Roos Schlikker

Kek Mama-columnist Roos Schlikker schrijft elke maand bloedeerlijk en supergrappig over wat ze meemaakt. Deze maand: schaamteloze intimiteit.

Toen François en ik elkaar net kenden, wees hij eens naar zijn rug. “Daar zit een puistje. Kun je het even weghalen?” Mijn verliefde blik werd onmiddellijk vervangen door nuffige walging. Ik? Zijn puisten? Uitknijpen? Echt niet. François vond het vreemd. Zijn vorige vriendin schiep er genoegen in zijn lichaam te inspecteren op mee-eters, onwelvoeglijke haartjes of andere onregelmatigheden. Ze genoot ervan ze uit te knijpen, weg te snijden, foetsie te masseren of wat ze er ook mee deed. Alles wat ik in elk geval weigerde. Want ik heb het er niet op: volwassenen die alles met elkaar delen.

 

Ik wil ze met huid en haar opeten

Velen zien het als de hoogste vorm van intimiteit, maar ik vind dat je bepaalde dingen voor jezelf moet houden. Met een man wiens puisten ik uitknijp of die ik op het toilet heb zien diareren, wil ik niet foezelefozelen. Er is een grens aan lichamelijke intimiteit, heb ik altijd gedacht. Tot ik kinderen kreeg. Hen wil ik de hele dag bepotelen. Ja, ik geef het toe, ik ben een totale smeerlap geworden. Ik ben zo’n moeder die met haar spuugvinger het gezicht van haar kind poetst. Ik zit nergens mee. Ik inspecteer de jongens op hoofdluis zonder te walgen, bebloede korstpleisters verwijder ik gedachteloos en toen Róman als tweejarige me consequent zoende met zijn kwijlmond open, vond ik dat heerlijk. Ik die als kinderloze al terugschrok van een mee-etertje zou haar kinderen als ware moederaap het liefst met huid en haar opvreten. Het is een gekke ontwikkeling, maar ik vind het een prachtig cadeau van het moederschap: de schaamteloze intimiteit die we met anderen zelden kunnen delen.

 

Mam! Niet met je spuug! Ieuw!

Vandaar ook dat ik woest werd toen de Engelse psychologe Charlotte Reznick laatst rondtoeterde dat je als ouder je kind niet op de mond moet zoenen, want daar zouden ze seksueel van in de war raken. Hou nou toch op. Wees blij dat die monden er zijn, dat je kind je dichtbij laat komen, dat je nog even één bent, want er komt vanzelf een moment dat ze zich van je losscheuren als een pleister van een wond. Vanmorgen bracht ik Miró naar school. Hij had pindakaas op zijn wang. Gedachteloos bevochtigde ik mijn vinger, tot hij uitriep: “Mam! Niet met je spuug! Ieuw!” Het is zover. De moederaap is terug haar hok in gestuurd. Ik moet me toch maar eens op de rug van François storten.

 

Roos Schlikker (41) is journalist, schrijver, columnist en theatermaker, zowel letterlijk als figuurlijk. Samen met haar man François heeft ze twee zonen: Miró (6) en Róman (4). Mail Roos op roos@kekmama.nl.

 

moeder-sportouders-schreeuw-niet.

De dochter van Christine Burke vindt het lastig om contact te leggen, dus was het even spannend toen ze zei dat ze op basketbal wilde. Maar wat bleek: niet de kinderen uit haar team, maar de ouders langs de lijn waren het probleem.

Aan al deze 'overfanatieke' oudersschrijft Christine nu een brief.

 

Schreeuwen

'Ik was verbijsterd toen ik voor het eerst bij een wedstrijd was', vertelt ze. Ze schrok ervan hoe andere ouders de jonge kinderen op het veld kleineren. En toen Christine een andere moeder een opmerking hoorde maken over haar dochter, was ze helemaal van slag. 'Even serieus: zijn jullie vergeten dat jullie als kind ook beginners waren? En door jullie als veroordelende, schreeuwende ouders langs de lijn wordt het voor mijn dochter nóg moeilijker om te leren. Mijn mooie, verlegen, maar dappere dochter moet al die opmerkingen maar aanhoren.'

 

Lees ook
Waarom deze slapende moeder op het voetbalveld 'held' wordt genoemd >

 

'Laat het maar zien'

Christine is van mening dat al dat commentaar juist angst opwekt bij de kinderen. 'Jullie hebben geen idee hoe spannend het misschien voor die kinderen is geweest om het veld op te lopen. Het vereist veel lef om met zoveel publiek te spelen. En als je het zelf zo goed denkt te weten: laat het maar zien dan.'

 

Voetbalcontract

'Natuurlijk, deelnemen aan een team kost tijd, ook als ouders', gaat ze verder. 'Na uren rijden naar de training en kijken naar wedstrijden, wil je je kind zien winnen. En gebeurt dat niet? Dan is dat frustrerend, maar ik wil jullie één ding meegeven: het is geen professionele sport. Ze doen dit voor hun lol dus het is geen enorm 'ding'. En tot een scout de naam van jouw kind niet op een voetbalcontract van veertig miljoen heeft gezet, vraag ik je om je mond te houden als mijn kind niet speelt volgens jouw verwachtingen.'

Bron: Scary Mommy

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder-mooie-spullen-kopen

Of je nou een mooie tas, lekkere parfum of crème in de winkel ziet staan: gewoon kopen als je portemonnee dat toelaat, vindt blogger en moeder Rita Templeton.

'Schuif dat 'moederschuldgevoel' eens opzij', schrijft ze op Scary Mommy.

 

'Denk aan jezelf'

Wanneer je iets duurs in je hand hebt, is het logisch dat je als moeder denkt: 'Hier kan ik drie paar broeken voor m'n kind van kopen.' En dat je liever een volle kar met boodschappen of stofzuiger koopt in plaats van kleding voor jezelf, is ook niet zo gek. Maar toch vindt Rita dat je ook aan jezelf moet blijven denken. 'Of je nu ziek, gestrest of verdrietig bent, je houdt het gezin als moeder altijd draaiende. Alleen al omdat je bereid bent om je eigen wensen op te offeren en je kinderen voorop te stellen, verdien je zelf af en toe iets moois.'

 

Lees ook
Inge (40): 'Door m'n zus moest ik mijn zoon een goedkopere fiets geven' >

 

'Draag het met trots'

Rita vergelijkt het moederschap met een betaalde baan: 'Als je een baan hebt, kun je vrije dagen aanvragen. Je krijgt misschien extra vakantiedagen of een bonus, maar moeders? Die krijgen nooit een vrije dag, laat staan iets extra's. En toch ben je er altijd, doe je je best en geef je je hart voor iets wat zoveel energie kost. Dus koop dat boek, die outfit, die nieuwe mascara of andere prullaria. Weet dat je het verdiend hebt.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >