vakantie weer naar huis
Beeld: Pixabay

Op die ene logeerpartij op achtjarige leeftijd na, waarin ze onder de strenge blik van de logeermoeder moest ontbijten met havermoutpap en geitenmelk, had Kek Mama’s Jorinde het nog nooit gevoeld, heimwee. Tot die ene, verregende vakantie in een Franse gîte.

Eerst dacht ik dat ik gewoon moest ontstressen. Teveel gewerkt, te hard gefeest, een relatie die op klappen stond en kinderen die maanden eerder eigenlijk al aan vakantie toe waren… Niet zo raar dat ik met een knoop in mijn maag arriveerde in onze Zuid-Franse vakantiewoning, vond ik.
 

Niets wat niet op te lossen viel

Dat de regen met bakken uit de hemel kwam, de meubels op instorten stonden en er maar één kinderslaapkamer bleek in plaats van de beloofde twee, hielp waarschijnlijk niet. Net zo min als de norse huiseigenaar, die elke dag kwam controleren of zijn Néerlandais de toko wel intact lieten en met een hoop onverstaanbaar gefoeter de opblaaskrokodillen uit het zwembad viste – precies wanneer ik in mijn blote niks (want: landhuis in de middle of nowhere) de natte handdoeken naar binnen haalde. Een beetje ongemakkelijk allemaal, maar niets wat niet viel op te lossen met een paar kilo Franse kaas en een mooie Sancerre, hoopte ik.
 

Pure wanhoop

Maar de regen stopte niet. Zelfs niet toen we op dag vier besloten dan maar voor een paar uur naar een provincie oostelijker te trekken, omdat daar volgens onze buienradars de zon wel scheen. De wijn smaakte stukken minder goed in het gezelschap van een man met wie ik eigenlijk geen tekst meer had, en met al het kaarslicht van de wereld viel van de muffe woonkamer geen knusse getaway te maken. Alleen de kinderen hadden het naar hun zin, want in een hoosbui met je opblaasbeest in het zwembad is natuurlijk dolle pret, en hoe vaak wil je moeder nou vrijwillig (lees: uit pure wanhoop) twintig potjes met je pesten?
 

Lees ook
Vakantiestress: 'Mag ik alsjeblieft naar huis?' >

 

'Ik had heimwee'

Opeens begreep ik al die Nederlanders met hun potten pindakaas en hagelslag van onze bekendste grootgrutter, daar aan de Spaanse costa. De volgepakte auto’s met eigen beddengoed en andere zaken die maar zoveel mogelijk herinneren aan thuis. In de afgelopen twintig jaar had ik de langste en verste reizen gemaakt en nog nooit had ik er íets van gevoeld, maar nu raakte het me als een mokerslag: heimwee. Het enige fijne wat ik aan deze vakantie kon bedenken, was dat we weer naar huis zouden gaan – wat we overigens een paar dagen eerder dan gepland ook deden.
 

Ongelukkige relatie

Een paar heerlijke reizen verder besef ik dat die heimwee op vakantie iets eenmaligs was. Dat het natuurlijk niks te maken had met het missen van thuis of een beetje pech met het weer, maar alles met mijn ongelukkige relatie. In het juiste gezelschap zouden de muffe meubels rustiek en romantisch zijn geweest, de plenzende regen een aanleiding voor de zoveelste vrijpartij.
 

Vakantie in eigen land

Deze zomer bracht ik door in eigen land. Zonder man, mét kinderen, in de regen. En middenin onze vertrouwde omgeving, werd ik toch nog één keer overvallen door die allesoverheersende knoop in maag: heimwee naar al die andere vakanties, die we met z’n drietjes dolgelukkig doorbrachten in het buitenland.

 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.



Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Kim Pieters

Kim Pieters (39), actrice en moeder van Jacob (7) en Ebe (4) vond de babytijd van haar jongens pittig. “Nu ze groter worden en we hele gesprekken voeren, vind ik moeder zijn leuker.”

Ze deed een tijdje wat rustiger aan na haar hoofdrol in de serie Julia's Tango en het tv-programma Wie is de Mol?. Kreeg twee zonen en speelde in in kleine theaterproducties. Drie jaar geleden had ze een rol in Meiden van de Herengracht en onlangs in Zomer in Zeeland. Nu staat ze op de planken in de reizende theatervoorstelling Guilty pleasures - onderdeel van de Powervrouwen-reeks van Bos Theaterproducties. “Een lekkere lichte avond met veel meezingliedjes,” zegt Kim, “vol herkenbare situaties. Over schoolpleinmoeders en vriendinnen op een paaldanscursus. Na afloop van de voorstelling bouwen we een feestje in de foyer, waar we nog even doorgaan.” Guilty pleasures zijn er namelijk om gevierd te worden, vindt ze.

“Waarom zou je je schamen voor wat je leuk vindt? Ik hou er wel van, een tacky randje. Dansen op de Backstreet Boys, Rick Astley en John Denver.” Ze schaamt zich hoe dan ook niet snel. “Ook niet nu ik opeens moet zingen op het podium. Schijt, denk ik dan. Ik ben niet de beste zangeres, maar ik vind het gewoon leuk om te doen.”
 

Schuldgevoel

Deze generatie worstelt met schuldgevoel, vindt Kim. In Guilty pleasures zit een diepere laag over de verplichtingen die schudgevoelens met zich meebrengen. “We zijn zó bezig met wat anderen van ons denken. Dat draagt niet bij aan een positief zelfbeeld. Jammer vind ik dat. Nu ik ouder word, maak ik me gelukkig minder druk om wat de buitenwereld denkt en vertoon ik minder sociaal wenselijk gedrag.

Ik heb een vriendin die elke keer als we elkaar zagen cadeautjes meenam voor mijn kinderen. Superlief, maar daardoor kreeg ik het gevoel dat ik dat terug moest doen. Voor mijn gevoel schiep het een verplichting, terwijl het voor mij helemaal niet draait om materie. Ik ben liever attent met aandacht. Ik waardeer het enorm als ik díe terugkrijg van vriendinnen. Een belletje om te vragen hoe een auditie ging, bijvoorbeeld. Ik heb ook een vriendin die structureel elke verjaardag vergeet, maar wel altijd voor me klaarstaat. Dáár gaat het voor mij om.
 

Lees ook
Jan legt het nog een keer uit: schuldgevoel >

 

Cadeautjes

Al die gedragscodes en verplichtingen; ik durf me er nu steeds meer tegen uit te spreken. Soms best eng om te doen, maar ik merk dat anderen dat waarderen. Op het schoolplein van de kinderen had ik het onlangs met een paar moeders over cadeautjes voor een kinderverjaardag. Vroeger kreeg ik gewoon vijf gulden van mijn ouders, en daar moest ik het dan voor regelen.

Als je nu kijkt naar de bedragen... Ik vind vijftien euro voor een partijtje best veel; als we allemaal een tientje inleggen, kopen we met z’n tienen één mooi voetbalpak en is dat kind dolgelukkig. Toen Jacob drie jaar geleden net op school zat, ging ik daar nog wel in mee. Dacht: o, dat hoort dus blijkbaar zo. Net als die klassenapps die maar doorgaan. Nu zet ik die gewoon op stil. Ik laat me niet meer gek maken. Al scheelt het dat ik niet zoveel op het schoolplein sta, omdat mijn vriend Peter de jongens meestal wegbrengt, op weg naar zijn werk.”
 

Betrokkenheid

Natuurlijk draagt Kim wel haar steentje bij als hulpmoeder: “Luizenpluizen bijvoorbeeld. Of de klas versieren met sinterklaas en vlak voor de vakantie speelgoed schoonmaken. Als ik drie keer per jaar iets doe op school, vind ik dat echt zat. Ik vind het prima om te helpen, maar doe het vooral uit gevoel van betrokkenheid met mijn kinderen.”
 

Het hele interview staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Nina Pierson zwanger van tweede kind

Nog meer prachtig babynieuws: Nina Pierson is opnieuw moeder geworden van een dochter.

Nina beviel twee weken geleden al van haar dochter, maar maakte het nieuws nu pas bekend op haar Instagrampagina. Het meisje heeft de naam Bodi Jane Moon gekregen.

 

Verliefd

"We zijn tot over onze oren verliefd! Ze is thuis in bad geboren en het was weer zo’n intense, mooie en spirituele ervaring", schrijft Nina op Instagram. Ook laat ze weten tot eind oktober offline te blijven. "Maar wilde dit mooiste nieuws wel alvast even met jullie delen."

 

 

Leukste nieuws

Nina maakte in april bekend opnieuw zwanger te zijn. Het leukste nieuws van de wereld, schreef ze toen op Instagram.

 

'Ze is goed zoals ze is'

Eerder vertelde Nina in Kek Mama openhartig over haar bedrijf SLA, gezond eten, dochter Ella en bewust opvoeden: 'Ik was een helse puber, was veel bezig met jongens; ik had mijn eerste vriendje op mijn dertiende, werd twee keer van het gymnasium gestuurd en bleef twee keer zitten. Toch lieten mijn ouders me vrij en veroordeelden ze me nooit. Ik hoop dat ik in dat opzicht net zo’n ouder kan zijn voor Ella. Dat ze weet dat ze goed is zoals ze is.'


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >