Angelique Bak (41) is getrouwd met Martijn (47) en moeder van Jeroen (12) en Anna (9). Sinds 2011 runnen ze een vakantiehuizen complex in Toscane.

“Wonen in Toscane klinkt romantisch en dat is het ook. Ik moet mezelf nog steeds in de arm knijpen als ik het raam van ons grote gele huis opendoe en uitkijk over de Toscaanse heuvels. Maar het is ook hard werken: in het hoogseizoen zijn mijn man en ik van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat bezig. Onze kinderen klagen nooit, maar ik voel me soms wel schuldig als ik voor de zoveelste keer moet overwerken. Daarom zijn de dinsdagen in de zomer voor ons gezin. Dan slapen we uit, gaan we met z’n allen naar het strand en zijn mijn man en ik alleen bereikbaar voor noodgevallen.

 

'Het zette onze levens op de kop'

Toscane kwam toevallig op ons pad. We waren in 2009 op vakantie in Italië en op een regenachtige dag besloten we een stukje met de kinderen te gaan rijden. We kwamen uit bij een B&B die werd gerund door een enthousiaste Italiaan. ‘Wat die man doet, wil ik ook’, zei ik op de terugweg tegen Martijn. Hij keek me met grote ogen aan. Hij dacht precies hetzelfde, maar had het nooit durven zeggen. Martijn was militair en werd vaak uitgezonden. Hij zei dat hij ons leven daarmee al genoeg op z’n kop zette, laat staan dat hij een emigratie zou voorstellen. Dat ik er nu zelf mee kwam, vond-ie geweldig.

 

'O nee, wat heb ik gedaan?'

We vonden een prachtig vakantiehuizencomplex op de top van een berg en gingen ervoor. We spraken af: als de kinderen niet kunnen aarden gaan we terug. Dat dilemma kwam sneller dan verwacht: toen mijn dochter eenmaal op de crèche zat, stopte ze met praten en plaste ze opeens weer in haar broek. O nee, wat heb ik gedaan, dacht ik alleen maar. De crècheleidsters probeerden me gerust te stellen: volgens hen was het doodnormaal en zou Anna binnen een paar weken vloeiend Italiaans spreken. Ik geloofde er geen snars van, maar ze kregen nog gelijk ook. Ook Jeroen werd in het diepe gegooid. Hij was zes jaar en wist alleen hoe hij moest vragen of hij naar de wc mocht. Hij leerde razendsnel: na één maand kon ik hem al niet meer verstaan als hij tegen zijn vriendjes ratelde.

 

Bedrijfsplan op de schop

Martijn en ik werken 24/7 samen. Gelukkig gaat dat wonderwel goed. De taken zijn heel natuurlijk verdeeld. Ik heb een hekel aan koken, Martijn vindt dat fantastisch. Ik maak de boel schoon. Fascinerend, als yin en yang. Wat niet wil zeggen dat het altijd gezellig is. Onze vergaderingen lijken soms net echtelijke ruzies – of het nou gaat om het beleid of de hoeveelheid glazen per huisje. Het blijft lastig van ons bedrijf te leven. De laatste jaren kwamen we steeds geld tekort. Vorig jaar was het zo erg dat we een beslissing moesten nemen: doorgaan of de handdoek in de ring gooien. Omdat we koste wat kost wilden blijven, gooiden we ons bedrijfsplan op de schop. Nu richten we ons volledig op gezinnen met kinderen. Met succes, want de boekingen voor dit seizoen stromen binnen.

 

Verzorgd worden als een Bertolli-omaatje

‘Wij blijven gewoon hier’, zeggen mijn kinderen als ik vraag of ze terug naar Nederland willen. Ze voelen zich Italiaans en roepen nu al dat we later bij hen mogen wonen als we oud en krakkemikkig zijn. Ik zie het al helemaal voor me, om als een Bertolli-omaatje verzorgd te worden door mijn kroost. Italiaanser kan niet.”

Dit artikel staat in het Kek Mama Zomerboek 2017

Kim Pieters

Kim Pieters (39), actrice en moeder van Jacob (7) en Ebe (4) vond de babytijd van haar jongens pittig. “Nu ze groter worden en we hele gesprekken voeren, vind ik moeder zijn leuker.”

Ze deed een tijdje wat rustiger aan na haar hoofdrol in de serie Julia's Tango en het tv-programma Wie is de Mol?. Kreeg twee zonen en speelde in in kleine theaterproducties. Drie jaar geleden had ze een rol in Meiden van de Herengracht en onlangs in Zomer in Zeeland. Nu staat ze op de planken in de reizende theatervoorstelling Guilty pleasures - onderdeel van de Powervrouwen-reeks van Bos Theaterproducties. “Een lekkere lichte avond met veel meezingliedjes,” zegt Kim, “vol herkenbare situaties. Over schoolpleinmoeders en vriendinnen op een paaldanscursus. Na afloop van de voorstelling bouwen we een feestje in de foyer, waar we nog even doorgaan.” Guilty pleasures zijn er namelijk om gevierd te worden, vindt ze.

“Waarom zou je je schamen voor wat je leuk vindt? Ik hou er wel van, een tacky randje. Dansen op de Backstreet Boys, Rick Astley en John Denver.” Ze schaamt zich hoe dan ook niet snel. “Ook niet nu ik opeens moet zingen op het podium. Schijt, denk ik dan. Ik ben niet de beste zangeres, maar ik vind het gewoon leuk om te doen.”
 

Schuldgevoel

Deze generatie worstelt met schuldgevoel, vindt Kim. In Guilty pleasures zit een diepere laag over de verplichtingen die schudgevoelens met zich meebrengen. “We zijn zó bezig met wat anderen van ons denken. Dat draagt niet bij aan een positief zelfbeeld. Jammer vind ik dat. Nu ik ouder word, maak ik me gelukkig minder druk om wat de buitenwereld denkt en vertoon ik minder sociaal wenselijk gedrag.

Ik heb een vriendin die elke keer als we elkaar zagen cadeautjes meenam voor mijn kinderen. Superlief, maar daardoor kreeg ik het gevoel dat ik dat terug moest doen. Voor mijn gevoel schiep het een verplichting, terwijl het voor mij helemaal niet draait om materie. Ik ben liever attent met aandacht. Ik waardeer het enorm als ik díe terugkrijg van vriendinnen. Een belletje om te vragen hoe een auditie ging, bijvoorbeeld. Ik heb ook een vriendin die structureel elke verjaardag vergeet, maar wel altijd voor me klaarstaat. Dáár gaat het voor mij om.
 

Lees ook
Jan legt het nog een keer uit: schuldgevoel >

 

Cadeautjes

Al die gedragscodes en verplichtingen; ik durf me er nu steeds meer tegen uit te spreken. Soms best eng om te doen, maar ik merk dat anderen dat waarderen. Op het schoolplein van de kinderen had ik het onlangs met een paar moeders over cadeautjes voor een kinderverjaardag. Vroeger kreeg ik gewoon vijf gulden van mijn ouders, en daar moest ik het dan voor regelen.

Als je nu kijkt naar de bedragen... Ik vind vijftien euro voor een partijtje best veel; als we allemaal een tientje inleggen, kopen we met z’n tienen één mooi voetbalpak en is dat kind dolgelukkig. Toen Jacob drie jaar geleden net op school zat, ging ik daar nog wel in mee. Dacht: o, dat hoort dus blijkbaar zo. Net als die klassenapps die maar doorgaan. Nu zet ik die gewoon op stil. Ik laat me niet meer gek maken. Al scheelt het dat ik niet zoveel op het schoolplein sta, omdat mijn vriend Peter de jongens meestal wegbrengt, op weg naar zijn werk.”
 

Betrokkenheid

Natuurlijk draagt Kim wel haar steentje bij als hulpmoeder: “Luizenpluizen bijvoorbeeld. Of de klas versieren met sinterklaas en vlak voor de vakantie speelgoed schoonmaken. Als ik drie keer per jaar iets doe op school, vind ik dat echt zat. Ik vind het prima om te helpen, maar doe het vooral uit gevoel van betrokkenheid met mijn kinderen.”
 

Het hele interview staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Nina Pierson zwanger van tweede kind

Nog meer prachtig babynieuws: Nina Pierson is opnieuw moeder geworden van een dochter.

Nina beviel twee weken geleden al van haar dochter, maar maakte het nieuws nu pas bekend op haar Instagrampagina. Het meisje heeft de naam Bodi Jane Moon gekregen.

 

Verliefd

"We zijn tot over onze oren verliefd! Ze is thuis in bad geboren en het was weer zo’n intense, mooie en spirituele ervaring", schrijft Nina op Instagram. Ook laat ze weten tot eind oktober offline te blijven. "Maar wilde dit mooiste nieuws wel alvast even met jullie delen."

 

 

Leukste nieuws

Nina maakte in april bekend opnieuw zwanger te zijn. Het leukste nieuws van de wereld, schreef ze toen op Instagram.

 

'Ze is goed zoals ze is'

Eerder vertelde Nina in Kek Mama openhartig over haar bedrijf SLA, gezond eten, dochter Ella en bewust opvoeden: 'Ik was een helse puber, was veel bezig met jongens; ik had mijn eerste vriendje op mijn dertiende, werd twee keer van het gymnasium gestuurd en bleef twee keer zitten. Toch lieten mijn ouders me vrij en veroordeelden ze me nooit. Ik hoop dat ik in dat opzicht net zo’n ouder kan zijn voor Ella. Dat ze weet dat ze goed is zoals ze is.'


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >