anderhalf jaar zonder seks met je partner – dat trekt natuurlijk niemand. Dus gaf ik soms uit coulance toe. Misschien krijg ik vanzelf zin als ik het gewoon doe, hoopte ik. Maar er gebeurde niks. Mijn lichaam reageerde op zijn aanrakingen, maar emotioneel was ik er niet bij.

Zo hielden we het een tijdje vol. We vreeën hooguit eens in de twee weken, en niet omdat ík er nou zo’n zin in had, maar Jeroen was er tevreden mee. Ik ben dol op hem, weerzinwekkend vond ik het niet. Het was meer een soort plicht waaraan ik gehoor gaf. Zoals ik ook dagelijks de was draaide, of luiers van onze zoon verschoonde.

 

Porno en een speeltje

Ik werd opnieuw zwanger, wéér deden we maandenlang niks, en toen ze drie maanden na haar geboorte al doorsliep, deed Jeroen weer eens een verleidingspoging. Fysiek was er, op wat gierende borstvoedingshormonen na, niks met me aan de hand. Ik was niet uitgescheurd, vloeide al lang niet meer en ik voelde me comfortabel in mijn lichaam. Maar ik kon het niet. Ik kreeg gewoon geen zin, wat ik ook probeerde.

Toen Maud een maand of tien was, vond ik dat het er toch echt eens van moest komen. Dus gaf ik toe, uit medelijden. Jeroen was blij, en daarmee ik ook, maar genieten deed ik er niet van. Niet dat ik dat vertelde. Wel probeerden we de boel een beetje spannender te maken. We keken porno, masseerden elkaar eerst uitgebreid, gingen romantisch uit eten en kochten een speeltje. Maar ik kreeg de knop niet om.

 

Vreemdgaan is de oplossing

Onze laatste vrijpartij is nu zeker tien maanden geleden. Na mijn afwijzing van een maand of acht geleden, is er iets veranderd bij Jeroen. Ik vermoed dat hij op Tinder zit, of elders scharrels regelt. Neem het hem maar eens kwalijk, als je altijd maar ‘nee’ krijgt van je eigen vrouw, dus laat ik hem zijn gang gaan. Onze relatie wordt er stukken relaxter van. Hij is geen wandelende brok opgekropte energie meer, en ik ga elke avond met een gerust gevoel naar bed. Ik hóef niks meer.

Ik denk niet dat Jeroen verliefd is op een ander. Als hij alleen het lichamelijke buiten de deur haalt, heb ik daar verder vrede mee: ík kan het hem niet geven. We zouden naar een seksuoloog kunnen gaan, maar eerlijk gezegd vind ik dat niet nodig. Ik wíl mijn libido helemaal niet veranderen, en gebruik liever een oplossing als deze. Op alle andere vlakken zijn we dolgelukkig. Ik heb vriendinnen die de sterren van de hemel vrijen met hun man, maar in het dagelijks leven amper een woord met hem te wisselen hebben. Of altijd zonder partner op pad gaan, omdat hun interesses zo verschillen. Ik deel liever de geestelijke verbondenheid, al betekent dat natuurlijk wel dat we binnenkort over dit onderwerp moeten praten. Als onze band zoveel sterker is dan seks, moeten juist wij dit samen aankunnen.”

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

relatietherapie kinderen
Beeld: Pixabay

En dan loopt het ineens – of eigenlijk al veel langer – niet meer zo lekker in jullie relatie. Welke soorten relatietherapie zijn er, ook als je kinderen hebt?

 

EFT-relatietherapie

Deze vorm van relatietherapie staat voor Emotionally Focused Therapy. Klinkt interessant, maar wat houdt het in? Allereerst verraadt de naam al dat deze therapie zich richt op emoties. Er wordt gekeken naar patronen binnen jullie relatie (altijd en eeuwig ruzie over geld of een niet-uitgeruimde vaatwasser), zodat jullie deze leren te herkennen en te begrijpen. Want je weet zelf ook wel: vaak gaat het niet eens om die vervloekte afwas, maar wat eronder ligt (geen rekening houden met elkaar, je in de steek gelaten voelen). Ook gaan jullie kijken naar oud zeer. Daarna gaan jullie met behulp van de therapeut bouwen aan een nieuwe, veilige basis waarin jij en je partner elkaar om steun en begrip vragen, in plaats van elkaar verwijten te maken. Er wordt naar het hele gezin gekeken en onderzocht waar jullie het meeste behoefte aan hebben.

Meer info vind je hier.

 

Samengesteld gezin coaching

Hij heeft al kinderen, jij hebt al kinderen, en samen werden jullie verliefd. Mooi sprookje toch? Er zijn in Nederland ontelbaar veel samengestelde gezinnen. Maar de cijfers hierover zijn niet best: 60% van zulke gezinnen redt het uiteindelijk niet. Grootste knelpunten: verschil in opvoeding (‘Van mama mag het wel en jij bent mijn vader niet!’), mag je iets zeggen over je stiefkind, bemoeienissen van ex-partners en ga zo maar door. Gelukkig is er speciale coaching voor samengestelde gezinnen. Deze hulp is erop gericht om rust te creëren in jullie leven en relatie. De bedoeling is om jullie samengestelde, unieke gezin goed op de rails te zetten, met jullie eigen gezinscultuur. Want eerlijk is eerlijk: elke familie is anders. De praktische adviezen hebben als doel om binnen 3 tot 5 maanden voor meer balans te zorgen in jullie hele gezin. En dat is heel, héél erg fijn, voor iedereen.

Meer info vind je hier.

 

Lees ook
LIEFDE: Zo kan het dus ook: blij met je scheiding >

 

Systeemtherapie

Relatieproblemen gaan vaak veel verder dan alleen de band tussen jou en je partner. Als jullie kinderen hebben, horen die ook bij de relatiedynamiek. Bij systeemtherapie wordt gekeken naar het sociale systeem waarvan je deel uitmaakt, zoals je gezin. En hierin staat vooral de wisselwerking met andere personen bij het probleem centraal.  Het kan dus zijn dat je deze therapie niet alleen met je partner doet, maar ook met jouw eigen ouders of je kinderen (als die oud genoeg zijn). De systeemtherapeut kijkt dus naar het hele gezin, en iedereen wordt bij de oplossing betrokken. Soms zie je dat bepaalde obstakels van generatie op generatie worden doorgegeven: jij mocht vroeger nooit ‘huilen om niets’, en ineens snauw je dat ook naar je eigen kids. Deze vorm van therapie is heel geschikt om ook dit soort opvoedingskwesties te doorbreken.

Meer info vind je hier.

 

Oplossingsgerichte therapie

Oké, jullie weten dat het niet heel lekker gaat in jullie relatie. Maar elk huisje heeft z’n kruisje en jullie willen niet te veel kibbelen over hoe deze impasse is ontstaan. Dan is oplossingsgerichte therapie iets voor jullie. Deze hulpsoort gaat niet over hoe jullie problemen ontstaan zijn en het analyseren hiervan, maar is gericht op het oplossen ervan. De therapeut helpt jullie te kijken naar de momenten waarop het wel goed gaat en hoe jullie onderlinge situatie is als jullie troubles er niet zijn. Wat gaat er dan wél goed en hoe komt dat? En: hoe houden jullie dit vol? Lekker positief, kortom.

Meer info vind je hier.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >