Beeld: Canva
Soms zit je met een dilemma en kom je er niet uit in je eentje. Dan kun je wel wat advies gebruiken. Dit keer Marthe.
Marthe (32) woont samen met Joep (34), moeder van Abel (7) en Thijs (5): “Leuk, een nieuwbouwhuis in een kinderrijke buurt, dachten Joep en ik toen we onze woning met achterom kochten. En dat is het: alle klasgenoten van onze kinderen wonen op een steenworp afstand en er is altijd wel een buurvrouw beschikbaar voor koffie of een wijntje.
Maar nu het mooie weer is aangebroken en ik overdag de tuindeur meestal open heb, stuit ik voor het eerst op een nadeel: de kinderen van één van mijn buren lopen te pas en te onpas via de achtertuin ons huis binnen. Zonder kloppen, soms zelfs zonder geluid. Ik schrik me wezenloos wanneer ik in de keuken werk, me omdraai en opeens twee kinderen in mijn kamer zie staan. Om over het gebrek aan privacy nog maar te zwijgen – en er loopt hier nogal eens iemand in zijn nakie. Ik zal geen namen noemen, maar deze huisgenoot heeft ruimschoots de volwassen leeftijd bereikt, zullen we maar zeggen.
Nadat mijn vraag of ze misschien gewoon netjes wilden aanbellen bij de voordeur aan dovemansoren bleek gericht, heb ik onlangs hun moeder, onze buurvrouw dus, aangesproken. ‘Ach ja, kinderen’, reageerde die, haalde onverschillig haar schouders op en maakte er verder geen woorden meer aan vuil.
Ik kan natuurlijk een slot op mijn schuttingdeur zetten, maar dan kunnen mijn eigen kinderen ook niet meer via de achterkant naar binnen. Dan ben ik vóór ik maar één was heb gesorteerd op zolder, al drie keer naar beneden gerend om open te doen voor een aanbellende zoon, wanneer ze buitenspelen. Hoe zorg ik dat mijn buurvrouw haar vrijpostige kinderen uit mijn huis houdt, zonder mijn eigen kinderen te beperken?
Sanne zit met een ander buurvrouw-gerelateerd dilemma: haar buurvrouw laat haar jongste alleen thuis als ze haar oudere kind naar school brengt. Je leest er hier meer over.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
