Beeld: Olga Esser
Hayeda Abbasi (38) is elf jaar getrouwd, founder van FaceFactory en moeder van twee dochters: Sophia (9) en Nora (7). Haar leven speelt zich nu af in Nederland, maar haar verhaal begint ergens anders – op haar dertiende, toen ze samen met haar familie uit Afghanistan vluchtte.
“We kwamen hier tijdens het Taliban-regime. Alles was nieuw: de taal, de cultuur, de vrijheid. Waar ik vandaan kwam, hadden vrouwen weinig rechten. Hier mocht ik ineens alles zijn. Maar dat betekende ook dat ik me bewust werd van hoe anders ik was. Ik sprak de taal niet, zag er anders uit en moest mezelf opnieuw uitvinden. Achteraf denk ik dat daar al een zaadje werd geplant: leren omgaan met anders zijn.”
Jaren later, tijdens haar eerste zwangerschap, werd dat thema opnieuw actueel. “Ik was zwanger van mijn oudste en we gingen op babymoon naar Bali. Op het strand zag ik een velletje tussen mijn duim en mijn wijsvinger. Ik dacht nog: ‘Oh, dit is een raar vlekje, maar het zal wel niks zijn.’ Toen het zich steeds meer begon te ontwikkelen, ben ik na terugkomst in Nederland naar de huisarts gegaan. Daarna werd ik doorverwezen naar het AMC. Daar zit SNIP, een instituut voor huidpigmentatiestoornissen. Toen bleek dat ik vitiligo heb. Ik vroeg meteen: ‘Hoe gaan we dit oplossen?’ Maar toen kwam de klap dat het niet bestreden kan worden. Dat vond ik misschien nog wel het moeilijkst. Na alles wat ik had overwonnen, voelde dit als iets wat me opnieuw onzeker maakte. Zeker omdat ik in de beauty wereld werk, waar perfectie vaak de standaard lijkt. De eerste jaren probeerde ik oplossingen te vinden. Diëten, onderzoeken… Maar uiteindelijk moest ik accepteren dat dit bij mij hoort. En dat proces duurde jaren.”
De natuurlijke aanpak bleek duidelijk: stress vermijden, omdat dat een trigger is. “Als ondernemer is stress vermijden bijna onmogelijk. En ik zag dat het steeds meer werd op mijn handen. Ook de zwangerschap kan het triggeren, en dat bleek wel tijdens mijn tweede zwangerschap, toen het alleen maar heftiger werd.” Met de kennis die ze nu heeft, heeft Hayeda er meer controle over. “De uitlokkende factoren, mijzelf en mijn gemoedstoestand. En ik ben het ook meer gaan accepteren en dat vermindert ook weer de stress.”
Maar het echte kantelpunt kwam door haar oudste dochter. “Ze kwam op een dag thuis en zei dat ze geen korte mouwen meer wilde dragen vanwege de haartjes op haar armen. Ze zei: ‘Mijn klasgenoten hebben dat niet.’ Dat raakte me diep. Als zij zich nu al zo onzeker voelde, wat gaf ik haar dan mee? Ik liet haar mijn armen zien. ‘Kijk, ik heb vlekken, maar ik draag ook gewoon korte mouwen.’ Dat moment veranderde alles. Niet alleen voor haar, maar ook voor mij. Ik besefte dat mijn gedrag haar spiegel was.” Hayeda’s bewuste inzet voor een gezonde kijk bij haar dochters begint zijn vruchten af te werpen. “Als we bijvoorbeeld iemand zien met een wijnvlek, sproeten of een andere zichtbare ontwikkeling, zeggen ze nu: ‘Mama, zij is uniek.’ Dat vind ik misschien wel mijn grootste winst. Je mag anders zijn. Het klinkt simpel, maar in een wereld waarin perfectie wordt nageschreven, is het helaas allesbehalve vanzelfsprekend.”
Filters, perfecte lichamen en bewerkte beelden zijn overal. En dus begint dat gesprek bij Hayeda thuis al vroeg. “Als ze iets zien op YouTube of van een idool, zeg ik: ‘Dit is niet echt. Het is gemaakt, bewerkt. Niemand ziet er in het echt zo uit.’ Ik probeer mijn kinderen duidelijk te maken dat schoonheid niet zit in perfectie, maar in echtheid.” Juist door die herhaling bij haar kinderen leerde ze milder naar zichzelf te kijken. “Ik wilde sterk zijn voor hen. Maar daardoor werd ik ook sterker voor mezelf.” Waar ze eerst misschien onzeker was over zichtbare verschillen op haar huid, ziet ze dit nu als een onderdeel van haar, en die zelfliefde vertaalt zich in de tijd die ze in zichzelf steekt. “Ik sport elke dag en leef mijn leven zoals ik dat wil. Anders zijn betekent niet dat je minder bent of minder mooi. Ik ben meer dan mijn vlekken.”
Het maakt haar trots. Niet alleen omdat haar kinderen zo denken, maar ook omdat het laat zien dat die boodschap werkt en misschien nog wel belangrijker: zichzelf elke dag opnieuw blijven herinneren aan diezelfde boodschap. Want uiteindelijk begint acceptatie niet bij de buitenwereld, maar vanbinnen. “Wees milder voor jezelf. We dragen allemaal iets, zichtbaar of onzichtbaar. Maar juist in hoe je daarmee omgaat, zit de kracht. Je hoeft je niet aan te passen aan een standaardplaatje om waardevol te zijn. Je bent goed, precies zoals je bent.”
Nog een inspirerend verhaal lezen? De hoofdpijn van Elisabeths zoon bleek niet onschuldig: ‘Hij kon niet meer lopen en was suïcidaal’. Je leest hier hoe het uiteindelijk is goedgekomen.
Ook je verhaal doen? Stuur een mail naar redactie@kekmama.nl
De Oranjes zijn tijdens Koningsdag neergestreken op een Fries schip, waar ze zich wagen aan een fanatieke quiz over de provincie zelf.
Koningsdag lijkt altijd zo’n gezellige, onschuldige dag. Oranje outfits, kleedjes op straat en kinderen die trots hun oude speelgoed verkopen. Maar voor Lis (38) kreeg deze dag een onverwachte wending. Iets waar ze totaal niet op voorbereid was.
Bridget Maasland laat zich van een opvallend kwetsbare kant zien. In een openhartig interview vertelt ze dat ouder worden voor haar niet alleen maar vrijheid en wijsheid betekent, maar ook twijfels, angst en eenzaamheid.
Niks time-out en naughty chairs; als ’t aan de Amerikaanse psycholoog Becky Kennedy ligt stoppen we met straffen en tonen we begrip voor onze kinderen, bepleit ze in haar bestseller Het goede in ons.
Een jeugdliefde lijkt vaak onschuldig, maar kan onverwacht uit de hand lopen. Daar kan de 31-jarige Sammy over meepraten, want wat begon als een zwoele vakantieromance, eindigde in een leugen waar ze zich nog steeds voor schaamt.
Zelfverzekerd een zaal toespreken? Voor veel mensen al spannend, maar volgens koningin Máxima vinden vooral vrouwen dat soms een flinke uitdaging.
