Na een lange adoptieprocedure je kind eindelijk mee naar huis mogen nemen: voor onderstaande gezinnen was dit het mooiste moment uit hun leven. En daarom vieren zij deze ‘adoptiedag‘ elk jaar opnieuw.
Stuk voor stuk op hun eigen, mooie manier.
“Wij hebben een regenboogfeest gehouden op de adoptiedag van onze dochters. Want regenbogen komen tevoorschijn na een hevige storm.”
“Wij vieren de adoptiedag van onze kinderen door elk jaar terug te gaan naar de opvang waar ze voor onze komst zo goed verzorgd werden.”
“Onze kinderen mogen elk jaar zelf kiezen wat we op adoptiedag gaan doen. In de avond gaan we altijd uiteten bij een Koreaans restaurant, zodat ze iets van hun geboorteland meekrijgen.”
Lees ook
Adoptiemoeder slaat terug na opmerking dat zij ‘geen echte moeder is’ >
“Onze zoon (3) komt uit China, dus eerst gaan we met z’n allen Chinees eten. Dan gaan we naar het winkelcentrum en proberen we alle roltrappen uit (een van zijn favoriete bezigheden). Thuis kijken we nog een film en bladeren we door het geboorteboek dat we van het weeshuis hebben gekregen.”
“Onze dochters krijgen op hun adoptiedag ieder jaar een amulet om aan hun armbandje te hangen.”
“Wij hebben onze zoons alledrie geadopteerd. Elk jaar nodigen we de familie uit voor een diner. We praten over hun biologische moeder en bekijken foto’s van de adoptie.”
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
