En wéér komen de kinderen van blogger Amber Leventry na een schooldag thuis zonder handschoenen, muts of winterjas. Om gek van te worden.
‘Ik sta ’s winters ik-weet-niet-hoe-vaak bij de gevonden voorwerpen op school’, schrijft Amber op Scary Mommy. ‘Onlangs stond ik nog oog in oog met de winterjas van mijn zoon: hij had ‘m op de picknicktafel laten slingeren. Een harde wind blies de jas op de grond en twee dagen later werd-ie aan het hek gehangen.’
Niet alleen winterjassen raken zoek, ook mutsen, handschoenen en zelfs kaplaarzen verdwijnen bij Amber thuis op onverklaarbare wijze. ‘Ik label alles en er staan zelfs bakken bij de voordeur waar ze het in kunnen gooien – niets helpt. In plaats daarvan ben ik dagen aan het zeuren, zoeken of komt er ineens een kind thuis met twee verschillende schoenen: een van zichzelf en een van een klasgenoot. En dan denk je misschien: dan zal die klasgenoot de andere schoen van jouw kind toch wel hebben? Nou, niet dus…’
Lees ook
Door deze indoor skihallen hoef je niet meer op wintersport >
Amber noemt de winter door deze kledingperikelen ‘de meest hopeloze tijd van het jaar’. Daarom heeft ze een duidelijke boodschap voor alle ouders: ‘Sterkte.’
Meer persoonlijke verhalen? Volg Kek Mama op Facebook >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
