Beeld: Getty Images
We kennen het allemaal: boodschappen doen en telkens weer schrikken bij de kassa. Maar bij Vianna thuis is het elke week een financiële horrorfilm. Haar man en zoon hebben namelijk geen grenzen als het gaat om geld uitgeven aan proteïne snacks.
Vianna: ”Ik wist dat een tienerzoon duur kon zijn, maar dat hij ons weekbudget volledig zou opeten (letterlijk), had ik niet zien aankomen. Chris, mijn zestienjarige zoon, is een wandelende sportschool brochure. Als hij niet in de sportschool is, praat hij erover – en dan vooral over hoe hij nóg meer proteïne kan binnenkrijgen. En alsof dat nog niet genoeg was, is mijn man door hem ook helemaal in de fitness flow beland. Samen zorgen ze ervoor dat onze boodschappenrekening elke week explodeert.
Elke zondagavond gaan mijn man en Chris samen boodschappen doen voor de hele week. Vroeger deed ik dit met mijn man, maar sinds Chris fanatiek is gaan sporten, doen zij het samen. Ze sporten eerst en gaan daarna naar de supermarkt. Op zich niks mis mee, zou je denken, tot ze elke keer thuiskomen met bonnen van meer dan 300 eurp. We weten allemaal dat boodschappen duur zijn geworden, maar het probleem is dat de helft van het geld wordt uitgegeven aan proteïne-gerelateerde producten: proteïne chips, bars, poeder, yoghurt en shakes.
Wat het nog erger maakt, is dat mijn man hier volledig achter staat. Volgens hem hebben ze dit allemaal nodig omdat ze zoveel sporten. Ik probeer hem duidelijk te maken dat het niet nodig is om dure A-merken te kopen, want er zijn genoeg goedkopere varianten. Maar dan krijg ik te horen dat er alleen maar “troep” in de goedkope snacks zit en dat de dure snacks beter zijn voor Chris. Goed voor hem ja, niet voor onze portemonnee. Ze maken er een soort zondagse traditie van, maar voor mij voelt het als een wekelijkse financiële ramp. Wat het extra frustrerend maakt, is dat ze precies genoeg snacks voor zichzelf kopen. Dus nee, mama mag niet mee profiteren van de luxe proteïneyoghurt.
Wat ik nóg erger vind, is dat mijn man tegenwoordig klaagt dat er geen geld meer is voor vakanties naar mijn familie in Spanje. Vroeger gingen we drie keer per jaar naar ze toe, maar nu vindt hij dat we “het wat rustiger aan moeten doen”, want “alles is duurder geworden”. Ja, misschien omdat jij en Chris de supermarkt leegkopen!
Ik heb geprobeerd om het te stoppen door aan te bieden dat ik de boodschappen ga doen. Maar dat werkte niet, want de sportschool ligt naast de supermarkt. Dus voor hen is het gemakkelijker om zelf te gaan. En nu heeft mijn man voorgesteld om een abonnement te nemen bij een webshop voor proteïne snacks, zodat ze het niet telkens in de supermarkt hoeven te kopen. Volgens mij snappen ze niet dat dat het alleen maar erger maakt. Twee abonnementen bij de sportschool, elke week dure boodschappen én dan ook nog een online abonnement voor proteïne?
Ik weet het echt niet meer. Ik wil geen ruzie, maar dit moet stoppen. Elke zondag voelt het alsof er een mes door mijn rug heen gaat. Hoe krijg ik mijn mannen zover dat ze een beetje dimmen met hun proteïne verslaving?”
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
