hij smeet met geld ik bezuinigde

 


Vicky (35) en Léon (38) leidden een financieel zorgeloos leven, met twee fulltime banen en een huurwoning. Maar toen hun zonen (5 en 7) ter wereld kwamen en hun vaste lasten stegen, werd geld steeds vaker de oorzaak van irritaties in hun relatie. “Hij smeet met geld, terwijl ik bezuinigde om rond te komen.”

Vicky: “Léon was een bon vivant toen ik hem ontmoette. Achterin de twintig, had net zijn eigen softwarebedrijf gestart, en het leven lachte hem toe. Ik werkte al een paar jaar als vestigingsmanager van een uitzendbureau. Mooie kleding, auto van de zaak; heel comfortabel. Binnen drie maanden woonden we samen, en we genoten van alles wat het leven te bieden had. Met een gezamenlijk netto maandinkomen van ruim zesduizend euro en nul verantwoordelijkheden, hoefden we niets te laten. We kochten wat we leuk vonden, gingen vier keer per jaar op reis, minstens drie keer per week uit eten en liepen alle festivals en concerten af. Sparen deden we niet echt. Waarom zouden we? Voor het onderhoud aan onze huurwoning werd gezorgd, en onze pensioenen waren geregeld. Ik begreep niet hoe anderen zich altijd maar zorgen maakten over ‘de toekomst’.

Maar toen raakte ik – overigens heel gewenst – zwanger. Ook onze baby mocht het aan niks ontbreken. Dus kochten we de nieuwste kinderwagen, bespaarden niet op meubels voor de babykamer, en boekten een ‘babymoon’ naar Curaçao. Het leven kon alleen maar mooier worden.

 

Een maandinkomen armer

Wat we níet hadden voorzien, was dat met de komst van onze oudste zoon, ik minder moest gaan werken. Een weloverwogen keus, want Léon verdiende meer dan ik. Wanneer hij gas zou terugnemen op zijn werk, zou dat ons kapitalen kosten. We regelden ook twee dagen kinderopvang. Daar bestaat natuurlijk kinderopvangtoeslag voor, maar die is inkomensafhankelijk. Met onze verdiensten kwamen we daar dus nauwelijks voor in aanmerking. Met de kosten van onze zoon, en de daling van mijn inkomen, gingen we er al snel een dikke vijftienhonderd euro per maand op achteruit – ik weet het: voor veel mensen een volledig maandinkomen.

Onze tweede zoon werd geboren, we kochten een huis, en waar onze kosten alleen maar toenamen, moesten we óók nog een spaarpot aanleggen voor onvoorziene kosten. Want wat als het dak ging lekken? De riolering klapte? Of de fundering zou verzakken?

 

Gezamenlijke rekening

Léon maakte zich nergens zorgen over, want zíjn inkomen was onveranderd. Wat hij niet zag, doordat we geen gezamenlijke rekening hadden, was dat ík ondertussen mijn volledige netto inkomen kwijt was aan ons gezin. De boodschappen waren twee keer zo duur geworden, onze hulp in de huishouding moest vaker komen. Ik had steeds meer onvoorziene kosten als cadeautjes voor juffen van de kinderopvang, verjaardagen van vriendjes, de eigen bijdrage aan orthopedagogische ondersteuning van onze oudste zoon die op school niet helemaal lekker meekwam. Ik hield geen cent voor mezelf meer over. Hij smeet met geld, terwijl ik moest bezuinigen om rond te komen.

We besloten een gezamenlijke rekening in het leven te roepen waar we ieder maandelijks en naar rato een vast bedrag op stortten, en waarvan we alle kinderkosten plus de woonlasten en verzekeringen zouden betalen. Hoe hoog dat bedrag – alles bij elkaar opgeteld – werkelijk was, had geen van ons beiden voorzien. Elke maand kwamen we geld tekort. Er was voldoende inkomen om bij te storten, maar dat we ons uitgavepatroon moesten aanpassen, stond als een paal boven water.

 

Lees ook:
‘Ik check bijna elke dag mijn saldo’ >

 

Ruzies

Léon zette zijn riante levensstijl desondanks onverminderd voort – en dan met name voor zichzelf. Nieuwe schoenen, een nieuwe iPad, de zoveelste avond naar een luxe bar met vrienden; hij gaf er zonder nadenken honderden euro’s per maand aan uit. Ondertussen wilde ik weleens op vakantie met de kinderen, iets wat nu, met z’n vieren, twee keer zo duur was als vroeger. Bovendien had ík geen enkele financiële ruimte om iets voor mezelf te doen. Een avond naar de sauna bijvoorbeeld, of een keer een nieuwe jurk kopen.

Het herzien van ons uitgavepatroon was onbespreekbaar met Léon. Na de nodige ruzies, vertrokken we vorige zomer toch drie weken naar een Franse camping. Hij schrok zich rot van wat het kostte. Toen pas stond hij ervoor open om eens kritisch naar onze geldzaken te kijken. Bij thuiskomst zijn we meteen een avond gaan zitten en hebben onze inkomsten en uitgaven tot op de laatste cent in kaart gebracht. We schrokken van hoe hoog ons inkomen eigenlijk nog steeds was, maar nog veel erger van hoe hoog onze kosten waren.

 

Even slikken

Sinds we ons bewuster zijn van onze financiële situatie, zijn de ruzies over geld zo goed als verleden tijd. Wel merk ik dat Léon het even slikken vindt, dat onze riante levensstijl van vroeger evengoed tot het verleden behoort: de kinderen worden voorlopig alleen maar duurder. We verkeren natuurlijk nog steeds in een luxe positie als het gaat om ons inkomen. Het is een opluchting dat we daar nu allebei een realistisch, helder en bovenal hetzélfde beeld van hebben.”

 

Goed met Geld

Vicky en Léon zijn niet de enigen die geen realistisch beeld hadden van hun geldzaken. Veel stellen blijken niet goed op de hoogte van hun financiële situatie. Hoeveel pensioen ze hebben opgebouwd bijvoorbeeld, en of dat wel voldoende is voor later. En of hun verzekeringen wel up-to-date zijn. Hoe goed ben jíj eigenlijk met geld? Doe de Goed met Geld-test van Aegon en krijg meteen handige tips.

Zelf kijken? Doe alvast de Goed Met Geld Test.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

winterhoroscoop Vissen

Een romantisch cadeau onder de boom, een fijne skivakantie of een gulle bonus van je baas. Lees wat de sterren voorspellen op het gebied van liefde, gezin, geld en werk.

Vissen

20 februari – 20 maart
 

Liefde & gezin

Er verandert in grote lijnen weinig in de liefde, maar dat geldt niet voor je vriendschappen. Al een tijdje loopt het niet echt lekker tussen jou en bepaalde vriendinnen en sommige mensen zal je definitief uit het oog verliezen. Als je dat niet wil, is het tijd om in actie te komen en de kou uit de lucht te halen. December is een mooie maand voor de liefde. Goed idee: organiseer iets leuks voor jou en geliefde voor je agenda volloopt met allerlei verplichtingen.
 

Lees ook
'Die vakantie zette ik ter plekke een punt achter onze vriendschap' >

 

Werk & geld

Heerlijk: je ambities krijgen alle ruimte en als je nog geen goed nieuws over je werk hebt gehad, dan gaat dat waarschijnlijk binnenkort gebeuren. Je mag trots zijn op jezelf, je hebt toch maar mooi iets bijzonders gepresteerd, terwijl je al veel te doen had. De komende weken wordt het nog drukker en daarom is het belangrijk de opvang voor je kinderen goed te regelen. Laat niets aan het toeval over.
 

En dan nog dit

Je kunt bijzonder nieuws, een verhelderend gesprek of een onverwacht reisje verwachten. Het geluk ligt voor het oprapen. Geniet ervan en deel het met de mensen van wie je houdt.

 

Deze horoscoop staat in het Kek Mama Winterboek 2018.
 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Bekijk maar met kerst
Beeld: 123RF

Single moeder Noor (38) doet dit jaar niet mee met het familiekerstdiner. En dat is maar goed ook, want dat verkleint de kans dat ze haar schoonzus te lijf gaat met een braadpan.

Dit jaar duik ik onder op 25 december. En dat is de schuld van mijn moeder. Nou ja, eigenlijk die van schoonzus Ans en neef Karel, maar daarover later meer. Mijn moeder dus. Kerst is haar hobby. Geen kerst zonder een knotsgrote boom, gigantische kerststal (je kunt zo een peuter kwijt in de kribbe) en een met wit damast beklede tafel waaraan dertig mensen passen.
 

Gruwelijke mensen

Elk jaar komen aan die tafel ooms, tantes, broers, zussen, kinderen en kleinkinderen tezamen om de geboorte van het kindje Jezus te vieren. Daar zou helemaal niks mis mee zijn als schoonzus Ans en neef Karel ook niet van de partij zouden zijn. Twee gruwelijke mensen. Dat klinkt onaardig, en dat is het ook, maar ik kan er niks aan doen. Ze zijn echt heel erg. Neef Karel kan bijvoorbeeld alleen over auto’s praten. Raceauto’s, welteverstaan. Hij beschikt niet over één voelspriet en emmert doodleuk twee uur over de Mercedes-AMG GT S. Geen idee wat dat is, maar dat kan hem niet schelen. Van voorgerecht tot dessert, hij zal me tot in detail de voor- en nadelen vertellen. Daarbij spuugt hij af en toe enthousiast in mijn eten. Praten met consumptie, noemden ze dat vroeger.
 

Ze kakelt maar door

En dan schoonzus Ans. De oudste dochter van de zus van mijn moeder heeft het moederschap verheven tot het hoogste wat een mens kan bereiken. Dat is het misschien ook, maar je hoeft toch niet non-stop over je dochters te praten? Twee verwende pubermeiden die constant op hun mobieltje turen. En als ze dat twee seconden niet doen, kijken ze in de spiegel en gooien hun blonde haren naar achteren. Schoonzus Ans is daar blind voor. Zij ziet haar kinderen als een geschenk dat ze hoogstpersoonlijk aan de wereld heeft gegeven. En dat zullen we weten ook, want ze kakelt maar door over hun prestaties op het gymnasium (tuurlijk), het hockeyveld (uiteraard) en de debatingclub (wat? Kunnen ze praten?).
 

Gegijzeld door twee gekken

Nu wil het lot dat zowel neef Karel als schoonzus Ans om een of andere duistere reden dol op mij zijn. Waarschijnlijk omdat ik nooit iets terugzeg, waardoor zij oeverloos kunnen kakelen. Hoe ik het ook probeer te vermijden, ze manoeuvreren altijd zo dat ze pal naast of tegenover me komen te zitten. Terwijl ze me de oren van het hoofd kletsen – ze praten ook nog dwars door elkaar heen, want niet geïnteresseerd in de ander – kijk ik jaloers naar de rest van de familie die dolle pret heeft, nog een glaasje inschenkt en praat over triviale zaken als Ajax en Feyenoord, Badr Hari en de wespentaille van zwangere Sabia. Waarom zit ik daar niet bij? Waarom word ik gegijzeld door twee gekken? Bloedjaloers ben ik, terwijl ik wanhopig signalen probeer af te geven die niet worden opgevangen: red mij uit de handen van deze twee waanzinnigen. Maar niks hoor, mijn familieleden kijken wel uit. Dat zou betekenen dat zij naast hen zouden moeten zitten en zo gek zijn ze niet. 

Heel lang geleden had ik een schoonzusje dat nogal bot uit de hoek kon komen. Een leukerd met de stem van een misthoorn, ik droom nog weleens van d’r. Als neef Karel naast haar ging zitten, zei ze luid: “Karel, ga alsjeblieft ergens anders zitten. Nog één verhaal over de Mexicaanse Grand Prix en ik doorboor je met het vleesmes.” Die schoonzus is helaas afgevoerd, die viert voortaan kerst zonder Karel. De bofkont. 
 

Straf omdat ik niet kan koken

Alsof Karen en Ans al niet erg genoeg zijn, moet ik ook nog altijd de afwas doen. Dat is mijn straf omdat ik niet kan koken. Nou ja, wel een beetje natuurlijk, maar je moet geen culinaire hoogstandjes van me verwachten. Laat dat maar aan rest van de familie over, die elk jaar de verrukkelijkste gerechten op het witte damast plempt. Mijn moeder heeft helaas geen afwasmachine in haar jarenvijftigkeuken.

Om toch iets bij te dragen, werp ik me daarom op het wassen van dertig soepborden, dertig amuse-schaaltjes, dertig grote borden, dertig dessertschaaltjes en dan hebben we het nog niet over de pannen, potten, schalen en fucking koffiekopjes. En wie helpt me altijd trouw met afwassen? Juist, schoonzus Ans die nooit van mijn zijde wijkt. Zij droogt af en rebbelt vrolijk door over haar hartenlapjes. Ik zweer je, er komt een kerst dat ik haar wurg met de theedoek. Verdrink in mijn sopje. Neersla met de gietijzeren braadpan. Ha, dat zal d’r leren.
 

Lees ook
10 manieren om onder de kerst uit te komen >

 

Geheime Kerst

Omdat ik het had gehad met Karel en Ans en de pijnlijke rug die ik overhoud van de mega afwas, heb ik twee jaar geleden iets heel slechts gedaan. Ik heb een stuk of zes familieleden gebeld en voorgesteld een Geheime Kerst te vieren. We vertelden de rest van de familie dat we dit jaar helaas verhinderd waren en zijn met onze kinderen naar een eetcafé gegaan waar André Hazes met Eenzame kerst door de speakers schalde. Het werd een dolle avond en we zworen met twee vingers in de lucht dat we dit NOOIT aan de niet-aanwezige familie zouden verklappen. Wat natuurlijk toch gebeurde – met dank aan mijn toen zesjarige zoon die zijn mond ALTIJD voorbijpraat. Het gevolg: heel veel boze blikken en giftige telefoontjes en mailtjes. Sindsdien worden we scherp in de gaten gehouden en wordt spijbelen zwaar bestraft. Dat doen we dus maar niet meer.
 

Familie is heilig, dat weten we allemaal

Het probleem met kerst is dat het een familiefeest is. En familie is heilig, dat weten we allemaal. Voor mijn kinderen van acht en tien vind ik dat ik erbij moet zijn, want ze vinden het heerlijk hun neefjes en nichtjes te zien. Dat ik het een verschrikking vind, kan ze natuurlijk niks schelen. Ik denk dat mijn bloedjes niet eens weten hoe erg ik lijd onder de terreur van neef en schoonzus.

Met mijn verstand weet ik dat ik 25 december gewoon over me heen moet laten komen. Ik moet het zien als een van de minder prettige kanten van het leven. Zoiets als een scheiding of een bevalling die eindigt in 37 hechtingen. Shit happens, zoiets. Maar vanbinnen wringt het.

Als in oktober de eerste telefoontjes komen, word ik al misselijk. “Ha Noor, wil je weten wat we dit jaar eten met kerst?” Dan wil ik gillen: “Nou, dat interesseert me toevallig helemaal niets omdat ik geen hap door mijn keel krijg als ik gevangen zit tussen Max Verstappen en de Heilige Moeder Maria.” Soms zeg ik dat ook en dan wordt er begrijpend gereageerd. Dan beloven ze dat ze me dit jaar zullen beschermen tegen Ans en Karel en mij in hun midden zullen opnemen. We weten allemaal dat het in de praktijk op een fiasco uit zal draaien, maar ik laat me er elke keer toch weer door sussen. Maar niet dit jaar.

Dit jaar blijf ik thuis. Ik heb het al met mijn zusje voorgekookt. Op eerste kerstdag zal ik geveld worden door een virus dat mij dwingt 24/7 boven de pot te hangen. Mijn zus zal mijn kinderen ophalen opdat zij toch een familiekerst kunnen beleven. Als ik haar auto weg zie rijden, doe ik de gordijnen dicht, Netflix aan en een pizza in de oven. En dan ga ik op de bank liggen en een potje huilen van opluchting. 
 

Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.
 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >