Maartje: ‘Na een logeerpartij werd mijn dochter beschuldigd van diefstal, maar één ding klopt niet’

Auteur

Sanne van Duijn

Maartje: “Mijn man Willem en ik hebben twee kinderen: Noor van acht en Pim van drie. Noor is dol op haar nichtje Britt, de dochter van mijn broer Mark en zijn vrouw. Britt is zeven, dus de meiden schelen niet veel in leeftijd. Als ze samen zijn, hebben ze het altijd ontzettend gezellig.

Laatst mocht Noor een nachtje bij hen logeren. Daar keek ze al dagen naar uit. Toen ik haar de volgende dag kwam ophalen, zat ze vol verhalen. Ze hadden lekker gespeeld, waren samen op pad geweest en hadden vooral heel veel lol gehad. Ik vond het fijn dat ze zo’n leuke tijd had gehad.

Telefoontje

Eenmaal thuis gooide Noor haar logeertas in de gang en ging ze spelen. Niet veel later ging mijn telefoon. Het was mijn broer Mark. Hij vertelde dat hij iets vreemds had ontdekt. In de jaszak van Britt had hij allemaal kleine zeepjes gevonden. Tijdens het logeren waren ze met z’n vieren, Mark, mijn schoonzus en de twee meiden, even gaan winkelen. Blijkbaar waren de zeepjes daar vandaan gekomen.

Toen Mark aan Britt vroeg hoe ze eraan kwam, had ze toegegeven dat ze die uit de winkel had meegenomen. Ze keek behoorlijk betrapt, vertelde hij. Het was dus duidelijk dat ze zelf ook wel wist dat het niet mocht. Maar toen kwam het gedeelte waar ik van schrok. Britt had namelijk gezegd dat ze het samen met Noor had gedaan.

Knalrood

Mark wilde me vooral even waarschuwen. Misschien had Noor ook iets meegenomen en was het verstandig om haar tas en jas te controleren. Ik voelde meteen een knoop in mijn maag. Mijn dochter die iets uit een winkel steelt? Ik kon het me bijna niet voorstellen.

Ik riep Noor bij me en vroeg rustig of ze tijdens het winkelen iets had meegenomen zonder te betalen. Ze schudde meteen haar hoofd. ‘Nee mam, echt niet.’ Maar terwijl ze dat zei, werd ze knalrood. Dat vond ik vreemd. Noor is normaal gesproken best een open boek. Als ze iets heeft uitgespookt, zie ik dat meestal meteen aan haar gezicht.

Geen bewijs

Ik besloot haar logeertas te controleren omdat ik wilde weten wat er nu precies gebeurd was. Ik keek tussen haar kleren, in de kleine vakjes van haar tas en in de zakken van haar jas. Helemaal niets. Geen zeepjes en geen andere spullen uit de winkel. Niks.

Ik belde Mark terug en vertelde dat ik niets had gevonden. Ik vroeg hem ook of hij zeker wist dat Noor erbij betrokken was geweest. Hij zei dat hij het natuurlijk niet zelf had gezien, maar dat Britt heel duidelijk had verteld dat ze het samen hadden gedaan. Daar werd ik niet veel wijzer van. Want wie vertelde nou de waarheid?

Een lang gesprek

Ik besloot nog eens rustig met Noor te praten. Ik legde uit dat ik niet boos zou worden als ze eerlijk vertelde wat er was gebeurd, maar dat ik het wel belangrijk vond om de waarheid te weten. We hebben er lang over gepraat. Eerst hield ze vol dat ze nergens iets van wist. Uiteindelijk kwam er toch een ander verhaal.

Ze vertelde dat ze wel had gezien dat Britt de zeepjes meenam. Sterker nog, ze had volgens eigen zeggen tegen haar nichtje gezegd dat dat niet mocht. Maar ze wilde Britt niet verraden, omdat ze bang was dat haar nichtje dan problemen zou krijgen. ‘Ik wilde niet klikken, mam’, zei ze zachtjes.

Op dat moment geloofde ik haar eigenlijk wel. Ze klonk oprecht en ik kon me ook voorstellen dat ze haar nichtje wilde beschermen. Noor is ontzettend gek op Britt en wil haar absoluut niet in de problemen brengen. Maar tegelijkertijd bleef er iets knagen.

Geen bewijs

Want waarom had Noor in het begin gezegd dat ze helemaal nergens van wist? Als ze Britt echt had gewaarschuwd, had ze dat toch meteen kunnen vertellen? Aan de andere kant: ik had haar hele tas doorzocht en niets gevonden. Er was dus geen enkel bewijs dat Noor zelf iets had gestolen.

Britt bleef ondertussen bij haar verhaal dat ze het samen hadden gedaan. En daarmee stonden we eigenlijk weer precies waar we begonnen waren. Ik vind het lastig. Natuurlijk wil ik mijn dochter vertrouwen. Ik wil ook niet dat ze het gevoel krijgt dat ik haar zomaar van diefstal beschuldig. Maar ik wil haar wél leren dat je eerlijk moet zijn, ook als je bang bent dat iemand anders boos wordt.

Als ik zeker had geweten dat Noor iets had meegenomen, had ik haar ermee terug laten gaan naar de winkel. Dan had ze het zelf moeten teruggeven en haar excuses moeten aanbieden om haar te laten begrijpen dat je niet zomaar spullen kunt meenemen. Dat kan ik nu niet doen, want ik weet helemaal niet of ze iets heeft gestolen.

Lees ook

Kek Baby

Kan je baby tegen je liegen? Uit dit onderzoek blijkt van wel (en dat blijkt iets positiefs te zijn)

Toch een les?

Uiteindelijk heb ik tegen Noor gezegd dat ik hoop dat ze me de waarheid heeft verteld. En dat ze altijd bij me terechtkan, ook als ze iets stoms heeft gedaan. Liever een eerlijk verhaal waar ik even van schrik dan een leugen die steeds groter wordt. Ook heb ik haar uitgelegd dat je iemand niet helpt door iets verkeerds geheim te houden. Als Britt nog eens iets uit een winkel meeneemt, mag Noor best naar een volwassene stappen.

Daarmee was het gesprek voor mij eigenlijk klaar. Ik kan haar moeilijk blijven ondervragen als ik geen bewijs heb. Misschien heeft Britt uit paniek haar nichtje erbij betrokken. Misschien heeft Noor inderdaad meegedaan. Ik weet het niet.”

Als ouder kom je soms voor lastige keuzes te staan. Ook Titia weet daar alles van. Sinds haar gezin financieel in zwaar weer zit, zijn dure kinderfeestjes geen optie meer. Maar hoelang nemen haar kinderen daar nog genoegen mee? Lees hier haar verhaal.

Kek Mama leesdeals

Lees Kek Mama nu met korting of luxe cadeau

Ga voor me-time