Chelsea Stahl wil haar dochters leren dat ieder figuur mooi is, hoe je er ook uit ziet. Maar dat is niet eenvoudig, zo blijkt uit haar blog. ‘Ze maken regelmatig opmerkingen over mijn figuur. Hoe leer ik ze dat af?’
Lees verder onder de advertentie
Al haar leven lang heeft Chelsea problemen met haar zelfbeeld. ‘Toen ik jong en atletisch was, was ik ervan overtuigd dat ik dik was’, vertelt ze.
‘Nu ik drie kinderen heb gebaard, zou ik er echter een moord voor doen om zo ‘dik’ te zijn. Dat ik nooit tevreden ben geweest met mijn lichaam, komt mede door mijn ouders. Hoewel zij nooit slecht over mijn figuur spraken, maakten ze wel heel duidelijk dat mooi zijn gelijk stond aan dun zijn. En overgewicht betekende dat je lui was.’
Lees verder onder de advertentie
Ogen, glimlach, haar
Zelf heeft Chelsea nu twee dochters. ‘Ik wil dat zij opgroeien met liefde en acceptatie van hun lichaam, hoe ze er ook uit gaan zien’, zegt ze. ‘Daarom bespreken mijn man en ik nooit lichamen in hun bijzijn. Niet die van onszelf, niet die van de kinderen en ook niet het figuur van een beroemdheid.’
‘We leren de kinderen dat ons lichaam functioneel is’, gaat ze verder. ‘Het gaat niet om schoonheid. We geven onze dochters daarom alleen complimenten over hun ogen, glimlach of haar. Dat soort dingen verandert namelijk nooit als hun gewicht schommelt. De meiden weten dat ze het woord ‘dik’ niet mogen gebruiken. Ook geef ik het goede voorbeeld door mezelf niet te wegen in hun bijzijn en ook niet te snoepen.’
Lees verder onder de advertentie
Lelijke benen
Toch maken haar dochters regelmatig denigrerende opmerkingen, zegt Chelsea. ‘Over míjn figuur. Bijvoorbeeld dat ik lelijke benen heb of waarom mijn buik eruit ziet alsof ik zwanger ben.’
Hoewel Chelsea dan uitlegt dat het onbeleefd is om commentaar te geven op het lichaam van iemand anders, doen de opmerkingen haar enorm pijn. ‘Maar ik laat ze dat niet merken. Anders zou ik indirect laten zien dat te groot of te zwaar zijn een slechte zaak is.’
Ze schrijft op haar blog dat haar zelfbeeld en haar struggle met haar gewicht, háár strijd is. ‘Mijn kinderen zijn er niet schuldig aan. En wil ze dit gedrag af te leren zonder dat ze er zelf problemen mee krijgen. Ik zou alleen niet weten hoe.’
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.