Beeld: Pixabay
Je huis schoonmaken is één ding. Je huis zo opgeruimd mogelijk houden, is een tweede. Blogger Christine Organ kan niet tegen de rommel. En daar heeft ze zo haar redenen voor.
‘Ik leef met kinderen in huis, maar toch. Rommel kan ik niet verdragen’, schrijft ze op Scary Mommy.
Bij het zien van een slingerend stel vuile sokken of een berg schoenen, raakt Christine geïrriteerd. En niet zo’n beetje ook. ‘Ik ben echt geen schoonmaakfreak’, legt ze uit. ‘Ik heb geen zin om mijn lakens wekelijks te verschonen en ik stofzuig niet. Ik woon immers in een klein, oud huis met alleen maar mannen: m’n echtgenoot en zoons. Ik vind het al snel goed genoeg als het op schoonmaken aankomt. Maar overal rommel in huis? Dan kook ik bijna van woede.’
Lees ook
‘Ik stopte met troep opruimen en dit is wat er gebeurde’ >
Christine heeft ontdekt dat rommel gevoelens voor angst en depressie aanwakkeren. ‘Misschien dat daar wel mijn opruimwoede vandaan komt’, zegt ze. ‘Een paar weken geleden heb ik stapels vol vuilniszakken weggebracht: kleding, speelgoed en allerlei rommel waar we niets aan hadden.’ Dat soort acties komen bij haar thuis steeds vaker voor. ‘Ik wil niemand imponeren’, zegt Christine. ‘Ik probeer alleen die angstgevoelens te voorkomen. Het kan me niet schelen wat anderen van mijn huis vinden; ik geef om mijn geestelijke gezondheid.’
Als haar kinderen de wc-bril niet naar beneden doen, flipt ze niet. Ook niet als ze weer een berg schoenen tegenkomt bij de voordeur. ‘Ik probeer kalm te zijn en tegen mezelf te zeggen: ‘We maken herinneringen in dit huis.’ Maar ondertussen denk ik: nee, dat doen we niet. We maken er gewoon een rotzooi van…’ Christine weet dat haar irritatie eigenlijk niet terecht is. ‘Dit is tenslotte het leven met kinderen. Maar toch. Ik kan een beetje vuil huis wel aan. Maar de dagelijkse rommel kan ik echt niet verdragen.’
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
