mama ziek
Beeld: 123RF

Lieve (31) is moeder van Jan (3) en Dries (1). Na een heftige scheiding heeft ze de liefde opnieuw gevonden in Rogier, met wie ze een latrelatie heeft. Voor Kek Mama schrijft ze over alles wat ze sindsdien doormaakt.

Ooit, lang geleden, voordat ik überhaupt wist dat kinderen hebben niet alleen maar leuk is, zwoor ik om nooit, maar dan ook nooit in een joggingpak, zonder make-up en een knot op mijn hoofd naar school te gaan. Maar vandaag sla ik over, ik pas.

More content below the advertising

Bij het wakker worden voel ik het al. Dit wordt niks vandaag. Ik ben hartstikke ziek. Met een nat kussen van mijn openhangende mond en een neus vol snot wil ik het liefst blijven liggen, maar de plicht roept. Jan moet naar school. Met pijn en moeite kruip ik naar zijn slaapkamer en kleed hem aan. Smeer zijn brood. Kleed ook Dries aan. Krab de ruiten. En sleep mezelf, en de kinderen, richting de auto.
 

Hoe doen ze dat toch?

Onderweg vraag ik me af hoe al die andere moeders dit toch doen? Als mama ziek is moet er gewoon worden doorgegaan, of kunnen zij rekenen op hun partner? Gaan zij lekker in bed liggen, wetende dat er vanavond wel een maaltijd op tafel zal staan, de afwasmachine is uitgeruimd en de kinderen naar school zijn geweest?

Om heel eerlijk te zijn, behoren deze momenten tot de meest lastige na mijn scheiding. Omdat de kinderen bij mij wonen en slechts eens in de twee weken op zaterdag en zondag bij mijn ex zijn, ben ik verantwoordelijk voor al die normale dagen waarop alles door moet gaan. Ik kan moeilijk zeggen tegen Jan dat hij vandaag niet naar school mag omdat mama ziek is. En daarbij ben ik blij dat één van mijn twee handenbindertjes onder de pannen is de aankomende 5,5 uur.
 

Huilen

Wat nog erger is, zijn die nachten waarin je jezelf staande houdt op paracetamol en ibuprofen en de behoefte aan een nacht slaap niet groter kan zijn, maar je kind daar heel anders over denkt en de hele nacht huilt. En jij huilt dan gewoon mee. Stilletjes zodat je andere kind, dat wel ligt te slapen, niet wakker wordt. Op die momenten mis ik mijn ex. Niet een klein beetje, maar enorm. Want kozen wij er ooit niet voor om samen voor elkaar en deze kinderen te zorgen? In voor- en tegenspoed, in ziekte en gezondheid?
 

Dat kan maar één ding betekenen

Als ik bij school aankom, verberg ik mijn joggingpak onder mijn lange gewatteerde jas en gewapend met een pak zakdoeken geef ik de invaljuf een hand en excuseer me voor mijn looks van vandaag. Ik geef Jan een dikke zoen en op de weg terug naar de auto tel ik het aantal vrouwen. Ongeveer negentig procent van de kinderen wordt weggebracht door hun moeder. Dat kan maar één ding betekenen: de vaders zullen wel ziek zijn…

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >