Beeld: Canva
De tijd van het jaar dat mensen naar je vakantieplannen vragen. Een onschuldige vraag, maar voor Lara een bron van schaamte en stress.
Lara*, samen met Dennis, moeder van twee kinderen (7 en 9): “Het is weer die tijd van het jaar. ‘Hebben jullie al vakantieplannen?’ Of, nog erger, gewoon als een aanname: ‘Waar gaan jullie heen op vakantie deze zomer?’ Het lijkt een onschuldige vraag, maar voor mij voelt het alsof iemand onverwachts een felle lamp op een geheim richt dat ik al jaren probeer te verbergen.
Het begint elk jaar rond deze tijd. De zomer komt eraan, collega’s praten bij het koffieapparaat over campings in Frankrijk, vrienden sturen foto’s van huisjes die ze hebben geboekt en op het schoolplein vergelijken ouders vakantieschema’s. Iedereen lijkt op vakantie te gaan.
En dan komt de onvermijdelijke vraag. ‘En jullie?’ Ik stamel maar wat. ‘Wij kijken nog even.’ Of: ‘We doen het dit jaar lekker rustig aan.’ Soms zeg ik dat de kinderen zomerkampen hebben. Soms dat mijn man geen vrij kan krijgen. Soms dat we aan het sparen zijn voor een verbouwing. Die er niet komt. Ik ben goed geworden in smoezen verzinnen, de waarheid vertel ik bijna nooit.
De waarheid is dat ik niet op vakantie durf. Ik heb heimwee. Niet een beetje. Niet het soort heimwee dat je voelt als je na een week denkt: wat zou mijn eigen bed lekker zijn. Het is een allesoverheersend gevoel dat me al mijn hele leven achtervolgt. Zodra ik ergens slaap waar mijn eigen spullen niet staan, zodra ik weet dat ik niet zomaar naar huis kan, begint de onrust. Mijn borst voelt strak, mijn maag draait zich om en in mijn hoofd ontstaat één gedachte die steeds groter wordt: ik wil naar huis.
Als kind had ik het al. Schoolkampen waren een ramp. Logeerpartijtjes hield ik zelden vol. Maar volwassenen horen daar overheen te groeien, toch? Dat deed ik niet. Nu ben ik moeder van twee kinderen en ook zij weten niet eens precies waarom we nooit gaan. Ze vragen er soms wel naar, zeker sinds ze op school zitten. Ze zien vriendjes en vriendinnetjes elk jaar, soms meerdere keren per jaar, op vakantie gaan. En zij gaan nooit.
Dan verzin ik weer iets. Dat het te duur is. Dat het druk is. Of dat we liever dagjes weg gaan. Dat thuis toch ook gezellig is? Dit jaar zie ik bij allebei de teleurstelling op hun gezichten. Dan voel ik me zo schuldig. Ik heb weleens geopperd dat mijn man wel alleen kan gaan met de kinderen. Dat ziet hij dan weer niet zitten. Hij vindt er niks aan zonder mij, zegt hij.
Ergens lief, maar ergens voel ik me dan nog schuldiger. Om de verhalen die de kinderen na de zomervakantie op school niet kunnen vertellen. Om de foto’s die nooit gemaakt worden. En om de herinneringen waarvan ik bang ben dat ik ze hun ontneem. Ik vraag me vaak af hoe ze later op hun jeugd terugkijken. Zullen ze denken dat hun moeder saai was? Of zwak? Zullen ze begrijpen dat ik elke zomer opnieuw strijd lever tegen iets wat voor andere mensen onzichtbaar is?
Want dat is misschien nog wel het moeilijkste: niemand ziet het. Niemand verwacht het van een volwassen vrouw. Mensen denken dat heimwee iets schattigs is. Iets voor kinderen. Niet iets waar een volwassen vrouw haar leven omheen bouwt. Dus houd ik het verborgen. Ik knik als mensen enthousiast vertellen over hun reizen. Ik vraag naar hun hotels, hun uitstapjes, hun avonturen. En ondertussen hoop ik dat ze niet doorvragen. Dat ze niet ontdekken dat ik al weken stress heb, omdat de zomervakantie nadert en de vragen weer zullen beginnen.
De schaamte maakt het alleen maar erger. Er rust taboe op heimwee als volwassene, zeker, maar ik schaam me ook voor het constante liegen, het verbergen. Voor het feit dat ik mijn kinderen iets niet kan geven wat voor zoveel gezinnen vanzelfsprekend lijkt. Omdat bijna niemand hier eerlijk over is, lijkt het ook alsof je de enige bent. Dat helpt ook niet. Mocht je dat gevoel ooit hebben gehad: je bent niet de enige.”
Fieke heeft een ander soort heimwee, namelijk naar haar leven vóór de kinderen. Niet dat ze niet van haar kinderen houdt. Maar toch mist ze haar oude leven, en ook zij schaamt zich daarvoor. Je leest het hier.
* In verband met privacy zijn de namen gefingeerd. De echte namen zijn bij de redactie bekend.
Ook je verhaal (anoniem) doen? Stuur een mailtje naar redactie@kekmama.nl.
Een pasgeboren baby, een hoofd vol hormonen en het liefst ieder moment samen doorbrengen: voor veel kersverse moeders verandert er na een bevalling nogal wat. Ook Bettina Holwerda zat helemaal op haar roze wolk toen ze haar eerste kind kreeg.
Video
Je houdt zielsveel van je kind. Je knuffelt, troost en probeert er altijd voor hem of haar te zijn. Toch kan het gebeuren dat je kind zich niet helemaal begrepen voelt, ook als je het beste met hem of haar voorhebt. Want liefde geven en emoties begrijpen zijn twee verschillende dingen. Soms zie je pas […]
Video
Je wilt je kind natuurlijk de beste start geven. Dus lees je voor, moedig je aan en probeer je je vooral niet te druk te maken over al die opvoedadviezen. Maar wist je dat één keuze die je maakt als je kind vier jaar is, jaren later nog verschil kan maken? Dat blijkt uit een […]
Video
Op elk feestje waar Fiona haar zwager treft, ziet ze dat hij zijn dochter bier geeft. Gewoon een slokje, of een paar. Zij vindt dat echt niet kunnen, maar hij luistert niet naar haar. Wat moet ze nu? Een melding maken? Ze twijfelt enorm.
Video
Kinderen kunnen nogal uitgesproken zijn als het om eten gaat. Het ene moment is iets het allerlekkerste ter wereld, het volgende moment willen ze er absoluut niets meer van weten. Probeer daar als ouder maar eens wijs uit te worden. Soms zijn die eetgewoontes zó tegenstrijdig dat je er alleen nog maar om kunt lachen. […]
Een kind opvoeden is al een avontuur op zich, maar wat als je daar als jonge moeder ineens alleen voor staat? De Rotterdamse burgemeester Carola Schouten weet hoe dat is. Toen ze 22 was, raakte ze onverwacht zwanger.
