De anonieme vader uit onderstaande post weet één ding weet zeker: zijn driejarige zoon zal nooit z’n ‘vriend’ zijn. Op Babble schrijft hij er een stuk over.
Lees verder onder de advertentie
‘Ik las een artikel over Buddy Parenting, precies een jaar voordat mijn zoon werd geboren’, schrijft hij.
‘Falen’
De kop van het stuk was ‘Mijn kind is meer dan een zoon, hij is mijn vriend’. Het ging over dat wanneer je jouw kind als een gelijke vriend behandelt, dit goed is voor z’n ontwikkeling. Belachelijk, vindt de vader. ‘Echt, bullshit. Ik dacht: als dit het moderne vaderschap is, dan ga ik jammerlijk falen.’
‘Ik was nooit mijn vaders ‘vriend”, schrijft hij verder. ‘Mijn vader was een vader: een hardwerkende man met twee zoons en twee dochters. We speelden dan wel nooit samen met Lego en hij complimenteerde me bijna nooit, maar dat kwam omdat hij ons (zijn kinderen) zag als slimme, capabele mensen. En dat was het grootste compliment dat hij ons kon geven.’
Lees verder onder de advertentie
‘Grenzen aangeven’
Hij neemt zijn vader als voorbeeld, maar giet zijn aanpak in een modern jasje. ‘Natuurlijk speel ik met mijn zoon, doen we gek samen en noem ik hem ‘buddy’, maar mijn vrouw en ik zullen altijd samen één front vormen als onze peuter zich slecht gedraagt of boos is. We nemen het niet persoonlijk op, want hij is niet onze vriend. Hij is een driejarig kind. Het is onze taak als ouders om grenzen aan te geven. Wie leert hem anders wat acceptabel is en wat niet?’
Er zijn van die momenten waarop je naar je kind kijkt en ineens denkt: wow, dit is anders dan vroeger. Kinderen die hun grenzen aangeven. Die durven praten. Die zichzelf serieus nemen. En dat is prachtig.
Je kinderen spreken het misschien niet elke dag uit, maar hun gedrag zegt alles. Herken jij deze elf signalen? Grote kans dat jij meer goed hebt gedaan in de opvoeding dan je denkt.
Hij komt niet graag in parfumeriewinkels, scant ruimtes op huisdieren en checkt voedseletiketten op noten. Het is dagelijkse kost voor René Watzema (35). Zijn 2-jarige dochter Noré kampt namelijk met heftige allergieën en eczeem. “Het is hartverscheurend. Daarom is humor het beste medicijn.”
Lidia’s zoon is van het kaliber: eerst denken, dan doen. Zijn zus daarentegen is meer van: zien, doen, … ‘oh.’ En soms pakt dat pittig gênant uit. Zo ook met een rode knop.
Soms denk je: lekker even een sportief avondje voor jezelf. Racket in de hand, haren in een staart, gáán. Maar voor Janneke Jelies (42) liep dat uit op een avond die ze liever had geskipt.