Beeld: Kek Mama
Zaterdag is het Dierendag! Op 4 oktober zetten we massaal onze huisdieren in het zonnetje, of alle dieren, als je meedoet aan Eet Geen Dierendag. Ook binnen de redactie zijn veel huisdieren te vinden. We verzamelden de grappigste huisdierenverhalen, zodat jij even flink kunt lachen.
Joyce: “Als tiener had ik een konijn genaamd Pippa. Op een dag schrok ik me een hoedje. Pippa bleek een tumor te hebben bij haar billen. In alle staten racete ik met mijn moeder naar de dierenarts. Die ons hartelijk uitlachte en liet weten dat Pippa toch echt een ‘Pip’ was.”
Heather: “Mijn moeder kocht toen ik een kind was twee cavia’s voor me. Twee vrouwtjes, werd gezegd. Tot we een paar maanden later ineens zes cavia’s hadden. Een van de vrouwtjes bleek toch een mannetje te zijn. Classic.”
Brenda: “Ik heb me afgelopen kerst rotgelachen om mijn zusje. Mijn zusje is altijd obsessed geweest met konijnen. Op haar hoogtepunt had ze er vijf thuis bij mijn moeder, compleet met een Instagram account met duizenden volgers, je kent het wel. Afgelopen jaar heeft ze met haar vriend een huis gekocht en ze appte me een paar dagen voor Kerstmis dat ze een grote verrassing had. Wat bleek: ze had lopen rondstruinen op Marktplaats en zag dat er bij haar in de buurt twee Vlaamse reuzen voor de slacht werden aangeboden. Met het enorme hart voor dieren dat mijn zusje heeft, kon ze dat natuurlijk niet laten gebeuren. Zonder haar vriend in te lichten, heeft ze die Vlaamse reuzen mee naar huis genomen. Ze heeft zelfs gedaan alsof ze ze zelf voor de slacht wilde gebruiken, omdat ze bang was dat ze ze anders niet mee zou krijgen. Dus hop, die enorme konijnen achterin de auto. Haar vriend schrok zich kapot toen er ineens twee van die kniehoge konijnen door het huis hupten. Ze heeft een week lang die Vlaamse reuzen verzorgd tot ze een goed plekje voor ze had gevonden. Eind goed, al goed! Maar ze mag van haar vriend niet meer rond de kerst op Marktplaats…”
Lily: “Mijn kat en ik zijn twee handen op een buik. Op een dag zag ik hem met iets in zijn mond naar boven glippen, maar besteedde er niet veel aandacht aan. Toen ik ’s nachts in bed dook, rook het gek. Mijn dochtertje lag naast me, dus ik rook aan haar luier. Niks. Ik trok mijn kussen omhoog, waar een dode muis me aan lag te staren. Cadeautje van de kat! Ik ben nog net niet flauwgevallen.”
Marleen: “Ik mocht vroeger geen huisdier, want ik was allergisch voor zo’n beetje alles. Maar een goudvis mocht wel, Goldie noemde ik haar. Of moet ik zeggen, Goldie 1, Goldie 2, Goldie 3, Goldie 4, enfin, je snapt misschien waar ik naartoe wil. Mijn goudvis stierf ongeveer elke twee weken door het gebrek aan verzorging van mijn kant, waarop mijn moeder telkens stiekem naar de dierenwinkel ging om dat beest te vervangen voor een look a like. Ik had niks door. Op een gegeven moment werd het een te duur grapje en stopte mijn moeder ergens bij Goldie nummer 10.”
Viviënne en haar dochters maakten ook iets engs mee met hun cavia, die plotseling heel hard begon te gillen. Ze dachten dat de cavia dood ging, maar het bleek iets anders… Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
