werken moeder
Beeld: Pexels

Er zijn vele redenen waarom veel moeders blijven werken, maar allemaal zeggen ze: ik zou stikchagrijnig worden als mijn hele leven om de kinderen draaide.

LAURA (33): “Financieel is het niet nodig dat ik werk; mijn man verdient meer dan genoeg. Maar merkkleding is duur en ik wil dat mijn dochters van zes en acht er tiptop uitzien. Ook wil ik twee keer per jaar op vakantie. Buiten de deur lunchen op woensdagmiddag. Mijn nagels laten doen. Dat je daarvoor niet op de zak van je man teert, lijkt mij logisch. En ook dat beide partners bijdragen aan het huishouden. Zelfs al tipt mijn aandeel in ons inkomen bij lange na niet aan het zijne; ik neem wel de zorg voor de kinderen grotendeels op me, en dat betaalt nu eenmaal niks.”
 

'Hij kan mooi voor onze kinderen zorgen'

ESTELLE (35): “Als ik niet werk, kan ik mijn huwelijk wel opdoeken. Mijn man is gedeeltelijk afgekeurd, en werkt slechts twee dagen. Naast zijn salaris krijgt hij een riante schadevergoeding, dus voor het geld hoef ik geen baan. Maar nu hij toch zoveel thuis is, kan hij mooi voor onze drie kinderen zorgen en kan ik lekker vier dagen per week werken. Zo hebben we amper opvang nodig en blijft onze relatie wel zo gezellig; als we langer dan twee dagen op elkaars lip zaten, zouden de borden door de keuken vliegen.”
 

'Zij naar de opvang, ik naar mijn werk'

ZOLA (33): “Ik moet drie dagen per week het huis uit, anders laat ik mijn dochter helemaal nooit los. Ze is drie en heeft een aangeboren afwijking. De eerste jaren woonden we bijna in het ziekenhuis, ik week nooit van haar zijde. Nu gaat het goed, en kan ze dankzij medicatie zonder problemen leven als ieder ander kind. Mijn man werkt in de horeca en is in de weekends amper thuis. Dan ben ik dus ook fulltime met haar samen. Ik vind het belangrijk dat ze niet te eenkennig wordt, zelfstandig leert zijn. Zij naar de opvang, ik naar mijn werk, dat is voor ons allebei heel gezond.”
 

Wat je kunt bereiken door hard te werken

AMBER (39): “Mijn ouders vonden het maar onzin, dat ik na de mavo de havo wilde doen en ook nog doorstroomde naar het vwo. Ik studeerde psychologie en plakte daar nog een master seksuologie aan vast. Om het te betalen, werkte ik in de avonduren. Ik was 28 toen ik eindelijk klaar was. Mijn vriendinnen begonnen aan kinderen, ik aan mijn eerste baan.

Toen ik vijf jaar geleden zwanger raakte, heb ik geen seconde overwogen minder te gaan werken. Ik heb keihard gewerkt om dit allemaal te bereiken, dat schuif ik niet aan de kant omdat ik opeens moeder ben. Gelukkig vindt mijn vriend het fijn twee dagen per week thuis te zijn. Dankzij één dag oppas van mijn moeder, hoeft onze dochter slechts twee dagen naar de buitenschoolse opvang.

Ik voel me absoluut niet schuldig: ik breng haar elke ochtend naar school en ’s avonds ben ik thuis voor het eten. Ik vind het belangrijk mijn dochter te laten zien wat je kunt bereiken door hard te werken – ook als je moeder bent.”
 

Lees ook
Deze moeders werken fulltime: 'Mijn kinderen hebben het prima naar hun zin op de crèche' >

 

'Ik snakte naar mijn werk'

ROOS (37): “Ik legde mijn zoontje van tien weken in de armen van de crècheleidster, stiftte mijn lippen in de auto, en reed naar mijn werk. Vechtend tegen mijn tranen. Tíen weken: wie heeft bedacht dat je dan al een moeder van haar kind kan scheiden? Een halfjaar lang reed ik drie dagen per week met tegenzin naar mijn werk. Dit doe ik volgende keer echt anders, besloot ik.

Toen zoon twee werd geboren, plakte ik mijn ouderschapsverlof in één keer achter mijn zwangerschapsverlof en bleef bijna een jaar lang thuis. Nou, dat was ook geen succes. Ik rende de hele dag achter een dwarse dreumes aan. Voeden, slaapjes, driftbuien sussen, speeltuintjes aflopen, fruithapjes – ik vloog na drie maanden tegen de muren op. Ik snakte naar mijn werk en intellectuele uitdaging.

Mijn man werd gek van me, hij vond me niet te harden. Toen onze jongste negen maanden was, bracht ik hem fluitend naar de crèche. Inmiddels zijn mijn zonen twee en bijna vier, en ik mis ze nooit wanneer ik werk. Op de twee dagen dat ik bij ze ben, geniet ik daar met volle teugen van en verlang ik ook niet naar mijn werk – al beantwoord ik tijdens de fruithap en middagslaapjes echt weleens wat werkmail.”
 

'Na een volle week is mijn repertoire wel op'

ARBARA (36): “Ik vind mijn kinderen de geweldigste wezens op aarde, maar als ik met ze op vakantie ben, heb ik geen idee wat ik drie weken lang met ze aanmoet. Mijn man werkt fulltime, ik vier dagen per week. Op mijn vrije maandag doe ik heus weleens spelletjes na schooltijd, bak een keer een cake, of we kijken gezellig naar een film. Dat vind ik leuk, één dag per week. Maar na een volle week op elkaars lip aan de Franse Rivièra is mijn repertoire wel op – en dan móeten we nog twee weken. Gelukkig zijn ze zes en zeven, oud genoeg om vriendjes te maken. Kom ik ook eens aan een boek toe, of aan mijn echtgenoot. Dit zeven dagen per week, zonder werk om uit te blazen – ik moet er niet aan denken.”
 

De rest van de tijd een leukere moeder

CHRISTY (37): “Toen ik na mijn scheiding ging werken, wist ik niet hoe ik het moest bolwerken. Mijn kinderen waren vier en zes en moesten voor het eerst in hun leven naar de opvang. Ik voelde me dubbel schuldig; eerst deed ik ze een scheiding aan en dan moesten ze me ook nog vier dagen per week missen.

Nu zijn we twee jaar verder en zou ik nooit meer anders willen. Op woensdagen werk ik thuis en word ik na een uur al krankjorum van de ruzies die ik moet sussen, de tien keer ‘mamaaa’ per kwartier en de ballet- en kickbokslessen waar ik op onmogelijke tijden heen moet crossen. In de weekends dat ze bij me zijn, gaat het niet anders. Dat was tijdens mijn huwelijk natuurlijk ook al zo, maar toen was er een man die me dingen uit handen kon nemen. Hoe gezellig mijn kinderen en ik het ook hebben, ik ben dolblij dat ik vier dagen per week achter mijn bureau kan zitten. Ben ik de rest van de tijd een stuk leukere moeder.”
 

'Onze zoons weten niet beter'

MEI-LIN (37): “Mijn man groeide op in Singapore. Hij woonde bij zijn grootouders omdat zijn ouders moesten werken, en bleef daar toen zijn ouders naar Nederland vertrokken om een restaurant op te zetten. Hij was zes toen hij naar ons land kwam. Binnen zijn familie vond iedereen het doodnormaal dat zijn ouders zo hard werkten. En voor ons is het ook logisch dat wij net zo hard meewerken in het restaurant. Zes dagen per week.

Onze zoons weten niet beter dan dat ze vijf dagen naar de opvang gaan en hun ouders zelden tegelijkertijd thuis zijn. Als baby nam ik ze weleens mee naar het werk, dan sliepen ze in een campingbedje achter in de zaak. Toen ze gingen lopen werd dat onhoudbaar. Mijn kinderen vinden het leuk op de buitenschoolse opvang. Ze doen er spelletjes, zo veel aandacht zouden ze van mij nooit krijgen.”
 

'Mannen kunnen toch ook prima zorgen?'

MARION (40): It takes a village to raise a child. Dat is zo waar. Ik heb drie zoons van vijf, zes en dertien die de ene week bij hun vader wonen en de andere week bij mij. Zelf werk ik fulltime in het autobedrijf van mijn familie. In mijn zorgweken wandelen de jongens na schooltijd rond op de zaak, spelen bij vriendjes, of gaan naar oma. Onze naschoolse opvang werkt met een strippenkaart, daar kunnen de jongste twee altijd terecht. Ik vind het goed voor de kinderen dat ze door zo veel mensen worden opgevangen.

Bovendien zit er een limiet aan de hoeveelheid Minecraft en Enzo Knol die ik kan verdragen. Om nog maar te zwijgen over Rapper Boef, Ronnie Flex en Famke Louise die mijn puber hele dagen uit de speakers laat schallen. Ik begrijp sowieso niet waarom zo veel vrouwen minder werken wanneer ze kinderen krijgen; mannen kunnen toch ook prima zorgen?”
 

Dit artikel staat in Kek Mama 03-2018.


 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van Vaderdag tot aan kroelen met een kip: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Voor alle vaders

 

Lief

 

Ik kon niet kiezen, dus werden het er drie... 💙 #goodmorning #friday #playtime #earlymorning #babyotis

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op

 

Gezinsuitbreiding

 

Eerste kennismaking van Gioia en Capo! 🐾🐾 @amalia_samipersad

Een bericht gedeeld door MoniQue Noël (@moniquenoell) op

 

Deze kan zo ingelijst worden

 

Lekker uitwaaien

 

Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >

 

Mooie woorden

 

Het is vandaag vaderdag. Ik heb lang getwijfeld dit te schrijven. Maar dit is mijn persoonlijke pagina en ik zie de hele dag prachtige foto’s voorbij komen van vaders. Dus ik stel me kwetsbaarder op dan ooit. Dit is een normale terug komende dag voor velen. Door deze dag voel ik me wel altijd anders. Ik zie mijn vader al bijna 20 jaar niet meer. De situatie is gelopen zoals ie is gelopen en ik heb er in principe vrede mee. Maar ik geloof er heilig in dat een kind moet zien waar hij of zij vandaan komt via iemand die een vader en moederrol heeft. Een kind moet zich kunnen spiegelen aan twee verschillende meningen, zienswijzes. De zaal in kijken bij een eindtoneelstuk en twee trotse blikken zien. Bedenk maar eens wat je wel met je moeder deed en niet met je vader. Ze vormen je beide op een andere manier. Ik heb gelukkig een sterke moeder die me het gevoel heeft gegeven er 200% voor me te zijn. Toch merk ik dat mijn keuzes en zelfvertrouwen minder sterk zijn dan vrienden die beiden ouders hadden. We leven in een tijd waar scheiden schering en inslag is. Ik weet dat het soms moeilijk is om het te laten werken tussen ex-partners maar als ouder moet je je altijd volledig inzetten om de schade voor de kids te beperken. Het gaat niet om ons de ouders maar het kind. Ik ben trots op het feit dat mijn kids worden geliefd door hun ouders en stiefouders ondanks dat het niet altijd makkelijk is. Dus vandaag hef ik het glas voor iedereen die zijn verantwoording neemt voor kinderen door er voor ze zijn, ze het gevoel te geven dat ze het waard zijn. Voor de vaders, alleenstaande moeders, stiefvaders, pleegouders en iedereen die zorgt. Lets nourish the future😘

Een bericht gedeeld door Miljuschka (@miljuschka) op

 

Lekker kroelen

 

Kroelkip

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op

 

Papa is er altijd om je te vangen

 

Fijne vaderdag liefste!!! #vaderdag #SammyRose #JackieRey

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op

 

Assepoester

 

Assepoester 👠 #lief #takecare

Een bericht gedeeld door S O P H I E (de Buisonjé) (@sophiedbuisonje) op

 

Hoe verzin je het

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

bruiloften zonder kinderen
Beeld: Unsplash

Moeder Amber Leventry en haar vrouw zijn uitgenodigd op een bruiloft. Die verboden is voor kinderen. En ze kunnen niet wachten.

Kijk, dat twee van hun beste vriendinnen met elkaar gaan trouwen is al een feest op zich, schrijft ze op ScaryMommy. Maar een feest met overnachting, anderhalf uur verwijderd van huis, waar haar dochter nadrukkelijk niet welkom is: ‘Serieus, dat is bijna nog mooier dan een homohuwelijk’, aldus Amber. Want wie doft zich nou helemaal op voor een knalfeest waarop je ook je eigen huwelijk een beetje herbeleeft, om zich vervolgens druk te maken of de kinderen niet door de speeches heen huilen?

 

Hun dag, jouw stoorzender

Toch voelen veel mensen zich gepikeerd wanneer kinderen niet welkom zijn op een bruiloft, constateert ze. En daar snapt ze niks van. ‘Hallo, jíj bent de uitverkorene op de genodigdenlijst, ze spenderen geld en drank en eten aan je. Oké, je moet er misschien wat voor reizen en een cadeautje kopen, maar wanneer iemand je uitnodigt op de belangrijkste dag van haar leven, dan is dat gewoon een eer.’ Dus waarom zou het resultaat van jouw huwelijk – je kind, dus – onderdeel (of in het ergste geval: stoorzender) moeten zijn van die ene, speciale dag van jouw vrienden?’ Laat het bruidspaar in vredesnaam nog even genieten van de kinderloosheid, voordat ze zich in luiers en slapeloze nachten storten, vindt ze.

Amber heeft ook genoeg bruiloften meegemaakt mét kinderen, inclusief haar eigen. ‘Maar ons kind zat nog in de buik van mijn vrouw, en bleef dus tenminste stil toen we onze geloften aflegden.’

 

Lees ook:
‘Doe me een lol en laat je kind thuis tijdens bruiloften’ >

 

‘Sorry, geen oppas’

Naast een avond onbezorgd feesten zonder je even moeder of vader te voelen, hebben kindvrije bruiloften nog een ander groot voordeel, vindt Amber: ‘Ze bieden hét excuus om niet te gaan.’ Wanneer het de trouwerij is van die ene collega met wie je echt geen privécontact hoeft, bijvoorbeeld. Of het zo’n extravagant feest is, dat je al blut bent wanneer je maar naar de uitnodiging kijkt. ‘Zeg simpelweg: “Sorry, geen oppas”, en de hele boel is getackeld’, aldus Amber.

 

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >