Beeld: Shutterstock
Dionne heeft een heel lieve schoonmoeder. Goed, ze is wat aanwezig en ze trekt het liefst haar eigen plan, ook als je je grenzen aan hebt gegeven, maar hey, de kinderen zijn dol op haar en het kan echt slechter.
Dionne (35), getrouwd en moeder van Jop (4) en Vivé (2): “Mijn schoonmoeder is een schat. Ze heeft alleen een irritant trekje. Nou goed, een paar irritante trekjes. Maar een van de dingen die me het meest stoort, is dat ze regelmatig ongevraagd kleding koopt voor mijn kinderen. Het is negen van de tien keer niet mijn smaak, maar juist wel wat de kinderen prachtig vinden.
Mijn dochter vindt bijvoorbeeld alles met glitters en pailletten prachtig, dus mijn schoonmoeder koopt enkel dingen die daaraan voldoen. Mijn zoon is meer van de PAW Patrol, Spidey, Pokémon, dat soort dingen. Ook oerlelijk, maar goed, mijn schoonmoeder is de beroerdste niet, dus hij heeft nu een hele garderobe met dat soort kleding.
Prima, moet ze doen. Dat ik het niet mooi vind, ach. Maar nu komt het: ze koopt dus ongevraagd – lelijke – kleding voor mijn kinderen, dat is tot daaraan toe. Maar daarna stuurt ze ons een Tikkie met het bedrag van het kledingstuk! Dan geef je dus ongevraagd – wederom: lelijke! – kleding aan mijn kinderen, en moeten wij vervolgens ook nog voor de kosten opdraaien?! Sorry, maar dat is toch niet normaal?
Mijn man heeft geen zin in gedoe en wil het dus altijd braaf betalen, maar de eerstvolgende keer ga ik dat dus niet meer doen. Als ze er wat van zegt, ga ik eerlijk zeggen dat ik er niet van gediend ben. Kijken wat er gebeurt.”
Wie zelf de vinger in de pap houdt wat betreft de garderobe van haar kinderen, is Elise. Zij geeft maar liefst 500 euro per maand uit aan outfits voor haar tweelingmeiden. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
