Beeld: Canva
Groep 8 kamp: het is de laatste keer met z’n allen weg voordat de grote sprong naar de middelbare school wordt gemaakt. Wat Keesje alleen niet had verwacht, was dat ze halverwege dat kamp in de auto zou stappen om haar zoon op te halen.
Keesje, moeder van Sam (13) en Iris (9): “Ik weet nog precies waar ik was toen mijn telefoon ging. Het was dag drie van het groep 8-kamp op Terschelling. Ik zat nét aan mijn eerste kop koffie zonder kinderen. Een zeldzaam moment van rust. Sam, mijn oudste, zat ondertussen in een tent op een Waddeneiland zijn volwassenwording te vieren met drie nachten kamperen en nul toezicht na tienen. Of nou ja, dat was het idee.
De naam van de meester verscheen op mijn scherm en mijn moederhart schoot gelijk in de hoogste versnelling. Want als een docent op kamp belt, is dat zelden om te zeggen dat je kind een lintje verdient. ‘Goedemorgen’, zei hij met dat typisch bezorgde-schoolmeestertoontje, ‘ik ben bang dat we je moeten vragen Sam op te halen.’ Ook een paar van zijn maatjes moesten opgehaald worden.
De meester somde de problemen netjes op: opstandig gedrag in de avonduren, meer snoep meegesmokkeld dan toegestaan en vooral: ‘s nachts keten in de tent met zijn vrienden. En o ja, bij het binnenvallen van de tent – een soort nachtelijke razzia, stel ik me zo voor – lagen er ook nog eens meiden in de slaapzakken van de jongens. Volgens de meester waren daar ‘héle andere dingen gebeurd dan gezellig kletsen’. ‘Héle. Andere. Dingen.’ benadrukte hij. Ik kon hem bijna horen fronsen.
Maar toen ik vroeg wat dan precies en hoe hij dat wist, kwam er ineens veel geaarzel. ‘Tsja, dat weten we natuurlijk niet helemaal zeker, maar…’
Kijk, ik ken mijn zoon. En ik weet dat iedere moeder dat zegt, maar écht: Sam is goed bevriend met die meiden. Ze zitten in dezelfde vriendengroep, ze hangen in onze tuin, ze drinken liters limonade aan mijn keukentafel en ik ken hun moeders goed. Die kinderen zijn met elkaar opgegroeid. Als er al iets gebeurde, dan was het waarschijnlijk een ruzie over wie het laatste spekkie kreeg.
En ja, ik geloof hem. Hij vertelde me later dat ze gewoon aan het lachen waren” ‘We lagen gewoon te chillen mam. Het was koud, dus we lagen met z’n allen onder wat slaapzakken. Niet eens in dezelfde.’
Ik heb hem zonder mokken opgehaald. Hij stond daar met zijn rugzak te wachten, een beetje sip maar vooral opgelucht dat hij daar weg kon. Op de terugweg zijn we gestopt bij de McDonald’s. Dubbele cheeseburger, grote friet en een McFlurry. We hebben gelachen en ik heb geluisterd naar zijn verhalen.”
Ook Mikki had een interessant schoolkamp: ‘De hulpouders lagen tijdens het schoolreisje halfnaakt verstopt in het bos.’ Je leest het hier.
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Anita gaf haar dochter een naam met een prachtig verhaal. Jaren later staat ze voor een heel andere werkelijkheid: haar dochter wil zo snel mogelijk van die naam af.
Naomi (30) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (33). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (3). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare peuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram: @naomiappelman.
Er is opnieuw babyvoeding uit de schappen gehaald.
Als de juf van haar zoon haar op het matje roept met een flink oordeel, schiet dat bij Vanessa behoorlijk in het verkeerde keelgat.
Wat begint als een luchtig uitje, verandert al snel in een rit vol rauwe eerlijkheid en kippenvelmomenten. In Vier handen op één buik deelt Nilay (18) haar verhaal, eentje dat schuurt, raakt en laat zien hoe dun de lijn soms is tussen overleven en opgeven.
