Beeld: iStock
Elke maand vertelt een moeder over het moment in het moederschap waarop het even he-le-maal misging.
Sarah (30), is samen met Christopher (32) en moeder van Lars (7) en Leonie (5):
“Het was een prachtige lentedag en we maakten een uitstapje naar een grote buitenspeeltuin. We liepen lekker door het park, Lars had de hand vast van Christopher en ik duwde Leonie van toen twee in de buggy. Ineens begon Leonie hard te hoesten en te huilen. Ik vermoedde dat er een insect in haar keel was gevlogen en zocht in haar mond, maar zag niks. Wel merkte ik dat Leonie nog maar één staartje in had, in plaats van twee. Er miste een felroze donzen elastiekje en dat vond ik verdacht. Ik zag direct het doemscenario voor me van een ingeslikt elastiekje, met alle gevolgen van dien. Geschrokken pakten Christopher en ik onze spullen in en reden naar de eerste hulp van het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Leonie bleef al die tijd benauwd ademen.
Lees ook – Vergiftiging bij kinderen: alles over de symptomen én behandeling >
Aangekomen op de spoedafdeling namen ze ons verhaal meteen serieus. We moesten even op de dienstdoende arts wachten in een aparte onderzoekskamer. In de tussentijd besloot ik Leonie te verschonen, omdat ze had geplast. Terwijl ik een luier uit de tas pakte, zag ik daar tot mijn schrik iets rozig donzigs zitten: het missende elastiekje! Waarschijnlijk had ze die er zelf in weten te stoppen. Christopher en ik moesten hard lachen, zowel van opluchting als om deze stommiteit. Tegelijkertijd schaamden we ons dood voor alle commotie. We durfden de waarheid niet tegen de verpleging zeggen en verzonnen snel een smoes. We zeiden dat ze plotseling hevig begon te hoesten, dat ze wat had gebraakt en het elastiekje uiteindelijk tussen het braaksel zat in de zakdoek van mijn man.
“We verzonnen snel een smoes, dit was te gênant”
Misschien niet netjes van ons, maar we vonden het te gênant dat we voor niets allemaal paniek hadden veroorzaakt. Zoiets is me daarna ook nooit meer overkomen. Sindsdien probeer ik altijd eerst mijn hoofd koel te houden voordat ik om hulp ga gillen.” Dit artikel staat in Kek Mama 06-2022. Met een abonnement op Kek Mama geniet je van mooie voordelen: *Goedkoper dan in de winkel *Lees elke maand als eerst Kek Mama *Gratis verzonden Abonneer je nu en betaal slechts €4,19 per editie.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Tussen werk, kinderen, boodschappen, sportclubs en die eindeloze wasmand blijft er soms weinig energie over voor elkaar. Waar je vroeger urenlang kon kletsen en elke avond de vonken door de slaapkamer vlogen, eindig je nu regelmatig samen lusteloos op de bank, terwijl jullie allebei gedachteloos door je telefoon scrollen.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Veel ouders doen het met de beste bedoelingen: zorgen dat hun kind goede cijfers haalt en later alle kansen heeft. Logisch, maar volgens onderzoek onder honderden hoogpresterende leerlingen heeft die opvoedstijl ook een keerzijde.
Neeltje voelde altijd al ‘iets’. Haar relatie met Jacco was anders, dan met vorige mannen. Beter, op veel vlakken. Maar op andere vlakken ook minder. En toen ze twee keer vlak na elkaar de vraag kreeg of Jacco homo is, ging ze zelf aan alles twijfelen.
Je hebt het avondeten overleefd, de broodtrommels voor morgen staan klaar en eindelijk is het tijd om de kinderen naar bed te brengen.
