Fotografie: Kee&Kee
Radio-dj Frank van der Lende (35) is getrouwd met Hanna en vader van Koos (2) en Fransje (negen maanden). Uit pure trots legt ie alles vast van z’n kinderen, daarom heeft hij maar een dadfluencer-account aangemaakt op Instagram: @frankvaderlende.
“Het vaderschap heeft me veel rustiger gemaakt. Vroeger moest ik altijd op pad en was ik op zoek naar endorfine. Op de bank zitten voelde nutteloos. Tegenwoordig zit ik vrij vaak op de bank, met Koos naast en Fransje op me, en voelt dat héél nuttig. Door die twee heeft alles ineens zin en dat geeft rust. Al blijf ik altijd ongeduldig: treuzelen trek ik slecht, best lastig met kleine kinderen.
Door die twee heeft alles ineens zin en dat geeft rust
Toen Koos op komst was, vertelde mijn moeder dat mijn vader niet per se kinderen wilde. Mijn moeder wilde dat vooral graag. Met liefde stemde hij ermee in, maar hij vond zijn kledingwinkel ook belangrijk en was daar heel druk mee. Denk ik terug aan vroeger, was hij er veel minder dan mij dan mijn moeder. Ik voetbalde veel, maar hij stond zelden langs de zijlijn. De mooie herinneringen die ik daar maakte, als keeper kletsend vanuit het doel, waren met mijn opa. Mijn vader hield heel veel van ons, dat wist ik bij leven en nu nog… maar dat vind ik toch jammer. Ik wil straks geen wedstrijd missen.
Sinds de kinderen er zijn is mijn relatie met Hanna anders, maar in essentie toch ook hetzelfde gebleven. Vroeger gingen we graag last-minute uit eten, nu gaan we voor de geplande lunch en dan vind ik het helemaal niet erg om het óók gewoon weer over de kinderen te hebben. Twee jaar geleden zijn we in het geheim getrouwd, met Koos die toen nog heel klein was. Sindsdien ben ik alleen maar verliefder geworden op mijn meissie.
Ruziemaken kan ik niet zo goed, maar door Hanna heb ik geleerd dat het best mag knetteren. In mijn jeugd gingen irritaties onder het tapijt en moesten we het vooral leuk en gezellig houden voor de buren. Mijn kinderen mogen het best zien als Hanna en ik een keer ruzie hebben. Gebeurt tegenwoordig iets vaker; je lontje is toch korter door slaapgebrek.
Vanaf het moment dat Koos er was, legde ik alles vast. Wauw, hij zit rechtop, wauw, hij eet een krentenbol – ik vond alles bijzonder. Het is grappig en eigenlijk zielig tegelijk dat ik zoveel meer foto’s van Koos heb dan van Fransje. Hoeveel ik ook van haar hou, zo’n tweede keer neem je het toch meer voor lief. Ik laat mijn kinderen graag zien, maar ik snap dat mensen die me volgen om de radio, muziek of mijn gouden tand niet zitten te wachten op een zoveelste kinderfoto.
Daarom heb ik nu ook een dadfluencer-account, haha. Ik vind het leuk om herkenbare situaties te delen. Zo sta ik om half negen ’s ochtendsvaak al met een fles wijn onder in de kinderwagen bij de opvang. Omdat de supermarkt zo handig op de route ligt. Als je geen kinderen hebt vind je dat niet grappig of een tikkie alcoholistisch, als ouders onder elkaar krijg je een blik van herkenning. Hoe trots ik ook ben, ik gun mijn kinderen hun privacy. Koos’ gezichtje laat ik bijvoorbeeld niet meer zien.
Vroeger leefde ik voor de radio en waren mijn ambities grenzeloos. Nu circuleert het radiomaken in de top drie. Misschien omdat ik mijn sporen heb verdiend, maar ook omdat ik na het overlijden van mijn vader vrienden en familie zoveel belangrijker ben gaan vinden. Dat alles in het teken staat van die kleintjes kost me veel minder moeite dan gedacht. Misschien omdat ik zwart-wit ben: als ik ergens voor ga, ga ik er ook voor. En hier wil ik vol voor gaan.”
Dit interview met Frank van der Lende stond eerder in Kek Mama Special 3 Modern (Happy) Family.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
