Na een lange adoptieprocedure je kind eindelijk mee naar huis mogen nemen: voor onderstaande gezinnen was dit het mooiste moment uit hun leven. En daarom vieren zij deze ‘adoptiedag‘ elk jaar opnieuw.
Stuk voor stuk op hun eigen, mooie manier.
“Wij hebben een regenboogfeest gehouden op de adoptiedag van onze dochters. Want regenbogen komen tevoorschijn na een hevige storm.”
“Wij vieren de adoptiedag van onze kinderen door elk jaar terug te gaan naar de opvang waar ze voor onze komst zo goed verzorgd werden.”
“Onze kinderen mogen elk jaar zelf kiezen wat we op adoptiedag gaan doen. In de avond gaan we altijd uiteten bij een Koreaans restaurant, zodat ze iets van hun geboorteland meekrijgen.”
Lees ook
Adoptiemoeder slaat terug na opmerking dat zij ‘geen echte moeder is’ >
“Onze zoon (3) komt uit China, dus eerst gaan we met z’n allen Chinees eten. Dan gaan we naar het winkelcentrum en proberen we alle roltrappen uit (een van zijn favoriete bezigheden). Thuis kijken we nog een film en bladeren we door het geboorteboek dat we van het weeshuis hebben gekregen.”
“Onze dochters krijgen op hun adoptiedag ieder jaar een amulet om aan hun armbandje te hangen.”
“Wij hebben onze zoons alledrie geadopteerd. Elk jaar nodigen we de familie uit voor een diner. We praten over hun biologische moeder en bekijken foto’s van de adoptie.”
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
