Beeld: Unsplash
Reuze gezellig hoor, die lange schoolvakantie, maar momentjes voor jezelf zijn van levensbelang. Dus soms is een beetje jokken best geoorloofd.
DIJANA (35): “De tenniscompetitie begint op zondag pas om elf uur, maar om negen uur ben ik al present. Kopje koffie, krant erbij; precies op tijd de deur uit voordat thuis de pleuris uitbreekt. Mijn dochters die ruziemaken, jam op de muren, mijn man die worstelt met zijn kater van de nacht ervoor; ik tel mijn zegeningen op de tennisbaan. Mijn man pakt zijn eigen momentjes om zijn snor te drukken.”
LAURA (28): “Ik vind vakantie met de kinderen heerlijk; alle tijd voor elkaar en de zon op ieders bol zorgt voor ontspanning. Maar soms, soms is het tijdens zo’n vakantie ook wel erg fijn om even een momentje te hebben. Laat ik nu een gruwelijke hekel hebben aan de drukte van het zwembad. Dat geschreeuw van alle koters, honderd keer de glijbaan op en af en kunstjes vertonen waar niemand op zit te wachten. Vandaar dat ik mijn ‘eczeem-probleem’ maar wat graag opgooi tijdens de vakantie. Helaas, ik kan dus écht niet meezwemmen en blijf wel even bij de caravan. Ik ben de beroerdste niet om – nadat ik m’n boek heb uitgelezen – de hapjes klaar te zetten voor de borrel.”
RON (39): “Het is niet echt nodig dat ik twee keer per week na mijn werk even bij mijn moeder aanwip. Maar toch… ze is oud en woont alleen; iemand moet haar een beetje in de gaten houden. Eenmaal thuis hoef ik mijn kinderen alleen nog maar welterusten te zoenen en geniet ik met mijn vrouw van een vredige maaltijd zonder kindergedoe.”
OLIVIA (31): “Als ik ook maar íéts voor elkaar wil krijgen bij mijn kinderen, dan is het het slimst om er een wedstrijdje aan te hangen. Wie is het snelste in z’n schoenen aantrekken? Prima, ze staan binnen een minuutje klaar. Wie heeft als eerste z’n pyjama aan? Geweldig, na een paar minuten liggen ze kant-en-klaar in bed. Werkt ook erg goed met 1000-kralen-op-kleur-sorteren en alle bubbeltjes in het folie laten knisperen. In de tussentijd kun je namelijk ongestoord Insta doorscrollen of een uur lang een telefoongesprek met vriendinnen voeren.”
FRANK (40): “Mijn vriendin werkt, ik zorg voor onze kinderen. Behalve wanneer ze een keertje vroeger thuis is, want dan moet de hond om half zes uit. Nee, dat hoeft op de andere dagen niet, want dan sta ik er alleen voor tijdens het spitsuur. Ik grijp een kans op wat rust graag, en dat beest doe ik er ook een plezier mee. Bovendien: niemand die tijdens zo’n spontane uitlaatsessie zeurt over mijn stiekeme sigaretje.”
“Niemand die tijdens zo’n spontane uitlaatsessie zeurt over mijn stiekeme sigaretje”
JOCELYN (27): “Langpoot-vliegen, groen-rups-kevers, duizeltjes; een greep uit de niet-bestaande insecten in onze tuin. In de zomer hangt de hangmat altijd in de tuin, en daar dommel ik maar al te graag in. Net als mijn twee kinderen. We doen dan ook altijd een wedstrijdje met insecten zoeken. Als ze ze allemaal hebben afgevinkt en gevonden, dan sta ik mijn plekje af. Zou zomaar eens een tijdje kunnen duren.”
Wie ooit met zijn gezin op tv verschijnt, kan erop wachten: meningen komen vanzelf. Zeker op social media. Familie Bal uit Een huis vol kreeg na hun deelname dan ook een vraag die veel verder ging dan die leek: “Doen jullie mee aan Een huis vol voor het geld of voor de aandacht van mensen […]
Anita gaf haar dochter een naam met een prachtig verhaal. Jaren later staat ze voor een heel andere werkelijkheid: haar dochter wil zo snel mogelijk van die naam af.
Naomi (30) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (33). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (3). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare peuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram: @naomiappelman.
Er is opnieuw babyvoeding uit de schappen gehaald.
Als de juf van haar zoon haar op het matje roept met een flink oordeel, schiet dat bij Vanessa behoorlijk in het verkeerde keelgat.
Wat begint als een luchtig uitje, verandert al snel in een rit vol rauwe eerlijkheid en kippenvelmomenten. In Vier handen op één buik deelt Nilay (18) haar verhaal, eentje dat schuurt, raakt en laat zien hoe dun de lijn soms is tussen overleven en opgeven.
