Kiki (41), single, moeder van een zoon van 5 en dochter van 9, werkt 36 uur per week als projectmanager bij een marktonderzoek-bureau.
Lees verder onder de advertentie
“Zondag kwamen mijn kinderen met merkgympen aan hun voeten terug van het weekend bij hun vader. ‘Van papa gekregen!’, riepen ze enthousiast. ‘Lief hè?’ ‘Heel aardig’, kreeg ik er met moeite uitgeperst. Ik zou ze ook graag eens blij willen maken met nieuwe kleren, een Wii of een elektrisch drumstel: de droom van mijn zoon. Maar ja, geen geld.
Lees verder onder de advertentie
We redden het nét
Terwijl ik met mijn 38.000 euro per jaar toch een modaal inkomen verdien. Maar ja, de helft ervan gaat op aan de huur van mijn vrijesectorwoning. Onze fietsen staan op de parkeergarageplek die ik er gratis bij kreeg: de auto heb ik verkocht. Na de vaste lasten, de rekening van de buitenschoolse opvang en de dagelijkse boodschappen houd ik zo’n 150 euro per maand over. We redden het nét. Of eigenlijk net niet. Als de wasmachine stukgaat, heb ik een probleem.
Intussen zie ik op Facebook dat mijn ex in een strandtent eet. Of een paar dagen naar Parijs is met zijn nieuwe vriendin. Toen hij me twee jaar geleden vertelde dat hij verliefd was op een ander, dacht ik: dat kun je je helemaal niet permitteren. Mijn ex is hoogopgeleid. Zijn LinkedIn-profiel vermeldt dat hij modefotograaf is – een glamoreus beroep waarmee hij aanvankelijk ook mij zand in de ogen strooide. Maar hij verdient bijna niets en als hij eens geld heeft, smijt hij ermee in het rond.
Vrienden en familie begrijpen niet waarom ik hem niet voor de rechter sleep om hem te dwingen alimentatie te betalen. Maar van een kale kip kun je niet plukken. En, nog belangrijker: een rechtszaak is een recipe for disaster. Nu kunnen we het tenminste nog opbrengen gezamenlijk Sinterklaas te vieren, en de verjaardagen van de kinderen.
Mijn beste vriendin heeft het er wél op gewaagd, zo’n rechtszaak. Zij is nu twee jaar vechtscheiden verder, krijgt nog steeds geen cent en haar ex zet hun dochtertje af op de hoek van de straat. Ik moet er niet aan denken. Dan maar geen vakantie of hockeykamp voor mijn dochter. Als ik op weg naar mijn werk langs de tennisclub fiets, zie ik vaak moeders van school op de baan staan, onbezorgd een balletje slaand in de zon. Dat steekt soms even. Maar daarna denk ik: wacht maar tot je man je in de steek laat. Ik ben er trots op dat ik mijn hand niet hoef op te houden.
Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Terwijl miljoenen voetbalfans reikhalzend kijken naar de prestaties van Oranje, beleeft één moeder het toernooi net iets anders. Voor Marjon de Bruijn draait het niet alleen om winst of verlies, maar vooral om haar zoon Frenkie de Jong, die opnieuw deel uitmaakt van de Nederlandse selectie.
Waar sommige kinderen liever op de achtergrond blijven, lijkt Fender de Mol zich juist helemaal thuis te voelen in de schijnwerpers. Volgens vader Johnny de Mol was al vroeg duidelijk dat zijn jongste zoon geen moeite heeft met aandacht en misschien zelfs wel in de voetsporen van zijn beroemde familie treedt.
Met drie jonge kinderen in huis is tijd met z’n tweeën soms een zeldzaam goed. Dus een onverwacht momentje samen is meer dan gewenst. Alleen reken je dan niet op publiek.
Sommige zinnen uit je jeugd blijven niet alleen hangen, maar duiken later in je leven ineens weer op, precies op de momenten dat je ze nodig hebt. Vaak kwamen ze van grootouders: geen lange verhalen, maar korte uitspraken die net iets te vaak werden herhaald om te vergeten. Toen misschien ouderwets of streng, maar achteraf […]
Rianne Arendsen (35) is onderwijskundige, docent kinderyoga, schrijver en o ja: moeder. Vooral moeder. In haar columns deelt ze haar observaties en bespiegelingen rondom het ouderschap – aanmodderen met de beste intenties. Volg Rianne ook op Substack.