Je hebt eigenwijs en heel eigenwijs. Maar het kan nog erger, weet Sa’iyda Shabazz. Haar zoon is zo koppig, dat ze ten einde raad is.
Lees verder onder de advertentie
‘Zijn eigenwijze karakter breekt me op’, schrijft ze op haar blog.
Huilen en schreeuwen
Sa’iyda wist tijdens haar zwangerschap al dat haar zoon een eigenwijs mannetje zou worden. Ze is zelf best koppig en de vader van haar kind, inmiddels haar ex, kan er ook wat van. ‘Toch hoopte ik dat mijn zoon iets van me geërfd had waarvan ik niet elke dag gek zou worden’, zegt ze. ‘Vaak discussiëren we tien minuten lang, met geschreeuw en gehuil – soms van beide kanten – tot één van ons het zat is en het klaar is. En dan ben ik helemaal leeg en uitgeput en denk ik: hoe verander ik dit?’
Haar zoon blijft volhouden tot hij krijgt wat hij wil. Als alleenstaande moeder is Sa’iyda vaak overweldigd door zijn overtuigingskracht en houding. ‘Met de armen boos over elkaar kijkt hij me aan. ‘Nee’ bestaat niet, hij is heel volhardend. Ik hoor je nu denken dat het mijn schuld is. Maar het gaat hier niet om je kind discipline bijbrengen. Er gelden regels en disciplines in mijn huis; dit gaat veel verder. Wat ik ook probeer, mijn zoon gaat letterlijk het gevecht met me aan tot zijn wensen worden vervuld.’
Lees verder onder de advertentie
Doodvermoeiend
Sa’iyda verwacht dat het in de toekomst anders zal zijn. ‘Op een dag, als hij ouder is, zal zijn koppige karakter hem helpen om grote dingen te bereiken. Maar op dit moment is het doodvermoeiend en ga ik er soms aan onderdoor. Wat ik ervan geleerd heb, is hoe ver ik zelf tot het uiterste kan worden opgerekt voordat ik knak. En dat is een stuk verder dan ik dacht.’
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.