Beeld: Canva
Soms kan een klein gebaar van een vreemde precies op het juiste moment komen. Voor deze moeder maakte één buschauffeur haar dagen nét een beetje makkelijker.
Odette: “Als alleenstaande moeder zonder auto ben ik volledig afhankelijk van de bus. Ik heb een jong zoontje dat nog niet ver kan lopen. Daarom zit hij vaak nog in de buggy. Met een buggy, soms een zware boodschappentas en een vermoeid kind is iedere busrit een uitdaging.
Bij onze halte is het vanaf de bushalte nog een stuk lopen naar huis. Voor de meeste mensen is dat geen probleem, maar voor mij voelden die laatste paar honderd meter vaak als de zwaarste van de hele dag. Zeker als mijn zoontje in slaap was gevallen of zich niet lekker voelde. Dan moest ik de buggy vooruitduwen, de rest van mijn spullen dragen en ondertussen hopen dat ik zonder al te veel moeite thuiskwam.
Op een middag stapten we weer in bij een buschauffeur die we wel vaker zagen. Toen we bij onze halte aankwamen en ik opstond om uit te stappen, zei hij ineens: ‘Blijf nog heel even zitten.’ Hij reed nog een klein stukje verder, tot vlak bij het zebrapad dat het dichtst bij mijn straat lag. Officieel was dat geen halte, maar het was wel een veilige plek om even stil te staan.
‘Zo hoef je net iets minder ver te lopen.’ Ik wist niet goed wat ik moest zeggen. Het scheelde misschien maar een paar minuten lopen, maar voor mij maakte het een wereld van verschil. De bushalte ligt aan een lange weg en ik denk dat hij me al een paar keer vanuit zijn spiegel dezelfde kant op had zien lopen.
Vanaf dat moment gebeurde het steeds opnieuw. Als hij dienst had en hij mij met de buggy zag instappen, wist ik eigenlijk al genoeg. Zonder dat ik er ooit om hoefde te vragen, zette hij ons altijd een stukje dichter bij huis af.
Soms zwaaide hij alleen even via zijn spiegel. Andere keren vroeg hij hoe het met mijn zoontje ging. Het waren korte gesprekjes, maar ze maakten mijn dag altijd net wat lichter. Hij deed nooit alsof hij iets bijzonders deed; voor hem leek het de normaalste zaak van de wereld.
Inmiddels zijn we verhuisd en pak ik die bus niet meer. Toch denk ik nog regelmatig aan die buschauffeur terug. Hij kende mijn verhaal nauwelijks, maar zag wel dat ik het zwaar had. Zonder dat ik erom vroeg, maakte hij mijn dagen steeds een beetje makkelijker.”
Soms komt hulp precies op het moment dat je het nodig hebt. Kek Mama’s Mariëtte kreeg tijdens een chaotisch uitstapje met haar twee jonge kinderen onverwacht hulp van een wildvreemde moeder. Wat zij deed, lees je hier.
Dit artikel verscheen oorspronkelijk op Mamaplaats.nl. Nog niet uitgelezen? Op Mamaplaats vind je nog veel meer herkenbare, persoonlijke en eerlijke verhalen over het moederschap en gezinsleven.
Een week weg zonder je baby als kersverse moeder: voor Suzan Rikkerink was het even slikken. Toch stapte ze samen met haar beste vriendinnen het vliegtuig in voor een bijzondere trip door Portugal.
Als je kind af en toe slaapwandelt, kijk je er op een gegeven moment niet meer van op als hij midden in de nacht ineens op de gang staat. Ook Marjo en haar man zijn wel wat gewend van hun zoon Luuk. Maar wat hij op een nacht in hun slaapkamer deed, zagen ze absoluut […]
Louisa is verloskundige in de Randstad en moeder van Khai (3). In haar werk komt ze dagelijks de ontroerende en krachtige kanten tegen van het zwanger zijn, de bevalling en alles wat daarna komt. In haar columns deelt ze openhartige verhalen en inzichten.
Sophia moest er ook maar eens aan geloven, vond ze. Pilates. Drie maanden na haar bevalling was een goed moment. Althans, dat dacht ze van tevoren.
Leuk nieuws! Zangduo én kersverse ouders Suzan (34) en Freek (44) komen binnenkort met een nieuwe documentaire, genaamd Suzan & Freek. We Vieren Het Leven. Dit moet je erover weten.
Een babynaam kiezen is al lastig genoeg, dus als je dé naam eenmaal hebt gevonden, wil je natuurlijk dat iedereen hem goed gebruikt. Bibi’s oma denkt daar alleen nét even anders over en noemt haar dochter al bijna drie jaar consequent bij een andere naam.
