alleen op vakantie
Beeld: Getty

Zonder je kind op vakantie, het is een grof schandaal vinden haar medemoeders. En toch doet single moeder Joan het elk jaar.

“Doet u maar een lekker wijntje”, zeg ik tegen de stewardess terwijl ik mijn tijdschrift opzijleg. De pasta or chicken laat ik voor wat het is, het glas rode wijn samen met wat pinda’s voldoet prima. En dit keer kan het. Normaal, als ik met mijn vierjarige zoon Callum vlieg, drink ik geen druppel alcohol.

Ik ben een alleenstaande moeder met een groot verantwoordelijkheidsbesef. Ik wil fris en scherp blijven en kan het me niet veroorloven rozig van de wijn even lekker weg te zakken. Voor hetzelfde geld besluit zoonlief dan net dat hij best in zijn eentje naar de wc in de businessclass kan wandelen of maakt het vliegtuig een dusdanige manoeuvre dat ik met zuurstofmaskers in de weer moet. Kans is klein, maar toch.

 

Ongestoord batterij opladen

Maar dit keer zit er geen stuiterend kind naast me, maar mijn moeder. En gaan we niet naar een oord met speeltuinen en zandbakken, maar naar Las Vegas. Ons jaarlijks uitje en het moment waarop ik heerlijk ongestoord mijn batterij kan opladen. En dat begint dus al in het vliegtuig. Ik kan naar hartenlust films kijken die ik zélf leuk vind. Ik heb eindelijk tijd voor de nieuwe Esther Verhoef en ik hoef me geen breuk te sjouwen. Naast mijn voeten ligt slechts mijn handtas en een tasje tijdschriften, in plaats van een hutkoffer vol attributen, cadeautjes en versnaperingen die helpen een kleuter tien uur lang aan boord te vermaken.

 

Vijftien jaar naar Vegas

Al vijftien jaar lang maken mijn moeder en ik in de zomer een trip van twee weken naar Las Vegas. We houden allebei van zon, shoppen, lekker eten, luxe hotels en een gokje wagen en dat kan daar allemaal, zonder dat je er de hoofdprijs voor betaalt. Toen ik vijf jaar geleden zwanger werd, riep mijn vader – hij was toen 59 – meteen dat onze reisjes door moesten blijven gaan. Hij zou er persoonlijk op toezien dat mijn kind de beste zorg zou krijgen, namelijk die van zijn opa.

 

'Ik heb opa toch?'

Inmiddels vier ik dit jaar voor de vierde keer vakantie zonder mijn kind en kan ik vol trots vertellen dat er zich op Schiphol geen noemenswaardige drama’s afspelen en zowel mijn zoon als ik geen traan laten bij het afscheid.

Als ik Callum thuis vraag of hij me gaat missen, antwoordt hij laconiek: “Waarom mama, ik heb opa toch?” Mijn vader ontpopt zich in deze vakanties namelijk tot een superoppasser die geheel tegen zijn natuur in gezellig met mijn zoon kampeert of een bungalow in een park met subtropisch zwemparadijs huurt. Ik zie mijn vader als opa dingen doen die hij in mijn jeugd nooit zou hebben overwogen. Toen was hij voornamelijk aan het werk en wilde tijdens vakanties rust. Maar voor Callum is hem niets te dol en opa en kleinzoon genieten erg van deze periode.

 

Brok in mijn keel

Natuurlijk sta ik op Schiphol met een brok in mijn keel en heb ik mijn zoon onderweg naar de luchthaven minstens twintig keer gezegd hoeveel ik van hem houd en hem overladen met kusjes en hij heeft me even vaak terug gekust en geknuffeld en verteld dat ik écht de allerliefste mama ben van de hele wereld. Maar eenmaal in de rij voor de incheck balie is Callum alleen nog maar geïnteresseerd in hoeveel cadeaus ik voor hem mee zal brengen en of die straks wel allemaal in mijn koffer passen. 

 

Ontaarde moeder

Mijn zelfverworven vrijheid is iets wat ik graag deel op verjaardagen, met vriendinnen, moeders op het schoolplein en voorheen die van de crèche. De reacties zijn wisselend. Dat ik zonder schuldgevoel en/of buikpijn twee weken zonder mijn kind kan zijn, wordt niet altijd even goed begrepen.

Vooral collegamoeders kunnen de woorden “Goh wat leuk” op een dusdanige manier uitspreken dat ik vermoed dat ze eenmaal thuis meteen Jeugdzorg bellen. Ik zie ze denken: wat een ontaarde moeder. Zou het voor mijn werk zijn, dan is het een ander verhaal. Maar dat is het niet. Het is puur voor mijn eigen plezier. Ondanks die negatieve reacties, blijf ik stug pleiten voor meer me-time voor moeders.

 

Commentaar van andere vrouwen

Als ik om me heen kijk, vrees ik dat het puur iets is voor vrouwen om andere vrouwen te beoordelen en veroordelen. Toen een collega laatst een weekend naar Spanje ging met vriendinnen en haar negen maanden oude zoon achterliet bij zijn vader, kreeg ze voornamelijk commentaar van andere vrouwen. Van haar moeder en schoonmoeder en buurvrouwen.

Ze moest vooral dankbaar zijn dat haar man een héél weekend lang voor zijn eigen zoon wilde zorgen. Haar afwezigheid werd nog enigszins begrepen als ze om het kwartier naar huis zou appen om te informeren hoe het kind en man verging. Iets wat ze uiteraard niet deed. Haar man genoot van deze quality time met zijn zoon en redde zich prima. En dat hun zoon twee dagen lang dezelfde romper droeg, ach dat nam ze op de koop toe. 

 

Stiekem veel jaloezie

Onder de afkeuring die ik ondervind als ik vertel dat ik niet drie weken kampeer met mijn zoon in Zuid-Frankrijk, maar aan het zwembad in Vegas lig met een strawberry daiquiri, schuilt volgens mij stiekem ook veel jaloezie. De laatste keer dat ik dat op het schoolplein aan een moeder van een vriendje uit Callums klas vertelde, keek ze me ontzet aan. Véértien dagen en véértien nachten zonder mijn kind? Hoe kon ik? Zij zou geen weekend zonder haar bloedjes kunnen. Sterker nog, na de geboorte van haar dochter van nu tien, was ze nog geen nacht van huis geweest.

Even doorvragend bleek dat ze eigenlijk best hunkerde naar een avond uit eten of stappen met vriendinnen. Maar haar kinderen accepteerden niet dat iemand anders dan zij ze naar bed bracht. Zelfs hun vader was geen acceptabel alternatief. Hij kon blijkbaar net even iets minder goed voorlezen dan zij en wist niet hoe hij de tanden moest poetsen van de kinderen. Dat tandenpoetsen geen hogere wiskunde is en dat je een bedritueel best snel onder de knie kan krijgen, was ze met me eens, maar ze wist gewoon niet hoe ze de knop moest omdraaien bij haar gezin. 

 

Net Moeder de Gans

Het lijkt of wij moeders sterren zijn in het naar ons toe trekken van de zorg voor de kinderen. Niemand weet immers zo goed wat het kind nodig heeft als de moeder, zo vertellen we onszelf.

Ik ben daarin geen uitzondering. 351 dagen per jaar ben ik net Moeder de Gans en zorg ik ervoor dat het mijn kuiken aan niets ontbreekt. Ik organiseer mijn werk rondom judo, zwemles en speelafspraken. Maar toch, eens per jaar moet ik er dus echt even uit. Wil ik alleen maar denken aan zaken als ‘zit er al een vier in de klok?’ en ‘wat ga ik vanavond eten en waar?’ Ik kan naar hartenlust zes uur achter elkaar shoppen in de outletmall – wel voornamelijk kinderkleding, sommige dingen vallen ook negenduizend kilometer verderop nog niet af te leren – maar zonder gebedel om ijsjes.

Natuurlijk verlang ik na die twee weken als een malle naar mijn kind en tel ik op de terugvlucht de minuten af tot ik dat lekkere mannetje kan doodknuffelen. Maar in Amerika is hij uren uit mijn gedachten. We skypen dagelijks, maar bij zoonlief is het blijkbaar ‘uit het oog, uit het hart’. Want als ik dan eindelijk goed werkende wifi heb gevonden en naar huis skype, krijg ik eerst mijn vader in beeld die vertelt hoe vaak ze vandaag van de grote glijbaan af zijn geweest. In de verte zie ik een glimp van mijn zoon. Ik zeg enigszins dringend dat ik Callum nu toch echt zelf even wil spreken. Maar dan klinkt het nuchtere antwoord vanuit de tuin: “Nee hoor mama, ik kan nu niet komen. Ik ben in de zandbak. Ik zie je volgende week wel weer.”

 

Dit verhaal staat in Kek Mama 07-2015.


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

ode-aan-peuterleidsters

Met een foto van een vieze sok brengt blogger Karen Johnson een ode aan de peuterleidster van haar zoon. Want eerlijk is eerlijk: die heeft het soms zwaar te verduren.

'Dit is een shoutout naar alle peuterleidsters', begint Karen haar Facebookpost. 'Ik kan me niet voorstellen waarmee jullie soms geconfronteerd worden.'

 

Vieze sok

Zo ook de juf van haar zoon vandaag: die kreeg ineens een vieze sok in haar handen geduwd nadat de kinderen werd gevraagd iets met de letter 'S' mee naar school te nemen. Karen: 'Je accepteerde de sok met alle liefde. En geloof me, ik probeerde mijn kind te dwingen om de sloth-knuffel van zijn zus mee te nemen, of een Skylander of een voetbal (soccer), maar de vieze sok won, omdat ik als moeder al zoveel gevechten heb.'

 

Lees ook
Juf heeft kritiek op inhoud lunchpakket: moeders reageren furieus >

 

'Bedankt'

Karen bedankt de peuterleidster dat ze de sok aannam en dat ze haar zoon neemt zoals-ie is. 'Bedankt dat je van hem houdt en hem wilt onderwijzen. Bedankt dat je hem een compliment hebt gegeven over de sok. Ik weet niet hoe je het doet, maar ik ben dol op je.' Honderden moeders reageren vol lof op het stuk en delen hun eigen ervaringen. 'Bedankt voor hun geduld!'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

mommy make-over
Beeld: Getty

Dunja (36) werkt als communicatiemedewerker bij de gemeente, is getrouwd met Guideon en moeder van Isa (6) en Felipe (4). Zij vertelt over haar mommy make-over.

“Een jaar geleden werd ik op straat door een kennis enthousiast op de schouder getikt: ‘Nou jáá Dunja, wat leuk, een derde op komst?’ Het was de klassieke misser, en voor die kennis niet minder pijnlijk dan voor mezelf. Je zou kunnen zeggen dat die opmerking me achtduizend euro heeft gekost. Want dat was het moment dat ik besloot voor een mommy make-over te gaan.

Als je me vóór mijn eerste bevalling had verteld dat ik ooit in de stoel van een plastisch chirurg zou plaatsnemen, had ik je keihard uitgelachen. Als je je beter wilt voelen kun je beter iets aan je zelfbeeld doen dan te sleutelen aan je buitenkant, riep ik tegen iedere vriendin die er over durfde te beginnen. Vrouwen die botox nemen zien er niet zo zeer jonger uit, maar vooral als vrouwen die botox hebben genomen. Maar goed, die stelligheid dateert van vóór mijn eerste bevalling.

 

Niet allemaal Doutzen Kroes

Ik snap heel goed dat we niet allemaal Doutzen Kroes kunnen zijn, die zes weken na haar  bevalling alweer meeliep in een Victoria’s Secret show. Maar ik was anderhalf jaar verder nog stééds geen pond lichter. Ondanks een best strak regime van twee keer per week hardlopen en een keer per week Bikram yoga en niet meer dan drie keer per dag een eetmoment. Geen diëten, nee. Ik heb tot mijn 23e aan boulima geleden en ben daarvoor lang in therapie geweest. Ik was bang dat mijn gecompliceerde verhouding met eten opnieuw de kop op zou steken als ik weer fanatiek zou gaan lijnen. Dat had mijn vriend, Guideon, ook niet geaccepteerd. Bovendien wil ik geen slecht voorbeeld zijn voor mijn dochter. 

 

Hangtieten

Maar nog erger dan dat over mijn hele lichaam verspreide overtollige lichaamsgewicht, plus een buik die nog steeds zwanger leek, vond ik mijn hangtieten. Als er iets was aan mijn lijf waar ik altijd blij mee ben geweest, dan waren het mijn cup 75D-borsten. Al ben ik er trots op dat ze twee keer zes maanden voeding voor mijn baby’s hebben geleverd, die trots zag ik niet terug als ik voor de spiegel stond.

Ik merkte het ook in bed. Ik wilde alleen nog maar vrijen met het licht uit en sowieso niet meer bovenop. Als ik nou zestig was geweest, had ik daar heus vrede mee gehad, maar ik was nog maar 35. Mijn man kon nog zo vaak zeggen dat hij me goed vond zoals ik was, de gedachte op den duur te worden ingeruild voor een vergelijkbare Dunja, maar dan zonder seksuele remmingen en met een platte buik, begon me zo te hinderen dat ik er slecht van sliep.”

 

Depressieve muurbloem

De ingreep van een moeder uit de klas van Isa trok me over de streep. Voor de herfstvakantie zat ze nog als een depressieve muurbloem op het plein, erna moest ik drie keer kijken: was zij het nou, of was het haar jongere, knappere zus? Ik maakte een afspraak bij de kliniek. Met een buikwandcorrectie en een borstlift zou ik al een heel eind komen, volgens de chirurg. Daarna lag ik opnieuw nachten wakker, maar toen vanwege het geld.

Guideon reageerde positief toen ik hem vertelde wat ik overwoog. Hij merkte ook aan alles dat ik mezelf niet was de laatste tijd. Maar toen wisten we nog niet hoe duur de ingreep was. Achtduizend euro, terwijl we al standaard duizend euro in de min staan. Bij mijn ouders hoefde ik ook niet aan te kloppen. Aan een make-over van ons huis hadden ze graag renteloos aan bijgedragen, maar niet aan zoiets als nieuwe borsten voor hun dochter.

 

Was dat het wel waard?

Natuurlijk heb ik getwijfeld. Zo’n bak met geld, was dat het wel waard? Van dit geld hadden we ook kerst kunnen vieren in Lapland én de gedeelde slaapkamer van de kinderen in tweeën kunnen splitsen. Daarom durf ik bijna niet te zeggen dat ik uiteindelijk de studiespaarpot van onze kinderen heb omgekeerd. Die 4500 euro komt tot de laatste cent terug, ik ben al begonnen met terugbetalen: vierhonderd euro per maand, precies het bedrag dat we overhouden sinds we de rente op de hypotheek tussentijds hebben kunnen verlagen.

De overige 3500 euro kon ik lenen van een vriendin. Zij heeft een paar weken met haar zoontje bij ons gebivakkeerd nadat haar relatie op de klippen was gelopen. Ze was blij dat ze iets terug kon doen. Ik hoef haar pas terug te betalen als we wat meer financiële ruimte hebben. Zij was het ook die me het morele zetje gaf dat ik nodig had. ‘Jij gunt jezelf nooit iets, je cijfert jezelf voor alles en iedereen weg. Als je uiterlijk je zó ongelukkig maakt, is dit het moment jezelf eens iets te gunnen. En je kinderen hebben meer aan een blije moeder.’ Guideon was het daarmee eens. 

 

'Mama is heel erg ziek'

De term mommy make-over klinkt onschuldiger dan de ingreep. Het is toch een dubbele operatie, en ik kreeg ook nog complicaties. Ik heb drie weken niet kunnen werken (op kantoor denken ze dat het om een medisch noodzakelijke ingreep ging) en kon twee weken zo goed als niks betekenen voor mijn gezin. 

Tijdens het verjaardagsfeestje van Felipe lag ik op bed en hoorde hem tegen zijn vriendjes zeggen: ‘Mama is heel erg ziek.’ Ik dacht: nee, je hebt een moeder die haar zelfvertrouwen zo nodig moest opvijzelen met een behandeling van duizenden euro’s. Toen heb ik even flink gehuild.

Op 1 oktober, twee maanden na de ingreep, durfde ik het resultaat voor het eerst van top tot teen in de spiegel te bekijken. En wist ik dat mijn geleende geld goed besteed was. Dat zelfvertrouwen keerde inderdaad pijlsnel terug, mijn man is de eerste die het zal bevestigen. Hoe ik me voel is weer in overeenstemming met hoe ik eruitzie, daar was het me om te doen. Laat me nu maar gewoon lekker ouder worden, aan mijn lijf geen polonaise meer. Ik schat dat ik nog vier jaar aan het afbetalen ben, maar het is de beste uitgave die ik ooit heb gedaan.” 
 

Dit artikel staat in Kek Mama 01-2016. 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >