Roos Schlikker (42) is journalist, columnist en moeder van zoons Miró (9) en Róman (7). In Kek Mama schrijft ze over haar gezinsleven.
Hologig kijkt de vader mij aan. “Echt? Jullie hebben het niet thuis? Oh, ik wou dat het ons gelukt was. Elke dag hebben we er ruzie over. Het lijkt wel oorlog.”
Ik knik trots. De vader loopt hoofdschuddend weg. Op naar een volgende discussie met zijn zoontje van acht. Een discussie over het videospel Fortnite.
Dat komt er bij ons dus niet in. Noem het koppig maar ik vind mijn kinderen te jong om op videoschermen met zwaarden en knotsen in de hand hele veldslagen te spelen tegen monsterachtige types. Bovendien hoor ik de ene na de andere ouder klagen over het spel. Kinderen die te kort slapen omdat ze nog één potje moesten afmaken. Koters die niet meer buiten willen spelen. Die hun vriendjes slechts in virtuele vorm zien, als ze tegelijk in een battle zitten. Laatst hoorde ik een moeder ferm beweren dat ze paal en perk had gesteld aan het gamegedrag. Haar zevenjarige mocht nog maar twee uur gamen. Per dag.
Ik schrik me hier de tandjes van. Heus, wij zijn niet van de antibeeldschermbrigade, maar dagelijks een spel spelen voor kinderen van twaalf plus waar je hartstikke verslaafd aan raakt, ik wil dat mijn jongens voorlopig besparen. Soms voel ik me daardoor wel een tikje alleen staan zoals bij Asterix en Obelix waar heel Gallië is bezet door de Romeinen. “Heel Gallië? Nee, een klein dorpje blijft weerstand bieden tegen de Romeinse overheersing.”
Lees ook
‘Zet dat spel eens uit’ >
En ik twijfel ook weleens. Zijn we niet te streng? Want uiteraard moet ik onze kinderen regelmatig uitleggen waarom Fortnite een no-go is. Omdat François en ik dat toch wat sneu vonden, besloten we ze laatst een ander computerspelletje cadeau te doen. Een ding van Spiderman, wat vooral leuk zou zijn voor Róman, die nog midden in zijn superheldenfase zit. De jongens juichten, François en ik keken elkaar tevreden aan. Zo. Dit hadden we mooi gefikst. Toen ging het spel aan. Er klonk een rauwe kreet. Spiderman slingerde zwaardvechtend, kopstotend en rondschietend door een donkere stad. “Schat voor welke leeftijd is dit spel eigenlijk?” We keken op het label. 16+. Daar ga je dan met je goede gedrag. Ik denk dat ik die Spiderman maar eens heel snel een Fortnite-fort in moet meppen. En onze deuren en ramen barricadeer.
Deze column staat in Kek Mama 04-2019.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.
