Beeld: Getty
Beeld: Getty

Lieve (30) is moeder van Jan (3) en Dries (1). Ze was gelukkig getrouwd, tot haar man afgelopen Kerstmis totaal onverwachts zijn koffers pakte. Voor Kek Mama schrijft ze over alles wat ze sindsdien doormaakt. Deze week: als alleenstaande moeder weet Lieve pas echt wat druk zijn inhoudt.

Ik snap wel waarom het woord ‘moe’ maar drie letters telt en zo makkelijk is uit te spreken. Ik was altijd al lekker druk, maar sinds ik alleenstaande moeder ben, weet ik pas écht wat druk zijn inhoudt.

 

Vijf keer geroepen voor de meest onzinnige dingen

Als ik ’s ochtends wakker word van kleine kinderhandjes om mijn nek of zacht geaai in mijn gezicht, weet ik dat het ‘zorgen’ weer begint. Naar beneden, brood smeren, drinken inschenken, televisie aan, kind 1 op de bank installeren, een fles maken en kind 2 in de wipstoel parkeren. Dan sneak ik naar boven en douche ik me, maak ik me op, kleed ik me aan en pak ik kleren voor Jan en Dries. Ondertussen word ik een keer of vijf geroepen voor de meest onzinnige dingen: het geluid van de tv staat te hard, de speen van Dries ligt op de grond of er heeft iemand gepoept en ja, dat stinkt.

 

De strijd die aankleden heet

Als de twee mannen hun ontbijt achter de kiezen hebben, begint de strijd die aankleden heet. Wat een gevecht is dat, iedere ochtend weer. Na de eerste anderhalf uur van de dag, die aanvoelen als een halve marathon, zet ik de kinderen in de auto voor een ritje naar het kinderdagverblijf. Mijn koffie drink ik tegenwoordig in de auto en tijdens die rit van 20 minuten geniet ik volop van mijn rust. Tenminste, als Jan zich niet afvraagt wat mieren eten of hoe een viaduct wordt gemaakt.

 

Mijn jongens vol 'energie' in de armen vliegen

Als ik de werkjes, puzzels en nieuwe kunstjes op de rand van de zandbak heb bekeken en wel duizend kusjes heb gehad, begint dan ook eindelijk mijn werkdag. Ik haast me naar mijn werk, parkeer de auto, pak mijn spullen op kantoor en open het lokaal waar 25 lieve studenten mijn kant op kijken. Ook voor deze schatjes mag ik weer de hele dag zorgen. Ondertussen doe ik ook nog even sociaal met mijn collega’s, voer ik resultaten in en kijk ik na. Als ik om zes uur klaar ben race ik naar de opvang om mijn jongens vol ‘energie’ in de armen te vliegen. De eerste vraag die Jan stelt, is: ‘Mama, wat eten we vanavond?’ Oh ja, eten...

 

Mijn ogen vallen al bijna dicht

Na het klaarmaken van een makkelijke pasta zitten we dan eindelijk om zeven uur aan tafel. Mijn ogen vallen al bijna dicht, maar Jan en Dries hebben nog energie voor tien. Ik eet snel mijn bord leeg, voer beide heren en pak hun pyjama’s. Dries gaat als eerste naar boven en na een bed-ritueel hoop ik vurig dat hij snel inslaapt. Met Jan kijk ik nog even televisie en als ook hij rustig in bed ligt, bekijk ik de chaos om me heen. Half uitgepakte tassen, borden op tafel, pasta op de grond, een volle afwasmachine die nog moet worden uitgeruimd en een stapel vuile vaat op het aanrecht. Als ik me er even toe zet, kan ik om half tien op de bank zitten.

 

Hoe doen andere alleenstaande moeders dit?

Helaas gaat die vlieger vandaag niet op: er moeten nog lessen worden voorbereid, mailtjes worden beantwoord en de administratie moet nog worden gedaan. Het is elf uur als ik mijn laptop dichtklap en me afvraag: hoe doen al die andere alleenstaande moeders dit? Ik werk parttime en weet nu al bijna niet hoe ik alles moet bolwerken. Jan gaat nog niet eens naar zwemles, de boodschappen doe ik op mijn vrije dagen en alle afspraken buiten de deur werken we dan ook af. Vriendinnen zie ik op dagen dat de jongens bij mijn ex zijn en ik kan altijd bouwen op mijn omgeving.

 

Alle moeders die het zwaar hebben: je bent niet alleen

Tegen alle alleenstaande moeders die dit geluk niet hebben, het zwaar hebben of er soms helemaal doorheen zitten wil ik zeggen: je bent niet alleen! En bedenk je goed, het woord moe is een afkorting van het woord waarop we allemaal apetrots zijn en waar we elke ochtend met liefde voor opstaan, namelijk MOEder!

Het tijdschrift Flow bestaat tien jaar en viert dat met De Grote Vertraag-campagne: een actie die ervoor zorgt dat iedereen af en toe heerlijk offline (en onbereikbaar) kan zijn.

Want om écht te kunnen vertragen, is dat hard nodig.

 

Lees ook
6x heerlijke wellness hotels >

 

#flowsocialooo

Daarom komt Flow met de Social Out of Office (Social OOO): grappige gifjes, ontworpen samen met illustrator Penelope Dullaghan, die duidelijk maken dat je even offline bent. Ze zijn te gebruiken op alle social media, omdat ze automatisch gekoppeld zijn met Giphy: supermakkelijk te vinden, te plaatsen óf te versturen, dus. Het enige wat je hoeft te doen is te zoeken op #flowsocialooo, jouw telefoon, tablet of computer doet de rest. Oh, en een extra uitleg vind je hier.

 

Alvast zien welke gifjes je kunt gebruiken? Alsjeblieft.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Kim Pieters

Kim Pieters (39), actrice en moeder van Jacob (7) en Ebe (4) vond de babytijd van haar jongens pittig. “Nu ze groter worden en we hele gesprekken voeren, vind ik moeder zijn leuker.”

Ze deed een tijdje wat rustiger aan na haar hoofdrol in de serie Julia's Tango en het tv-programma Wie is de Mol?. Kreeg twee zonen en speelde in in kleine theaterproducties. Drie jaar geleden had ze een rol in Meiden van de Herengracht en onlangs in Zomer in Zeeland. Nu staat ze op de planken in de reizende theatervoorstelling Guilty pleasures - onderdeel van de Powervrouwen-reeks van Bos Theaterproducties. “Een lekkere lichte avond met veel meezingliedjes,” zegt Kim, “vol herkenbare situaties. Over schoolpleinmoeders en vriendinnen op een paaldanscursus. Na afloop van de voorstelling bouwen we een feestje in de foyer, waar we nog even doorgaan.” Guilty pleasures zijn er namelijk om gevierd te worden, vindt ze.

“Waarom zou je je schamen voor wat je leuk vindt? Ik hou er wel van, een tacky randje. Dansen op de Backstreet Boys, Rick Astley en John Denver.” Ze schaamt zich hoe dan ook niet snel. “Ook niet nu ik opeens moet zingen op het podium. Schijt, denk ik dan. Ik ben niet de beste zangeres, maar ik vind het gewoon leuk om te doen.”
 

Schuldgevoel

Deze generatie worstelt met schuldgevoel, vindt Kim. In Guilty pleasures zit een diepere laag over de verplichtingen die schudgevoelens met zich meebrengen. “We zijn zó bezig met wat anderen van ons denken. Dat draagt niet bij aan een positief zelfbeeld. Jammer vind ik dat. Nu ik ouder word, maak ik me gelukkig minder druk om wat de buitenwereld denkt en vertoon ik minder sociaal wenselijk gedrag.

Ik heb een vriendin die elke keer als we elkaar zagen cadeautjes meenam voor mijn kinderen. Superlief, maar daardoor kreeg ik het gevoel dat ik dat terug moest doen. Voor mijn gevoel schiep het een verplichting, terwijl het voor mij helemaal niet draait om materie. Ik ben liever attent met aandacht. Ik waardeer het enorm als ik díe terugkrijg van vriendinnen. Een belletje om te vragen hoe een auditie ging, bijvoorbeeld. Ik heb ook een vriendin die structureel elke verjaardag vergeet, maar wel altijd voor me klaarstaat. Dáár gaat het voor mij om.
 

Lees ook
Jan legt het nog een keer uit: schuldgevoel >

 

Cadeautjes

Al die gedragscodes en verplichtingen; ik durf me er nu steeds meer tegen uit te spreken. Soms best eng om te doen, maar ik merk dat anderen dat waarderen. Op het schoolplein van de kinderen had ik het onlangs met een paar moeders over cadeautjes voor een kinderverjaardag. Vroeger kreeg ik gewoon vijf gulden van mijn ouders, en daar moest ik het dan voor regelen.

Als je nu kijkt naar de bedragen... Ik vind vijftien euro voor een partijtje best veel; als we allemaal een tientje inleggen, kopen we met z’n tienen één mooi voetbalpak en is dat kind dolgelukkig. Toen Jacob drie jaar geleden net op school zat, ging ik daar nog wel in mee. Dacht: o, dat hoort dus blijkbaar zo. Net als die klassenapps die maar doorgaan. Nu zet ik die gewoon op stil. Ik laat me niet meer gek maken. Al scheelt het dat ik niet zoveel op het schoolplein sta, omdat mijn vriend Peter de jongens meestal wegbrengt, op weg naar zijn werk.”
 

Betrokkenheid

Natuurlijk draagt Kim wel haar steentje bij als hulpmoeder: “Luizenpluizen bijvoorbeeld. Of de klas versieren met sinterklaas en vlak voor de vakantie speelgoed schoonmaken. Als ik drie keer per jaar iets doe op school, vind ik dat echt zat. Ik vind het prima om te helpen, maar doe het vooral uit gevoel van betrokkenheid met mijn kinderen.”
 

Het hele interview staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >