Beeld: Canva
Leven en dood kunnen hand in hand gaan, soms op een onmenselijk wrange manier. Het overkwam Shari, toen zij haar eerste kindje verwelkomde in dezelfde week als dat haar broer overleed.
Shari* (35), getrouwd, moeder van een dochter (0): “Mijn broer was mijn beste vriend. Vroeger niet trouwens, toen vond ik hem alleen maar vervelend. Maar eenmaal voorbij de puberteit, werden we maatjes en trokken we steeds meer samen op. Onze vriendengroepen vergroeiden zelfs een beetje, waardoor we ook samen uitgingen en op vakantie gingen. Het was fantastisch, wat een lol hebben wij gehad.
Onze band werd steeds hechter. Hij bleef een eeuwige single, had nog wilde haren en was niet toe aan ‘settelen’, zoals hij dat noemde. Ik wel. Ik ben al tien jaar samen met mijn partner, inmiddels vijf jaar getrouwd. Mijn broer en mijn partner waren ook vrienden, mijn broer kwam dagelijks bij ons over de vloer.
We hebben er een behoorlijke tijd over gedaan om zwanger te worden. Het onderzoek in het ziekenhuis was net gestart, toen het toch raak was. Ik had mijn broer gaandeweg in vertrouwen genomen dat we aan het proberen waren, maar dat het steeds maar niet lukte en hoe frustrerend dat was. Hij was dan ook door het dolle toen ik hem vertelde dat ik zwanger was. Hij vond mij altijd al ‘een moedertje’, zei hij.
Je kan je de schok voorstellen toen hij nog geen maand later ineens moest vertellen dat hij kanker had. Hij was met enkele klachten naar de huisarts gegaan, werd doorverwezen, en kreeg ineens te horen dat hij ernstig ziek was. Hij moest nog veel meer onderzoeken ondergaan en de uitkomsten werden steeds slechter. Uiteindelijk kwam het vonnis: uitgezaaide kanker, hij zou niet meer beter worden.
Niet te bevatten, eigenlijk. In plaats van dat ik me kon verheugen op de komst van ons eerste kindje, was ik al aan het rouwen om de naderende dood van mijn broer. Deze periode was zo afschuwelijk. Mijn buik groeide, en het enige waar ik aan kon denken was de tumor van mijn broer die ook groeide. Ik leefde in een gestoorde twilight zone.
Mijn broer had eigenlijk nog maar een doel: zijn nichtje ontmoeten. Hij moest en zou blijven leven tot zij geboren zou worden. Het was zijn houvast, iets om voor te vechten. Maar helaas mocht het niet zo zijn. Hij stierf, terwijl ik nog zwanger was. Drie dagen later begon de bevalling. Ik kon alleen maar huilen.
Ik vind het nog altijd zo vreselijk oneerlijk dat mijn broer mijn dochtertje nooit heeft mogen leren kennen. Hij heeft zo hard gevochten om het vol te houden tot haar geboorte, en nu is dat op drie dagen niet gelukt. En dus zat ik in mijn kraamweek ineens in het crematorium, tijdens de uitvaart van mijn broer en beste vriend. Zo wrang.”
Bij ook Natascha gingen geluk en verdriet hand in hand. Zij was tegelijkertijd zwanger met haar schoonzus, maar hun kindje bleek niet levensvatbaar. Dat verhaal lees je hier.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Iedere ouder doet het wel eens: toegeven. Nog een snoepje, dat ene speelgoedje toch kopen, geen zin in gedoe dus laat maar. Heel normaal. Maar wat als dat geen uitzondering is, maar de standaard?
Carice van Houten speelt voor het eerst in zeven jaar weer in een speelfilm: A Family. In de film staat de impact van een scheiding op kinderen centraal, een thema dat haar persoonlijk raakt.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Hanne (31) haar vraagstuk. Kan ze haar twee kinderen in de bakfiets laten zitten als ze de supermarkt in glipt voor een snelle boodschap?
Is er zoiets als de perfecte timing voor broers en zussen? Of is het gewoon: je doet maar wat en hoopt dat het goed uitpakt?
In de nieuwste beelden van zijn docuserie laat Jorik Scholten, beter bekend als Lil Kleine, een kwetsbare kant zien. En die draait niet om muziek, maar om vaderschap.
Er zijn van die momenten waarop je als moeder serieus aan jezelf begint te twijfelen. Ilse weet dat als geen ander: haar dochter kwam iedere dag in een andere outfit thuis.
