Beeld: Canva
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Sanne (38) en haar man Mark (41). Ze hebben twee kinderen, Lotte (11) en Finn (7).
Ze werken allebei, hebben een koophuis en verdienen samen € 4.650 netto. Toch is het voor Sanne en Mark iedere maand puzzelen om rond te komen.
Salaris Sanne (netto): € 2.050
Salaris Mark (netto): € 2.600
Kinderbijslag (omgerekend per maand): € 230
Kindgebonden budget: € 0
Zorgtoeslag: € 0
Totaal: € 4.880
Hypotheek: € 1.385
Gas, water en licht: € 245
Gemeentelijke belastingen en waterschapsbelasting: € 105
Onderhoud huis (reservering): € 100
Zorgverzekeringen: € 335
Overige verzekeringen: € 90
Boodschappen en huishoudelijke artikelen: € 760
Auto (brandstof, verzekering, belasting en onderhoud): € 325
Telefoon, internet en tv: € 105
Kleding en schoenen: € 125
Sport en hobby’s kinderen: € 110
Schoolkosten en ouderbijdragen: € 40
Uitjes, verjaardagen en cadeaus: € 100
Vakantiepotje: € 75
Persoonlijke verzorging en kapper: € 65
Eigen risico zorgverzekering (reservering): € 45
Overige uitgaven: € 135
Totaal: € 4.145
Blijft over: € 735 per maand
Bedrag op spaarrekening: € 1.850
Maandelijks naar de spaarrekening: € 500
Overige ruimte voor onverwachte uitgaven: € 235
Sanne: “Ik weet dat mensen gaan denken: waar klaagt ze over? We hebben bijna vijfduizend euro per maand te besteden. Dat is veel geld. Dat vind ik zelf ook. Maar toch voelt het soms alsof we voortdurend achter de feiten aanlopen. Laatst stond ik bij de schoenenwinkel met Finn. Zijn gymschoenen waren echt te klein geworden. Hij had een paar uitgezocht van € 65. Ik keek op mijn bankrekening en zag dat er nog € 112 op stond tot Marks salaris zou komen.
Ik heb de schoenen gekocht. Natuurlijk heb ik dat gedaan, maar daarna heb ik bij de supermarkt een paar dingen teruggelegd. Geen aardbeien, geen lekkere kaas en het vlees voor het avondeten heb ik vervangen door eieren. Het zijn van die kleine momenten waar niemand iets van ziet, maar ik kan er soms zo verdrietig van worden.”
Mark en ik hebben acht jaar geleden ons huis gekocht. Een gewone tussenwoning. Destijds konden we de hypotheek prima betalen. Maar na een verhuizing binnen de regio, waarbij we een hogere hypotheek moesten afsluiten, zijn onze woonlasten flink gestegen. We betalen nu € 1.385 per maand. Verhuizen naar een huurwoning zou ons waarschijnlijk niet veel opleveren. Bovendien willen we de kinderen niet uit hun vertrouwde omgeving halen.
Ons huis is ook niet bepaald perfect. De badkamer is verouderd, de schutting staat scheef en de wasmachine maakt al maanden een vreemd geluid. We zetten € 100 per maand apart voor onderhoud, maar dat is natuurlijk niet genoeg als er echt iets groots kapotgaat. Vorig jaar begaf de cv-ketel het. We moesten een flink deel van ons spaargeld gebruiken voor een nieuwe. Sindsdien proberen we de buffer weer op te bouwen, maar het gaat langzaam.
Een paar maanden geleden kreeg ik van de tandarts te horen dat er een kroon vervangen moet worden. De behandeling zou me honderden euro’s kosten en wordt niet vergoed door mijn verzekering. Ik heb gezegd dat ik nog even wilde wachten. Ik vind de behandeling belangrijk, dat is het ook niet, maar ik wil het geld liever achter de hand houden. Mark werd boos toen ik het vertelde. Hij vond dat ik niet op mijn gezondheid moest besparen. Daar heeft hij natuurlijk gelijk in, maar waar moet het geld dan vandaan komen?
Voor de kinderen maken we die afweging nooit. Als zij naar de tandarts moeten, gaan ze. Als Lotte nieuwe sportschoenen nodig heeft, kopen we die. Voor mezelf vind ik het veel makkelijker om te zeggen: dat komt later wel. Mijn winterjas is inmiddels vijf jaar oud. De rits doet het niet goed meer en bij de mouw zit een scheurtje. Iedere herfst denk ik dat ik een nieuwe ga kopen. En iedere keer komt er weer iets anders tussendoor.
Lotte zit in groep acht en hoort op school steeds vaker verhalen over vakanties naar het buitenland. Vriendinnetjes gaan naar Spanje, Griekenland of Turkije. Wij gaan meestal een week kamperen in Nederland. Vorig jaar zaten we op een camping in Drenthe. De kinderen hebben het ontzettend leuk gehad, maar Lotte vroeg laatst waarom wij eigenlijk nooit met het vliegtuig gaan.
Tekst gaat verder onder de podcast
Ik zei dat we kamperen gewoon gezellig vinden. Dat is ook zo, maar de waarheid is dat we een vliegvakantie met z’n vieren gewoon erg duur vinden. We zetten iedere maand € 75 apart voor vakantie. Dat is € 900 per jaar. Daarmee kunnen we een eenvoudige vakantie betalen, maar zeker niet alles wat de kinderen om zich heen zien. Ik vind het moeilijk om daar eerlijk over te zijn. Ik wil niet dat ze zich minder voelen dan andere kinderen. Tegelijkertijd weet ik ook dat ik ze niet hoef te geven wat iedereen heeft, maar dat is makkelijker gezegd dan gevoeld.
Op papier ziet ons budget er eigenlijk best redelijk uit. We houden gemiddeld € 735 per maand over en proberen daarvan € 500 te sparen. Maar het gekke is dat onze spaarrekening nauwelijks groeit. Vorige maand moesten we € 420 betalen voor een reparatie aan de auto. De maand daarvoor kregen we een hogere energierekening dan verwacht en eerder dit jaar hadden we een lekkage in de badkamer.
Natuurlijk reserveren we geld voor onderhoud en andere kosten, maar soms zijn die potjes gewoon niet voldoende gevuld. Dan halen we weer geld van de spaarrekening en beginnen we opnieuw. Er staat nu € 1.850 op. Dat is voor een gezin met een koophuis en twee kinderen eigenlijk veel te weinig. Als Mark morgen zijn baan kwijtraakt, hebben we een serieus probleem. Dat besef geeft me meer stress dan ik wil toegeven.
Wat me soms irriteert, is dat mensen meteen denken dat je verkeerde keuzes maakt als je weinig spaargeld hebt. Dan krijg je van die adviezen: minder vaak koffie halen, abonnementen opzeggen of niet meer iedere week uit eten, maar wij halen bijna nooit koffie buiten de deur. We hebben één tweedehands auto, gaan misschien twee keer per jaar samen uit eten en ik koop mijn kleding meestal bij Zeeman of Vinted.
Natuurlijk zijn er dingen waarop we kunnen besparen. Onze boodschappen zijn met € 760 per maand bijvoorbeeld behoorlijk duur. Daar proberen we kritischer naar te kijken. Maar ik wil ook niet iedere avond rijst met diepvriesgroente eten, omdat dat het goedkoopst is. Ik wil dat mijn kinderen gezond en gevarieerd eten. Misschien klinkt dat verwend, maar ik vind het niet gek dat je met twee werkende ouders af en toe iets leuks wilt kunnen doen zonder meteen te moeten rekenen.
Het ergste vind ik misschien nog wel dat geld zo vaak onderwerp van gesprek is tussen Mark en mij. We hebben een gezamenlijke rekening en doen alles samen, maar bijna iedere beslissing begint met de vraag of het financieel kan. Kunnen we de kinderen allebei op sport houden? Is er genoeg geld voor een verjaardag? Moeten we die nieuwe wasmachine nu kopen of kan hij nog een paar maanden mee?
Laatst stelde Mark voor om samen een nachtje weg te gaan. Gewoon met z’n tweeën, zonder kinderen. Dat hadden we al jaren niet gedaan. Mijn eerste reactie was niet dat het me heerlijk leek, maar: hoeveel gaat dat kosten? Daar schrok ik eigenlijk van. Dat ik niet eens meer spontaan enthousiast kan zijn over iets leuks.
Ik weet dat we het niet slecht hebben. We kunnen onze hypotheek betalen, er staat iedere dag eten op tafel en de kinderen kunnen gewoon naar hun sportclubs, maar ik had vroeger wel een ander beeld van hoe ons leven er financieel uit zou zien als we allebei een vaste baan hadden. Ik dacht dat je dan vanzelf een buffer opbouwde. Dat je zonder zorgen een nieuwe wasmachine kon kopen en dat je niet hoefde te twijfelen over een bezoek aan de tandarts. Nu weet ik dat het niet zo werkt.
Ons doel is om uiteindelijk € 10.000 spaargeld te hebben. Gewoon om rust te voelen. Want dat is eigenlijk het enige wat ik wil. Dat ik een keer mijn bankapp open zonder meteen te bedenken welke rekening er nog aankomt. En dat ik, als Finn nieuwe schoenen nodig heeft, gewoon kan afrekenen zonder daarna in de supermarkt iets terug te moeten leggen.”
Ook Lente (35) deelde haar bankrekening, maar haar spaarrekening is stiekem wel iets waar ze zich voor schaamt. Hier lees je er meer over.
Een pasgeboren baby, een hoofd vol hormonen en het liefst ieder moment samen doorbrengen: voor veel kersverse moeders verandert er na een bevalling nogal wat. Ook Bettina Holwerda zat helemaal op haar roze wolk toen ze haar eerste kind kreeg.
Video
Je houdt zielsveel van je kind. Je knuffelt, troost en probeert er altijd voor hem of haar te zijn. Toch kan het gebeuren dat je kind zich niet helemaal begrepen voelt, ook als je het beste met hem of haar voorhebt. Want liefde geven en emoties begrijpen zijn twee verschillende dingen. Soms zie je pas […]
Video
Je wilt je kind natuurlijk de beste start geven. Dus lees je voor, moedig je aan en probeer je je vooral niet te druk te maken over al die opvoedadviezen. Maar wist je dat één keuze die je maakt als je kind vier jaar is, jaren later nog verschil kan maken? Dat blijkt uit een […]
Video
Kinderen kunnen nogal uitgesproken zijn als het om eten gaat. Het ene moment is iets het allerlekkerste ter wereld, het volgende moment willen ze er absoluut niets meer van weten. Probeer daar als ouder maar eens wijs uit te worden. Soms zijn die eetgewoontes zó tegenstrijdig dat je er alleen nog maar om kunt lachen. […]
Video
Op elk feestje waar Fiona haar zwager treft, ziet ze dat hij zijn dochter bier geeft. Gewoon een slokje, of een paar. Zij vindt dat echt niet kunnen, maar hij luistert niet naar haar. Wat moet ze nu? Een melding maken? Ze twijfelt enorm.
Een kind opvoeden is al een avontuur op zich, maar wat als je daar als jonge moeder ineens alleen voor staat? De Rotterdamse burgemeester Carola Schouten weet hoe dat is. Toen ze 22 was, raakte ze onverwacht zwanger.
