Beeld: Shutterstock
Soms kom je er niet uit in je eentje en kun je wel wat hulp gebruiken. Elke week vertelt een moeder over haar dilemma.
Juliëtte (37) is getrouwd met Damiën (39) en moeder van Loïs (9) en Faas (7).
“Met een harde klap gooide Loïs de deur van de woonkamer dicht. Het was meivakantie, Damiën was naar zijn werk en ik vouwde net mijn laptop open. ‘Je moet altíjd werken’, gilde Loïs. ‘Je vindt je baan veel belangrijker dan ons.’
Die zag ik niet aankomen. Ik run een klein recruitementbureau aan huis. De kinderen weten niet beter dan dat ik vaak aan het werk ben. Mijn flexibiliteit was heerlijk toen ze kleiner waren. Dan werkte ik wanneer Loïs en Faas op school of de kinderopvang zaten, was vrij wanneer ze thuiskwamen, en werkte weer verder zodra ze ’s avonds sliepen.
Natuurlijk hadden ze eerder al weleens een opmerking gemaakt. Wanneer ik op zaterdag nog een berg mail zat weg te werken terwijl zij films wilden kijken, bijvoorbeeld. Of wanneer Damiën op zomervakantie een dagje alleen met de kinderen op pad ging, zodat ik een paar uur kon werken op het campingterras. Geen strubbelingen die in andere gezinnen niet spelen. Bovendien: Damiën had nergens last van. Niks aan de hand dus, geloofde ik.
Lees ook:
‘Moet mijn nieuwe vriend vertellen hoeveel hij verdient?’ >
Terwijl ik de fotolijst van de grond plukte die door de klap van de deur van de muur was gevallen, zette Faas het op een onbedaarlijk huilen. ‘Ze heeft gelijk, mam’, snikte hij. ‘Je bént er ook nooit. Ja, je bent wel thuis, maar niet echt. Je zit alleen maar achter je laptop en doet nooit eens iets met ons.’
Dat sneed door mijn hart. Terwijl ik de kinderen nuchter probeerde te vertellen dat papa’s en mama’s nu eenmaal werken, en dat het toch al een hele luxe is dat ik ondanks dat wél altijd thuis was, draaiden mijn hersenen op volle toeren. Hadden ze gelijk? Wás ik een afwezige moeder die zich teveel liet leiden door haar werk? Ik dacht aan andere werkende moeders, die minimaal drie hele dagen per week naar kantoor moesten, en de kinderen dus naar de opvang. Dat hoefden mijn kinderen nooit.
Toen ik de kritiek van de kinderen ’s avonds besprak met Damiën, zei hij: ‘Je bént ook wel heel veel met je werk bezig.’ Want zelfs al was mijn laptop dicht na schooltijd, dan nog stond ik altijd ‘aan’, vond hij. En dat mocht best wat minder: het was niet dat we het geld van mijn werk zo hard nodig hadden.
Ik hield van mijn werk. Was trots op het bedrijf dat ik zelf had opgebouwd. Als kinderen aandacht tekort kwamen, dan kon Damiën toch ook een dag minder gaan werken? Niet de meest logische optie, want hij verdiende meer; een dag minder werk van hem zou ons maandelijks veel meer geld kosten, dan wanneer ik mijn werk wat zou terugschroeven. Maar ik wist simpelweg niet hoe ik die tijd moest vrijmaken. Realiseerde hij zich wel hoeveel werk zich bij mij opstapelde tijdens één dag afwezigheid?
Dat doorwerken in weekends én op de camping in misschien wat intensief was, realiseerde ik me wel. Ik kon best proberen daar eens mee te stoppen. Tegelijkertijd vond ik ook dat de kinderen gewoon moesten leren dat mama’s evengoed hard moeten werken als papa’s. Zelfs al was dat geld niet echt nodig; zelfontplooiing is ook veel waard.
We besloten het er met z’n vieren over te hebben, de volgende dag. En meteen in de eerste minuut van het gesprek, maakte Damiën een cruciale fout: hij zei dat mijn inkomen misschien niet heel hard nodig was, maar dat mama er wel heel gelukkig van werd.
Loïs en Faas kregen ogen als schoteltjes. ‘Dus je hóeft niet eens zoveel te werken?’, riep Loïs. ‘Dan kun je toch op z’n minst op woensdag mee naar hockeytraining?’, vulde Faas aan.
Het punt is: ik wíl helemaal niet minder werken. De kinderen komen niks tekort, er zijn zoveel ouders die allebei meer dan fulltime werken. Ik bén er tenminste nog, in de middagen. Daarnaast ben ik geen moeder die een middag spelletjes doet met haar kinderen. Ik knuffel met ze, maak hun eten en praat met ze over belangrijke onderwerpen. Maar zo’n moeder die altijd in de weer is met haar kinderen, die word ik nooit. Ik zou er doodongelukkig van worden; ik heb het gewoon niet in me.
Tegelijk voel ik me schuldig. Straks zijn ze pubers en kijken ze me het huis uit. Nú heb ik deze tijd met ze, dan moet ik hem misschien ook gebruiken. Ik hink op twee benen: moet ik proberen om minder te gaan werken omdat mijn kinderen dat willen, of kies ik voor mijn eigen succes en geluk?”
Meer Kek Mama? Volg ons op Facebook en Instagram.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Voetbalster en voormalig Oranje-international Lieke Martens (33) heeft voor het eerst openhartig verteld over het verlies van haar zoontje Eden.
In het begin van een nieuwe relatie is het voor veel mensen een bekend patroon: je wilt ontspannen overkomen, terwijl je ondertussen constant checkt wat de ander doet, zegt of laat. App je te vaak? Vraag je te snel waar het heen gaat? Of houd je je juist in uit angst om te intens te […]
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Elise (36) denkt dat een gezellige avond met haar eerste date positief is verlopen, maar zodra ze een vervolguitnodiging afslaat, slaat de sfeer volledig om. Wat volgt is een Tikkie dat ze nooit zal vergeten én betalen.
Je kiest de naam voor je kind heel zorgvuldig. De mooiste naam, dat moet hem worden. Heel irritant, als iemand dan continu de naam verkeerd uitspreekt.
