Beeld: Canva
De tijd van het jaar dat mensen naar je vakantieplannen vragen. Een onschuldige vraag, maar voor Lara een bron van schaamte en stress.
Lara*, samen met Dennis, moeder van twee kinderen (7 en 9): “Het is weer die tijd van het jaar. ‘Hebben jullie al vakantieplannen?’ Of, nog erger, gewoon als een aanname: ‘Waar gaan jullie heen op vakantie deze zomer?’ Het lijkt een onschuldige vraag, maar voor mij voelt het alsof iemand onverwachts een felle lamp op een geheim richt dat ik al jaren probeer te verbergen.
Het begint elk jaar rond deze tijd. De zomer komt eraan, collega’s praten bij het koffieapparaat over campings in Frankrijk, vrienden sturen foto’s van huisjes die ze hebben geboekt en op het schoolplein vergelijken ouders vakantieschema’s. Iedereen lijkt op vakantie te gaan.
En dan komt de onvermijdelijke vraag. ‘En jullie?’ Ik stamel maar wat. ‘Wij kijken nog even.’ Of: ‘We doen het dit jaar lekker rustig aan.’ Soms zeg ik dat de kinderen zomerkampen hebben. Soms dat mijn man geen vrij kan krijgen. Soms dat we aan het sparen zijn voor een verbouwing. Die er niet komt. Ik ben goed geworden in smoezen verzinnen, de waarheid vertel ik bijna nooit.
De waarheid is dat ik niet op vakantie durf. Ik heb heimwee. Niet een beetje. Niet het soort heimwee dat je voelt als je na een week denkt: wat zou mijn eigen bed lekker zijn. Het is een allesoverheersend gevoel dat me al mijn hele leven achtervolgt. Zodra ik ergens slaap waar mijn eigen spullen niet staan, zodra ik weet dat ik niet zomaar naar huis kan, begint de onrust. Mijn borst voelt strak, mijn maag draait zich om en in mijn hoofd ontstaat één gedachte die steeds groter wordt: ik wil naar huis.
Als kind had ik het al. Schoolkampen waren een ramp. Logeerpartijtjes hield ik zelden vol. Maar volwassenen horen daar overheen te groeien, toch? Dat deed ik niet. Nu ben ik moeder van twee kinderen en ook zij weten niet eens precies waarom we nooit gaan. Ze vragen er soms wel naar, zeker sinds ze op school zitten. Ze zien vriendjes en vriendinnetjes elk jaar, soms meerdere keren per jaar, op vakantie gaan. En zij gaan nooit.
Dan verzin ik weer iets. Dat het te duur is. Dat het druk is. Of dat we liever dagjes weg gaan. Dat thuis toch ook gezellig is? Dit jaar zie ik bij allebei de teleurstelling op hun gezichten. Dan voel ik me zo schuldig. Ik heb weleens geopperd dat mijn man wel alleen kan gaan met de kinderen. Dat ziet hij dan weer niet zitten. Hij vindt er niks aan zonder mij, zegt hij.
Ergens lief, maar ergens voel ik me dan nog schuldiger. Om de verhalen die de kinderen na de zomervakantie op school niet kunnen vertellen. Om de foto’s die nooit gemaakt worden. En om de herinneringen waarvan ik bang ben dat ik ze hun ontneem. Ik vraag me vaak af hoe ze later op hun jeugd terugkijken. Zullen ze denken dat hun moeder saai was? Of zwak? Zullen ze begrijpen dat ik elke zomer opnieuw strijd lever tegen iets wat voor andere mensen onzichtbaar is?
Want dat is misschien nog wel het moeilijkste: niemand ziet het. Niemand verwacht het van een volwassen vrouw. Mensen denken dat heimwee iets schattigs is. Iets voor kinderen. Niet iets waar een volwassen vrouw haar leven omheen bouwt. Dus houd ik het verborgen. Ik knik als mensen enthousiast vertellen over hun reizen. Ik vraag naar hun hotels, hun uitstapjes, hun avonturen. En ondertussen hoop ik dat ze niet doorvragen. Dat ze niet ontdekken dat ik al weken stress heb, omdat de zomervakantie nadert en de vragen weer zullen beginnen.
De schaamte maakt het alleen maar erger. Er rust taboe op heimwee als volwassene, zeker, maar ik schaam me ook voor het constante liegen, het verbergen. Voor het feit dat ik mijn kinderen iets niet kan geven wat voor zoveel gezinnen vanzelfsprekend lijkt. Omdat bijna niemand hier eerlijk over is, lijkt het ook alsof je de enige bent. Dat helpt ook niet. Mocht je dat gevoel ooit hebben gehad: je bent niet de enige.”
Fieke heeft een ander soort heimwee, namelijk naar haar leven vóór de kinderen. Niet dat ze niet van haar kinderen houdt. Maar toch mist ze haar oude leven, en ook zij schaamt zich daarvoor. Je leest het hier.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Ook je verhaal (anoniem) doen? Stuur een mailtje naar redactie@kekmama.nl.
Annick Velthuis, bekend van Over Mijn Lijk, gaat door een moeilijke periode. Kort nadat zij en Roy bekendmaakten uit elkaar te zijn, laat ze weten voorlopig een stap terug te doen. Niet alleen de breuk, maar ook de reacties van buitenaf hebben hun tol geëist. ‘Ik ben even klaar met vechten, met sterk zijn en […]
Gezinsuitbreiding bij Bo Wilkes. De Echte Gooische Moeder heeft er naar eigen zeggen een ‘baby boy’ bij en stelt het nieuwste lid van haar gezin vol trots voor op Instagram.
Naomi (31) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (34). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (4). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare kleuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Opa en oma die iedere woensdag klaarstaan, de kinderen uit school halen en ook nog inspringen als er eentje ziek is: voor veel gezinnen is het goud waard. Maar al dat oppassen heeft ook een keerzijde. Steeds meer grootouders raken uitgeput.
Marloes werkt inmiddels zo’n twintig jaar in het onderwijs. Toen haar dochter Femke (6) net op school zat, koos ze er bewust voor om haar kinderen niet op haar eigen school te laten zitten. Ze wilde werk en privé gescheiden houden. Toch stond ze op een dag ineens voor de klas van haar eigen dochter. […]
Een gezellig eerste bezoekje aan de kinderboerderij met haar zoontje Thijmen liep voor Charlotte nét even anders dan gepland. Eén nieuwsgierige dreumes, een stel groene regenlaarsjes en een iets te enthousiaste geit bleken namelijk geen geweldige combinatie. En alsof een kind onder de modder nog niet onhandig genoeg was, stond er daarna ook nog een […]
