Beeld: Getty Images
Soms kom je er niet uit in je eentje en kun je wel wat advies gebruiken. Elke dinsdag vertelt een lezeres daarom over haar dilemma.
Merel (38) is gescheiden moeder van Lizet (10) en Kirsten (8).
“Het was niet de bedoeling, dat we ooit zouden moeten leuren om leefruimte. Maar mijn huwelijk sneuvelde, en met mijn inkomen was een driekamerappartement in de vrije sector al bijna meer dan haalbaar. Het lukte het te bemachtigen. Maar met mijn slaapkamer in de ensuite achter de schuifdeuren naar de woonkamer, rest mijn dochters nu niets meer dan de enige slaapkamer in huis, van drie bij vier meter.
Lees ook – Sfeervolle kinderkamer inrichten: praktische tips en inspiratie >
Legio kinderen groeien op onder dergelijke omstandigheden; niets mis mee. En dat mijn zwager een bouwwerk wist te timmeren waarin een onderste eenpersoonsbed haaks onder het bovenste viel, met een tweepersoonsbureau in hetzelfde meubel, is goud waard. Mijn dochters delen weliswaar een kamer, maar hebben onverwacht veel privacy én werkruimte. Toch is het af en toe nog knokken. Wie met haar vriendinnen het alleenrecht heeft op de slaapkamer, en waar de ander slaapt tijdens logeerpartijen. Ik sta met liefde de woonkamer af, maar met het thuiswerken na corona nog altijd niet helemaal uitgefaseerd, is dat niet altijd mogelijk. Er komen tijden dat mijn dochters echt puberen, en de enige afgezonderde slaapkamer niet meer willen delen, samen. Hoe ga ik daarmee om?” Meer afleveringen van het dilemma? Elke dinsdag komt er een nieuw verhaal op KekMama.nl. Lees hier de eerdere dilemma’s.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
