Beeld: Canva
De tijd van het jaar dat mensen naar je vakantieplannen vragen. Een onschuldige vraag, maar voor Lara een bron van schaamte en stress.
Lara*, samen met Dennis, moeder van twee kinderen (7 en 9): “Het is weer die tijd van het jaar. ‘Hebben jullie al vakantieplannen?’ Of, nog erger, gewoon als een aanname: ‘Waar gaan jullie heen op vakantie deze zomer?’ Het lijkt een onschuldige vraag, maar voor mij voelt het alsof iemand onverwachts een felle lamp op een geheim richt dat ik al jaren probeer te verbergen.
Het begint elk jaar rond deze tijd. De zomer komt eraan, collega’s praten bij het koffieapparaat over campings in Frankrijk, vrienden sturen foto’s van huisjes die ze hebben geboekt en op het schoolplein vergelijken ouders vakantieschema’s. Iedereen lijkt op vakantie te gaan.
En dan komt de onvermijdelijke vraag. ‘En jullie?’ Ik stamel maar wat. ‘Wij kijken nog even.’ Of: ‘We doen het dit jaar lekker rustig aan.’ Soms zeg ik dat de kinderen zomerkampen hebben. Soms dat mijn man geen vrij kan krijgen. Soms dat we aan het sparen zijn voor een verbouwing. Die er niet komt. Ik ben goed geworden in smoezen verzinnen, de waarheid vertel ik bijna nooit.
De waarheid is dat ik niet op vakantie durf. Ik heb heimwee. Niet een beetje. Niet het soort heimwee dat je voelt als je na een week denkt: wat zou mijn eigen bed lekker zijn. Het is een allesoverheersend gevoel dat me al mijn hele leven achtervolgt. Zodra ik ergens slaap waar mijn eigen spullen niet staan, zodra ik weet dat ik niet zomaar naar huis kan, begint de onrust. Mijn borst voelt strak, mijn maag draait zich om en in mijn hoofd ontstaat één gedachte die steeds groter wordt: ik wil naar huis.
Als kind had ik het al. Schoolkampen waren een ramp. Logeerpartijtjes hield ik zelden vol. Maar volwassenen horen daar overheen te groeien, toch? Dat deed ik niet. Nu ben ik moeder van twee kinderen en ook zij weten niet eens precies waarom we nooit gaan. Ze vragen er soms wel naar, zeker sinds ze op school zitten. Ze zien vriendjes en vriendinnetjes elk jaar, soms meerdere keren per jaar, op vakantie gaan. En zij gaan nooit.
Dan verzin ik weer iets. Dat het te duur is. Dat het druk is. Of dat we liever dagjes weg gaan. Dat thuis toch ook gezellig is? Dit jaar zie ik bij allebei de teleurstelling op hun gezichten. Dan voel ik me zo schuldig. Ik heb weleens geopperd dat mijn man wel alleen kan gaan met de kinderen. Dat ziet hij dan weer niet zitten. Hij vindt er niks aan zonder mij, zegt hij.
Ergens lief, maar ergens voel ik me dan nog schuldiger. Om de verhalen die de kinderen na de zomervakantie op school niet kunnen vertellen. Om de foto’s die nooit gemaakt worden. En om de herinneringen waarvan ik bang ben dat ik ze hun ontneem. Ik vraag me vaak af hoe ze later op hun jeugd terugkijken. Zullen ze denken dat hun moeder saai was? Of zwak? Zullen ze begrijpen dat ik elke zomer opnieuw strijd lever tegen iets wat voor andere mensen onzichtbaar is?
Want dat is misschien nog wel het moeilijkste: niemand ziet het. Niemand verwacht het van een volwassen vrouw. Mensen denken dat heimwee iets schattigs is. Iets voor kinderen. Niet iets waar een volwassen vrouw haar leven omheen bouwt. Dus houd ik het verborgen. Ik knik als mensen enthousiast vertellen over hun reizen. Ik vraag naar hun hotels, hun uitstapjes, hun avonturen. En ondertussen hoop ik dat ze niet doorvragen. Dat ze niet ontdekken dat ik al weken stress heb, omdat de zomervakantie nadert en de vragen weer zullen beginnen.
De schaamte maakt het alleen maar erger. Er rust taboe op heimwee als volwassene, zeker, maar ik schaam me ook voor het constante liegen, het verbergen. Voor het feit dat ik mijn kinderen iets niet kan geven wat voor zoveel gezinnen vanzelfsprekend lijkt. Omdat bijna niemand hier eerlijk over is, lijkt het ook alsof je de enige bent. Dat helpt ook niet. Mocht je dat gevoel ooit hebben gehad: je bent niet de enige.”
Fieke heeft een ander soort heimwee, namelijk naar haar leven vóór de kinderen. Niet dat ze niet van haar kinderen houdt. Maar toch mist ze haar oude leven, en ook zij schaamt zich daarvoor. Je leest het hier.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Ook je verhaal (anoniem) doen? Stuur een mailtje naar redactie@kekmama.nl.
Soms zit een opmerking je veel langer dwars dan je had verwacht. Dat ervaart ook moeder Marije (32), wanneer haar schoonvader vlak na de geboorte van haar zoontje een opmerking maakt over zijn oogkleur.
Ruben Jansen, de man van de overleden influencer Petra Quist, heeft afscheid genomen van zijn vrouw. Op Instagram deelde hij een foto van haar uitvaart, waarbij hij een emotionele boodschap plaatste: ‘I’ll be right beside you dear.’
Roze is voor meisjes en blauw is voor jongens. Tenminste, als het Mara’s (30) schoonmoeder ligt. Mara kon haar oren niet geloven toen haar pasgeboren zoon een paar weken na de geboorte al in een hokje werd geplaats. Dit is wat Mara daarop te zeggen had.
Toen Eva (31) na een pittige bevalling eindelijk met haar pasgeboren dochter thuiskwam, wachtte haar een hartverwarmende verrassing. Haar beste vriendin had de hele voortuin versierd. Maar een dag later veranderde dat warme gevoel volledig door een Tikkie.
De 29-jarige Emma wordt binnenkort voor het eerst moeder en werd daarom verrast met een babyshower. Helaas kijkt ze daar niet met een warm gevoel op terug. Ze werd namelijk uitgelachen op haar eigen feest.
Iedere ouder kent het moment waarop je kind je met grote ogen aankijkt en een verhaal vertelt waarvan je meteen denkt: klopt dit wel? De 34-jarige Marieke heeft daar een bijzondere manier voor gevonden. Ze verzon een trucje dat ervoor zorgt dat haar zoontje zichzelf altijd verraadt als hij liegt.
