Beeld: Shutterstock
Een pasgeboren baby een knuffel of een kus geven: veel mensen zijn daar heel snel toe geneigd. Jorrie Varney vindt dat dat afgelopen moet zijn. Haar boodschap: handen thuis.
‘Als een moeder wil dat je haar kind vasthoudt, zal ze je dat heus wel laten weten’, schrijft ze op Scary Mommy.
Jorrie begrijpt heel goed dat mensen een kersverse baby heel schattig vinden. ‘Ze zijn zacht, vaak lief aan het slapen en op het oog perfect. Maar zomaar een baby aanraken die niet van jou is? Kom op, dat kan echt niet.’ Zeker nu de winter in aantocht is, vindt Jorrie dat mensen hun handen thuis moeten houden. ‘Ik ben een verpleegster en kan je vertellen: niemand wil jouw bacteriën bij zijn of haar pasgeboren baby hebben. Een simpele verkoudheid kan verwoestend zijn voor zo’n kleintje.’
Lees ook:
‘Ik dwing mijn dochter niet om te knuffelen’ >
Ook als je je niet ziek voelt en geen koorts hebt, kan het zijn dat je een virus bij je draagt. ‘Baby’s, kinderen en volwassenen sterven elk jaar aan complicaties van griep. Dus blijf gewoon uit de buurt. En dan heb ik het niet alleen over baby’s van onbekenden in de supermarkt, maar over alle pasgeborenen. Als je iemand kent die een baby heeft gekregen, betekent dat niet dat je je moet opdringen om de baby te knuffelen. Als een moeder wil dat je haar kind vasthoudt, zegt ze dat wel.’
‘Ik weet dat we een immuunsysteem hebben dat ons moet beschermen tegen ziektekiemen, maar dat is bij baby’s nog niet goed ontwikkeld. En je hoeft dat immuunsysteem niet op te bouwen op het moment dat een kind voor het eerst daglicht ziet. Niet iedereen zal het met me eens zijn, maar ik pleit voor moeders zoals ik: die niet willen riskeren dat hun kind ziek wordt.’
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
