mama spijbelt
Beeld: Unsplash

Het valt niet mee een moment voor jezelf te claimen als je een druk gezin hebt. Deze moeders doen het toch. “Eens in de zes weken spijbel ik een dag.”

Dat breekt zo lekker de week

STEFANIE (44): “Toen ik nog in loondienst was, plande ik eens in de zes weken een spijbeldag. Man op zijn werk, kinderen op de crèche, mama op het strand, in een museum of de bioscoop. Of relaxed thuis series kijken. Zo’n dag voelde als een mini-vakantie en daarom plande ik meteen de volgende in. Ik geef die tip ook in mijn boek Geef jezelf een break, mama – het geheim van parttime perfectionisme.

Nu ik zelfstandig ondernemer ben, gaat er een rood kruis door de woensdagochtend in mijn agenda. Dat breekt zo lekker de week. Ik ga dan sporten en rommel wat aan. Ook pak ik mijn cadeaumomenten: mijn man die de kinderen meeneemt naar het tuincentrum, een zakelijke afspraak die uitvalt. Kan ik even whatsappen of een tijdschrift lezen.”
 

Kom, we gaan de heg snoeien

LISA (43): “Mijn man en ik werken fulltime en hebben twee dochters van elf en dertien. Toch heb ik niet het gevoel geleefd te worden. Mijn tip: maak je kinderen zelfstandig. Ik zeg bijvoorbeeld: ‘We gaan zo naar ballet, heb je alles bij je wat je nodig hebt?’ Veel beter dan dat ik degene ben die alles klaarlegt. De meisjes helpen ook weleens in de huishouding. Samen de vaatwasser in- en uitruimen, de heg snoeien, sokken opvouwen, bedden verschonen. Ze worden er niet slechter van en het geeft mij extra tijd.”
 

Pak de rode stip

JOJANNEKE (40): “Toen ik net juf was, kreeg ik een topadvies van een collega: hang een rode stip aan je tafel als de klas je even niet mag storen. Werkt perfect en ik doe het nu ook thuis. Na schooltijd drinken mijn vijfjarige zoon Stijn en ik samen thee, we kletsen en doen een spelletje. Daarna gebruik ik de rode stip om even tijd voor mezelf te hebben.”
 

Een huis voor mij alleen

LIENEKE (38): “Het allerfijnste: als ik geen vergadering heb, om vier uur naar huis fietsen en de meiden pas rond half zes ophalen bij de opvang. Ik werk drie dagen als docent en studeer vijftien uur per week. Die enkele keer dat ik het huis helemaal voor me alleen heb, lig ik languit op de bank met een boek en kop thee.”
 

Spetterende vakantieseks

ANNABEL (35): “Vijftig weken per jaar leef ik voor mijn kind. Ik werk als kleuterzoon Mees op school is of op bed ligt. Ik voed hem alleen op. De hele zomervakantie neem ik vrij, zodat Mees niet naar de BSO hoeft. Gaan we lekker kamperen in Nederland. Supergezellig, maar overdag kom ik amper aan een boek toe.

Als we weer thuiskomen, trekken mijn ouders voor twee weken in mijn huis en vertrek ik voor een verre vakantie. Samen met een vriendin naar Curaçao of zo. Na tien dagen zonnen, relaxen en spetterende seks met een vakantieliefde, kan ik me weer heerlijk op het moederschap storten.”
 

Mama spijbelt een dagje

MARISKA (37): “Elk jaar geeft het kinderdagverblijf ouders een strippenkaart met drie hele of zes halve dagen, die we in mogen zetten als we de kinderen een extra dag willen brengen. Die gebruik ik als ik zin heb om te shoppen of naar de sauna te gaan. Hoe lief mijn driejarige dochter Ella ook is, even alleen zijn is soms echt lekker.”
 

Rennen achter de buggy

JOSINE (38): “Ik heb een zoon van vier en een baby van zeven maanden. Sport is mijn manier om mijn hoofd leeg te maken, maar als dat niet lukt ren ik achter de buggy of doe squads in de tuin met Adam op mijn rug in de draagzak. Ik laad me ook op als ik fiets. Dan luister ik lekker naar een podcast. Soms over werkgerelateerde zaken, maar ook over opvoeden, persoonlijke ontwikkeling of gewoon onzin. Ik fiets het liefst door het bos, zodat ik niet op het verkeer hoef te letten. Soms zing ik in mijn eentje. Als ik daarna thuiskom, is mijn hoofd weer leeg.”
 

Lees ook
Mama spijbelt: 'Als mijn man er maar niet achterkomt' >

 

Onder de douche

MILKA (33): “Mijn drie oudste kinderen van tien, negen en zes zorgen elke ochtend dat ik een uur voor mezelf heb. Om zes uur sta ik op, zet hun spullen klaar en smeer de boterhammen. Een uur later nemen zij hun babybroertje mee naar beneden en kan ik fijn in alle rust douchten, me aankleden en opmaken.”
 

Netflix is mijn beste vriend

DANIËLLE (39): “Netflix is mijn beste vriend. Op zondagochtend half zeven dirigeren we een klaarwakkere kleuter naar beneden en kijkt Duncan voor de honderdste keer naar Pokémon – de film. Kunnen mijn man en ik lekker uitslapen tot een uur of acht. Op woensdagmiddag of in de vakantie mag Duncan ook weleens een aflevering Lego Ninjago zien. Ga ik heerlijk in bad liggen en genieten van 22 minuten absolute rust.”
 

Zonnen op de trampoline

MARIEKE (47): “De beste aankoop ooit: onze trampoline. Na drie uur ’s middags staat de zon er pal op en dan is het heerlijk zonnen op dat ding.”
 

Op naar de grote stad

KATJA (41): “In geval van nood moet je in een vliegtuig eerst je eigen zuurstofmasker opzetten voordat je je kind helpt. Een eyeopener – eigenlijk een metafoor voor het hele leven. Mijn zoon Jonas is zeven. Voor zijn geboorte heb ik twaalf jaar over de wereld getrokken. Dat wilde ik niet opgeven toen ik moeder werd. Af en toe regel ik een oppas en ga een paar dagen naar een grote stad.

Twee keer per jaar gaan Jonas en ik samen naar Los Angeles, waar zijn vader woont. Ik probeer dan altijd een paar dagen in mijn eentje weg te gaan. Zo ben ik al in Joshua Tree, New Orleans en Mexico geweest. Het is zo fijn dat ik even niks moet en met niemand rekening hoef te houden. Het geeft me de broodnodige zuurstof.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

winterhoroscoop Vissen

Een romantisch cadeau onder de boom, een fijne skivakantie of een gulle bonus van je baas. Lees wat de sterren voorspellen op het gebied van liefde, gezin, geld en werk.

Vissen

20 februari – 20 maart
 

Liefde & gezin

Er verandert in grote lijnen weinig in de liefde, maar dat geldt niet voor je vriendschappen. Al een tijdje loopt het niet echt lekker tussen jou en bepaalde vriendinnen en sommige mensen zal je definitief uit het oog verliezen. Als je dat niet wil, is het tijd om in actie te komen en de kou uit de lucht te halen. December is een mooie maand voor de liefde. Goed idee: organiseer iets leuks voor jou en geliefde voor je agenda volloopt met allerlei verplichtingen.
 

Lees ook
'Die vakantie zette ik ter plekke een punt achter onze vriendschap' >

 

Werk & geld

Heerlijk: je ambities krijgen alle ruimte en als je nog geen goed nieuws over je werk hebt gehad, dan gaat dat waarschijnlijk binnenkort gebeuren. Je mag trots zijn op jezelf, je hebt toch maar mooi iets bijzonders gepresteerd, terwijl je al veel te doen had. De komende weken wordt het nog drukker en daarom is het belangrijk de opvang voor je kinderen goed te regelen. Laat niets aan het toeval over.
 

En dan nog dit

Je kunt bijzonder nieuws, een verhelderend gesprek of een onverwacht reisje verwachten. Het geluk ligt voor het oprapen. Geniet ervan en deel het met de mensen van wie je houdt.

 

Deze horoscoop staat in het Kek Mama Winterboek 2018.
 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Bekijk maar met kerst
Beeld: 123RF

Single moeder Noor (38) doet dit jaar niet mee met het familiekerstdiner. En dat is maar goed ook, want dat verkleint de kans dat ze haar schoonzus te lijf gaat met een braadpan.

Dit jaar duik ik onder op 25 december. En dat is de schuld van mijn moeder. Nou ja, eigenlijk die van schoonzus Ans en neef Karel, maar daarover later meer. Mijn moeder dus. Kerst is haar hobby. Geen kerst zonder een knotsgrote boom, gigantische kerststal (je kunt zo een peuter kwijt in de kribbe) en een met wit damast beklede tafel waaraan dertig mensen passen.
 

Gruwelijke mensen

Elk jaar komen aan die tafel ooms, tantes, broers, zussen, kinderen en kleinkinderen tezamen om de geboorte van het kindje Jezus te vieren. Daar zou helemaal niks mis mee zijn als schoonzus Ans en neef Karel ook niet van de partij zouden zijn. Twee gruwelijke mensen. Dat klinkt onaardig, en dat is het ook, maar ik kan er niks aan doen. Ze zijn echt heel erg. Neef Karel kan bijvoorbeeld alleen over auto’s praten. Raceauto’s, welteverstaan. Hij beschikt niet over één voelspriet en emmert doodleuk twee uur over de Mercedes-AMG GT S. Geen idee wat dat is, maar dat kan hem niet schelen. Van voorgerecht tot dessert, hij zal me tot in detail de voor- en nadelen vertellen. Daarbij spuugt hij af en toe enthousiast in mijn eten. Praten met consumptie, noemden ze dat vroeger.
 

Ze kakelt maar door

En dan schoonzus Ans. De oudste dochter van de zus van mijn moeder heeft het moederschap verheven tot het hoogste wat een mens kan bereiken. Dat is het misschien ook, maar je hoeft toch niet non-stop over je dochters te praten? Twee verwende pubermeiden die constant op hun mobieltje turen. En als ze dat twee seconden niet doen, kijken ze in de spiegel en gooien hun blonde haren naar achteren. Schoonzus Ans is daar blind voor. Zij ziet haar kinderen als een geschenk dat ze hoogstpersoonlijk aan de wereld heeft gegeven. En dat zullen we weten ook, want ze kakelt maar door over hun prestaties op het gymnasium (tuurlijk), het hockeyveld (uiteraard) en de debatingclub (wat? Kunnen ze praten?).
 

Gegijzeld door twee gekken

Nu wil het lot dat zowel neef Karel als schoonzus Ans om een of andere duistere reden dol op mij zijn. Waarschijnlijk omdat ik nooit iets terugzeg, waardoor zij oeverloos kunnen kakelen. Hoe ik het ook probeer te vermijden, ze manoeuvreren altijd zo dat ze pal naast of tegenover me komen te zitten. Terwijl ze me de oren van het hoofd kletsen – ze praten ook nog dwars door elkaar heen, want niet geïnteresseerd in de ander – kijk ik jaloers naar de rest van de familie die dolle pret heeft, nog een glaasje inschenkt en praat over triviale zaken als Ajax en Feyenoord, Badr Hari en de wespentaille van zwangere Sabia. Waarom zit ik daar niet bij? Waarom word ik gegijzeld door twee gekken? Bloedjaloers ben ik, terwijl ik wanhopig signalen probeer af te geven die niet worden opgevangen: red mij uit de handen van deze twee waanzinnigen. Maar niks hoor, mijn familieleden kijken wel uit. Dat zou betekenen dat zij naast hen zouden moeten zitten en zo gek zijn ze niet. 

Heel lang geleden had ik een schoonzusje dat nogal bot uit de hoek kon komen. Een leukerd met de stem van een misthoorn, ik droom nog weleens van d’r. Als neef Karel naast haar ging zitten, zei ze luid: “Karel, ga alsjeblieft ergens anders zitten. Nog één verhaal over de Mexicaanse Grand Prix en ik doorboor je met het vleesmes.” Die schoonzus is helaas afgevoerd, die viert voortaan kerst zonder Karel. De bofkont. 
 

Straf omdat ik niet kan koken

Alsof Karen en Ans al niet erg genoeg zijn, moet ik ook nog altijd de afwas doen. Dat is mijn straf omdat ik niet kan koken. Nou ja, wel een beetje natuurlijk, maar je moet geen culinaire hoogstandjes van me verwachten. Laat dat maar aan rest van de familie over, die elk jaar de verrukkelijkste gerechten op het witte damast plempt. Mijn moeder heeft helaas geen afwasmachine in haar jarenvijftigkeuken.

Om toch iets bij te dragen, werp ik me daarom op het wassen van dertig soepborden, dertig amuse-schaaltjes, dertig grote borden, dertig dessertschaaltjes en dan hebben we het nog niet over de pannen, potten, schalen en fucking koffiekopjes. En wie helpt me altijd trouw met afwassen? Juist, schoonzus Ans die nooit van mijn zijde wijkt. Zij droogt af en rebbelt vrolijk door over haar hartenlapjes. Ik zweer je, er komt een kerst dat ik haar wurg met de theedoek. Verdrink in mijn sopje. Neersla met de gietijzeren braadpan. Ha, dat zal d’r leren.
 

Lees ook
10 manieren om onder de kerst uit te komen >

 

Geheime Kerst

Omdat ik het had gehad met Karel en Ans en de pijnlijke rug die ik overhoud van de mega afwas, heb ik twee jaar geleden iets heel slechts gedaan. Ik heb een stuk of zes familieleden gebeld en voorgesteld een Geheime Kerst te vieren. We vertelden de rest van de familie dat we dit jaar helaas verhinderd waren en zijn met onze kinderen naar een eetcafé gegaan waar André Hazes met Eenzame kerst door de speakers schalde. Het werd een dolle avond en we zworen met twee vingers in de lucht dat we dit NOOIT aan de niet-aanwezige familie zouden verklappen. Wat natuurlijk toch gebeurde – met dank aan mijn toen zesjarige zoon die zijn mond ALTIJD voorbijpraat. Het gevolg: heel veel boze blikken en giftige telefoontjes en mailtjes. Sindsdien worden we scherp in de gaten gehouden en wordt spijbelen zwaar bestraft. Dat doen we dus maar niet meer.
 

Familie is heilig, dat weten we allemaal

Het probleem met kerst is dat het een familiefeest is. En familie is heilig, dat weten we allemaal. Voor mijn kinderen van acht en tien vind ik dat ik erbij moet zijn, want ze vinden het heerlijk hun neefjes en nichtjes te zien. Dat ik het een verschrikking vind, kan ze natuurlijk niks schelen. Ik denk dat mijn bloedjes niet eens weten hoe erg ik lijd onder de terreur van neef en schoonzus.

Met mijn verstand weet ik dat ik 25 december gewoon over me heen moet laten komen. Ik moet het zien als een van de minder prettige kanten van het leven. Zoiets als een scheiding of een bevalling die eindigt in 37 hechtingen. Shit happens, zoiets. Maar vanbinnen wringt het.

Als in oktober de eerste telefoontjes komen, word ik al misselijk. “Ha Noor, wil je weten wat we dit jaar eten met kerst?” Dan wil ik gillen: “Nou, dat interesseert me toevallig helemaal niets omdat ik geen hap door mijn keel krijg als ik gevangen zit tussen Max Verstappen en de Heilige Moeder Maria.” Soms zeg ik dat ook en dan wordt er begrijpend gereageerd. Dan beloven ze dat ze me dit jaar zullen beschermen tegen Ans en Karel en mij in hun midden zullen opnemen. We weten allemaal dat het in de praktijk op een fiasco uit zal draaien, maar ik laat me er elke keer toch weer door sussen. Maar niet dit jaar.

Dit jaar blijf ik thuis. Ik heb het al met mijn zusje voorgekookt. Op eerste kerstdag zal ik geveld worden door een virus dat mij dwingt 24/7 boven de pot te hangen. Mijn zus zal mijn kinderen ophalen opdat zij toch een familiekerst kunnen beleven. Als ik haar auto weg zie rijden, doe ik de gordijnen dicht, Netflix aan en een pizza in de oven. En dan ga ik op de bank liggen en een potje huilen van opluchting. 
 

Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.
 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >