Kaarsjes, zacht licht en rustige muziek: blogger Samantha Joy had haar eigen bevalling al helemaal uitgeschreven. En als haar geboorteplan niet uit zou komen, zou dat volgens haar voelen als falen.
‘Maar na meer dan dertig uur vechten én een keizersnee, kon ik niet trotser zijn’, schrijft ze op Facebook.
Maandenlang las Samantha verschillende boeken om zich voor te bereiden op de bevalling. En toen haar weeën begonnen, liep alles zoals ze zich voorstelde: met vijf centimeter ontsluiting ging ze naar het ziekenhuis waar ze naar een kamer met weinig licht, rustige muziek en de geur van lavendel werd gebracht. ‘Ik stapte meteen in een enorm bad en mijn verloskundige behandelde me niet als een patiënt, maar als een persoon. Ook zij geloofde in mijn plan en moedigde mij aan.’
Lees ook
Waarom een keizersnee niet ‘de makkelijke weg’ is >
Tot er na uren persen nog steeds geen vooruitgang was. De baby moest draaien om veilig ter wereld te komen, dus tegen al haar principes in nam Samantha een ruggenprik om haar lichaam tot rust te laten komen. ‘Nog eens drie uur later was ik nog geen stap verder, dus ik werd naar de operatiekamer gereden voor een keizersnee. En ja, meer dan dertig uur na mijn eerste weeën werd onze mooie baby geboren.’
Voor haar bevalling had Samantha gedacht dat ze zichzelf een mislukking zou voelen als het niet volgens plan verliep. ‘Maar nee, ik kon op dat moment niet trotser zijn. Ik heb alles gedaan wat ik kon, geen angst gevoeld en had vertrouwen. En dit alles eindigde met iets wat ik écht wil: onze kleine zoon.’
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
