Beeld: 123RF
Beeld: 123RF

Mare (43) is fulltime sales-agent en single moeder van een dochter van 12 en een zoon van 9. Toen Mare en haar ex uit elkaar gingen, noteerden ze in een café hun afspraken op bierviltjes.

“Zes jaar geleden vond ik een klein, gezellig appartement om de hoek van ons oude huis. Ik vond het helemaal perfect: nu konden de kinderen makkelijk heen en weer pendelen tussen papa en mij. Zo doen we het dan ook al jaren: de ene dag zijn ze bij Bas, de andere bij mij.
 

'En hij mijn duurste'

Ik behoor tot de twee procent moeders die alimentatie aan de vader betaalt. Als Bas en ik samen op een feestje zijn, stelt hij mij vaak voor als ‘zijn leukste ex’. Ik grap dan: ‘En hij mijn duurste.’ Zonder mijn financiële steun had hij niet in ons huis kunnen blijven wonen met de kinderen. Dat er voor hen zo min mogelijk veranderde, was mij alles waard. Daarom heb ik altijd de kinderopvang betaald; zo’n vijftien honderd netto per maand. De scheiding was mijn keuze, maar Bas blijft mijn grote liefde. Die laat je niet vallen. En omgekeerd had hij hetzelfde gedaan. Ik ben er trots op hoe wij het hebben aangepakt.

Onze ouders maakten zich grote zorgen destijds, maar we wisten: wij kunnen dit. We zijn een avond met onze vaders in een café gaan zitten, hebben alles op viltjes gezet, een convenant van internet geplukt en klaar waren we. Dat we geen financiële zorgen hebben, maakt het een stuk makkelijker, besef ik. En er was geen ander in het spel, ook dat scheelt.
 

Hoog basissalaris

Mijn salaris bestaat uit een vast bedrag van drieduizend euro netto plus een maandelijks bonusbedrag. In een goed kwartaal kan die bonus oplopen tot vijfduizend euro netto. Omdat mijn basissalaris zo hoog is, voel ik geen druk. In mijn slechtste kwartaal kwam ik op 99 procent van mijn target. Daar kan ik dan nog wakker van liggen ook.

Tegelijkertijd maak ik me geen illusies. Als je bij ons twee kwartalen slecht draait vlieg je er in het derde uit. Ik kan daar laconiek over zijn, omdat ik anderhalve ton op mijn spaarrekening heb staan. Dat dank ik aan mijn vorige baan waarin ik voor aandelen koos in plaats van een leaseauto. Toen dat bedrijf naar de beurs ging, kon ik cashen. Met de helft van dat geld heb ik een deel van mijn hypotheek van € 306.000 in een keer afgelost. Het andere deel raak ik niet aan – een vriend heeft het voor me belegd in groene aandelen.
 

Decadente leefstijl

Ik heb er lang een decadente leefstijl op nagehouden. Te lang. En dat terwijl ik opgroeide in een heel gewoon gezin. Veel verdienen gaat blijkbaar toch wennen. Ik ging rustig drie keer per week duur uit eten, en elke maand naar een dure kapper. Ik was zo iemand die op een daklozenkrantverkoper afstapt om te vragen waarom hij geen normale baan zoekt. Die het stiekem maar soft vond dat haar goede vriendin elk kwartaal vluchtelingen helpt op een Grieks eiland. Tot ze me op een middag vertelde over een moeder die samen met een peuter druipnat en volkomen uitgeput van een reddingsboot stapte en ik spontaan begon te huilen. Of het nou kwam doordat ik ouder word, ik weet het niet zo goed, maar ineens kwam het bij me binnen.
 

Ik heb eigenlijk alles al

Voor mijn veertigste verjaardag gaf ik een groot feest. Toen mensen me vroegen wat ik wilde hebben, besefte ik dat ik eigenlijk alles al heb. Ook dat was een moment van inkeer. Ik heb iedereen een vrijwillige bijdrage gevraagd. In de cadeaupot zat maar liefst vierduizend euro die ik doneerde aan een stichting die arme kinderen uit mijn postcodegebied een dagje uit bezorgt. Uiteindelijk zijn vier touringcars met kinderen een dag naar de duinen geweest. Daar werd ik zo gelukkig van – ik kan wel zeggen dat het mijn leven heeft veranderd.

Nu probeer ik ook moeders van de school van mijn kinderen financieel een beetje te steunen. Deze week zijn we nog een goede fiets gaan kopen voor een vriendinnetje van Lisa, die naar de middelbare school aan de andere kant van de stad moet.
 

Heitje voor karweitje

Ook naar mijn eigen kinderen ben ik veranderd. Ik kocht altijd alles voor ze, misschien ook wel om het schuldgevoel over de scheiding te compenseren. Als ik ze nu iets geef moet daar iets tegenover staan, een heitje voor een karweitje. Kinderen willen vooral liefde, aandacht en een knuffel, veel liever dan geld. Het heeft mijn band met hen sterker gemaakt. Ik vertel ze dat niemand er als kind van droomt vluchteling te worden. Of junk. Twee keer per jaar leven we een week met z’n drieën van € 45 per week, net als een bijstandsmoeder. En als verwende collega’s op kantoor miepen dat de gratis iPad niet de juiste kleur heeft, of dat de verse granola op is, maak ik daar korte metten mee.
 

Een eind aan de omdedagregeling

Binnenkort verhuist Bas naar een goedkopere woning buiten de stad. Dan zal er een eind komen aan onze om­de­dag­regeling, maar ik ben dankbaar voor de tijd dat we dat wel zo hebben kunnen doen. Vanavond gaan we met zijn vieren uit eten, dat doen we elke maand. We willen met de kinderen bespreken hoe we de omgangsregeling straks gaan aanpakken.

In de winst van de verkoop van ons oude huis hoef ik niet te delen: wel heb ik Bas gevraagd of hij een deel op de spaarrekeningen voor de kinderen wilde storten. Eerst grapte hij nog: ‘Huh, heb jij altijd de opvang betaald? Kan ik me helemaal níks van herinneren!’ Daar lachen we dan samen hartelijk om. Even later stuurt hij me dan een screenshot van het flink verhoogde spaarsaldo van de kinderen.
 

Wat nu?

Laatst zat ik te bedenken wat ik voor mezelf nog wens. Een man? Niet per se. Ik ben gelukkig met mijn leven zoals het is. Weet je wát ik graag nog eens zou willen? Een dag meevaren op zo’n gigantisch binnenvaartschip. Echt leuke dingen kosten geen geld.” 

Dit artikel staat in Kek Mama 11-2017.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van weekendboodschappen tot aan huiswerk: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Kusje

 

Zò trots en zò gek op dit heerlijke jochie, #LUX ❤️

Een bericht gedeeld door Bettina Holwerda (@bettina_holwerda) op


Lievelingsplek

 

Mijn lievelingsplekje. #brabant #mijnthuis #familie #❤️

Een bericht gedeeld door Vivian Reijs - VIVONLINE (@vivianreijs_vivonline) op


Hard aan het werk

 

Hier wordt een boekbespreking voorbereid. #lampje

Een bericht gedeeld door Georgina Verbaan (@gverbaan) op


Zou het genoeg zijn?

 

Lees ook
Boodschappen doen met drie kinderen: zo doe je dat in 15 minuten >


'Spontane foto'

 

Zie hier het resultaat van het maken van een ‘spontane foto’ 😂❤️

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Wijze woorden

 

✨door Rupi Kaur via @mothermusemag

Een bericht gedeeld door Romy Boomsma 🌿 (@romyboomsma) op


Prachtige foto

 

 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

harde werker en moeder
Beeld: Pexels

Als advocaat staat blogger Candace Alnaji vrouwen bij die gediscrimineerd worden op de arbeidsmarkt omdat ze zwanger zijn of kinderen hebben. ‘Hun kansen worden ontnomen omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen.’

‘Maar je kunt heel goed én een harde werker én moeder zijn’, schrijft ze op Scary Mommy.
 

Identiteit

Candace las een essay van een zwangere vrouw, waarin zij uitlegde dat zij zichzelf geen ‘moeder’ zou gaan noemen. De reden: ze wilde niet dat haar identiteit als moeder de rest van haar leven zou overschaduwen. ‘Inmiddels heeft ze een baby en beschrijft ze zichzelf in haar blogs nog steeds niet als moeder’, zegt Candace. ‘Daar is niets mis mee - iedereen moet zichzelf op zijn eigen manier uiten. Maar als ik een blog schrijf, zal ik mezelf altijd moeder noemen.’

 

Lees ook:
'Het moederschap staat gelijk aan 2,5 fulltime baan' >

 

Discriminatie

Candace is advocaat op het gebied van arbeidsdiscriminatie. ‘Voordat ik kinderen kreeg’, vertelt ze, ‘vertegenwoordigde ik moeders. Zij werden door hun werkgevers gediscrimineerd op basis van hun status als moeder. Ze werden lastig gevallen omdat ze een miskraam hadden of omdat ze leden aan een postnatale depressie.’ Sinds Candace zelf kinderen heeft, kan ze hun pijn en frustratie heel goed voorstellen. ‘Veel moeders worden hun kansen ontnomen – gewoon omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen en vervolgens blijven werken.’
 

‘Moeder én goede werker’

Volgens Candace is het belangrijk om de huidige en toekomstige generatie vrouwen te laten zien dat je heel goed een moeder én iets anders kunt zijn. ‘Het moederschap vormt een heel groot deel van je identiteit’, legt ze uit, ‘maar daarnaast kun je ook een goede werker zijn. We hebben vrouwen nodig die zeggen: ‘Ik ben advocaat en ook een moeder. Ik ben verpleegster en ook een moeder.’ Dus of ik nou tachtig of twaalf uur per week werk, ik zal in mijn blogs altijd schrijven dat ik een advocaat, schrijfster én moeder ben.’


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >