bankrekening leuke dingen kosten geen geld
Beeld: Unsplash

Mare (43) is fulltime sales-agent en single moeder van een dochter van 12 en een zoon van 9. Toen Mare en haar ex uit elkaar gingen, noteerden ze in een café hun afspraken op bierviltjes.

“Zes jaar geleden vond ik een klein, gezellig appartement om de hoek van ons oude huis. Ik vond het helemaal perfect: nu konden de kinderen makkelijk heen en weer pendelen tussen papa en mij. Zo doen we het dan ook al jaren: de ene dag zijn ze bij Bas, de andere bij mij.
 

'En hij mijn duurste'

Ik behoor tot de twee procent moeders die alimentatie aan de vader betaalt. Als Bas en ik samen op een feestje zijn, stelt hij mij vaak voor als ‘zijn leukste ex’. Ik grap dan: ‘En hij mijn duurste.’ Zonder mijn financiële steun had hij niet in ons huis kunnen blijven wonen met de kinderen. Dat er voor hen zo min mogelijk veranderde, was mij alles waard. Daarom heb ik altijd de kinderopvang betaald; zo’n vijftien honderd netto per maand. De scheiding was mijn keuze, maar Bas blijft mijn grote liefde. Die laat je niet vallen. En omgekeerd had hij hetzelfde gedaan. Ik ben er trots op hoe wij het hebben aangepakt.

Onze ouders maakten zich grote zorgen destijds, maar we wisten: wij kunnen dit. We zijn een avond met onze vaders in een café gaan zitten, hebben alles op viltjes gezet, een convenant van internet geplukt en klaar waren we. Dat we geen financiële zorgen hebben, maakt het een stuk makkelijker, besef ik. En er was geen ander in het spel, ook dat scheelt.
 

Hoog basissalaris

Mijn salaris bestaat uit een vast bedrag van drieduizend euro netto plus een maandelijks bonusbedrag. In een goed kwartaal kan die bonus oplopen tot vijfduizend euro netto. Omdat mijn basissalaris zo hoog is, voel ik geen druk. In mijn slechtste kwartaal kwam ik op 99 procent van mijn target. Daar kan ik dan nog wakker van liggen ook.

Tegelijkertijd maak ik me geen illusies. Als je bij ons twee kwartalen slecht draait vlieg je er in het derde uit. Ik kan daar laconiek over zijn, omdat ik anderhalve ton op mijn spaarrekening heb staan. Dat dank ik aan mijn vorige baan waarin ik voor aandelen koos in plaats van een leaseauto. Toen dat bedrijf naar de beurs ging, kon ik cashen. Met de helft van dat geld heb ik een deel van mijn hypotheek van € 306.000 in een keer afgelost. Het andere deel raak ik niet aan – een vriend heeft het voor me belegd in groene aandelen.
 

Decadente leefstijl

Ik heb er lang een decadente leefstijl op nagehouden. Te lang. En dat terwijl ik opgroeide in een heel gewoon gezin. Veel verdienen gaat blijkbaar toch wennen. Ik ging rustig drie keer per week duur uit eten, en elke maand naar een dure kapper. Ik was zo iemand die op een daklozenkrantverkoper afstapt om te vragen waarom hij geen normale baan zoekt. Die het stiekem maar soft vond dat haar goede vriendin elk kwartaal vluchtelingen helpt op een Grieks eiland. Tot ze me op een middag vertelde over een moeder die samen met een peuter druipnat en volkomen uitgeput van een reddingsboot stapte en ik spontaan begon te huilen. Of het nou kwam doordat ik ouder word, ik weet het niet zo goed, maar ineens kwam het bij me binnen.
 

Lees ook
Bankrekening: 'We hebben geen geld, maar wel de blauwe zee en de barbecue' >

 

Ik heb eigenlijk alles al

Voor mijn veertigste verjaardag gaf ik een groot feest. Toen mensen me vroegen wat ik wilde hebben, besefte ik dat ik eigenlijk alles al heb. Ook dat was een moment van inkeer. Ik heb iedereen een vrijwillige bijdrage gevraagd. In de cadeaupot zat maar liefst vierduizend euro die ik doneerde aan een stichting die arme kinderen uit mijn postcodegebied een dagje uit bezorgt. Uiteindelijk zijn vier touringcars met kinderen een dag naar de duinen geweest. Daar werd ik zo gelukkig van – ik kan wel zeggen dat het mijn leven heeft veranderd.

Nu probeer ik ook moeders van de school van mijn kinderen financieel een beetje te steunen. Deze week zijn we nog een goede fiets gaan kopen voor een vriendinnetje van Lisa, die naar de middelbare school aan de andere kant van de stad moet.
 

Heitje voor karweitje

Ook naar mijn eigen kinderen ben ik veranderd. Ik kocht altijd alles voor ze, misschien ook wel om het schuldgevoel over de scheiding te compenseren. Als ik ze nu iets geef moet daar iets tegenover staan, een heitje voor een karweitje. Kinderen willen vooral liefde, aandacht en een knuffel, veel liever dan geld. Het heeft mijn band met hen sterker gemaakt. Ik vertel ze dat niemand er als kind van droomt vluchteling te worden. Of junk. Twee keer per jaar leven we een week met z’n drieën van € 45 per week, net als een bijstandsmoeder. En als verwende collega’s op kantoor miepen dat de gratis iPad niet de juiste kleur heeft, of dat de verse granola op is, maak ik daar korte metten mee.
 

Een eind aan de omdedagregeling

Binnenkort verhuist Bas naar een goedkopere woning buiten de stad. Dan zal er een eind komen aan onze om­de­dag­regeling, maar ik ben dankbaar voor de tijd dat we dat wel zo hebben kunnen doen. Vanavond gaan we met zijn vieren uit eten, dat doen we elke maand. We willen met de kinderen bespreken hoe we de omgangsregeling straks gaan aanpakken.

In de winst van de verkoop van ons oude huis hoef ik niet te delen: wel heb ik Bas gevraagd of hij een deel op de spaarrekeningen voor de kinderen wilde storten. Eerst grapte hij nog: ‘Huh, heb jij altijd de opvang betaald? Kan ik me helemaal níks van herinneren!’ Daar lachen we dan samen hartelijk om. Even later stuurt hij me dan een screenshot van het flink verhoogde spaarsaldo van de kinderen.
 

Wat nu?

Laatst zat ik te bedenken wat ik voor mezelf nog wens. Een man? Niet per se. Ik ben gelukkig met mijn leven zoals het is. Weet je wát ik graag nog eens zou willen? Een dag meevaren op zo’n gigantisch binnenvaartschip. Echt leuke dingen kosten geen geld.” 


Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Renske Koelewijn

Heb je al twee bijna pubers, krijg je zomaar na tien jaar toch nog een derde.

Renske Koelewijn (37) is getrouwd met Rinke (39) en moeder van Lisa (12), Maud (10) en Fleur (5 maanden)

“Mijn man en ik zaten zowat tegen het plafond aan toen ik zwanger bleek van de derde. Waren onze dochters net wat ouder en zelfstandiger – en konden we ook weer eens met z’n tweeën de hort op – gingen we ineens tien jaar terug in de tijd.
 

Hoe dan ook welkom

Abortus was voor ons geen optie: mijn man en ik zijn gelovig en ons kind was hoe dan ook welkom. Neemt niet weg dat ik in het begin best in paniek was. Opnieuw gebroken nachten, basisschoolperikelen en zwembadsessies: ik wist niet of ik het nog wel wilde. Na een paar weken raakte ik steeds meer aan het idee gewend – en keek ik er enorm naar uit om weer een babylijfje te knuffelen.

Dat gevoel werd alleen maar sterker toen we onze dochters over de zwangerschap vertelden. Je had die meiden moeten zien, helemaal door het dolle heen. “Ik wilde altijd nog een broertje of zusje, en nu ik het niet meer verwachtte, krijg ik er een”, huilde mijn oudste dochter. Ze weken geen moment van mijn zijde, plukten continu aan mijn buik en gingen een paar keer mee naar de controles – wat dat betreft heb ik deze zwangerschap bewuster dan ooit meegemaakt.
 

Onbezorgd

Met mijn jongste dochter ben ik stukken relaxter dan tien jaar geleden. Vroeger wilde ik bijvoorbeeld thuis zijn als mijn dochters hun middagslaapje deden, maar met twee oudere kinderen is dat niet altijd mogelijk. Nu slaapt Fleur gewoon in de kinderwagen tijdens de sportles van mijn middelste dochter. Dat onbezorgde geldt trouwens niet voor alles: in het begin zat ik soms met de handen in het haar als Fleur langere tijd bleef huilen – en dat terwijl ik dacht rationeler te zijn. Wat dat betreft zijn mijn hormonen in tien jaar tijd niks veranderd.
 

Lees ook
Waarom drie kinderen opvoeden makkelijker is dan één kind >

 

Social media

Kijkend naar het moederschap spelen er wel andere dingen dan tien jaar geleden. Neem social media: mijn oudste dochter zit weleens op Instagram en plaatst graag babyfoto’s. Ik ben alert op wat ze online gooit: wel selfies met haar zusje, maar geen foto’s van Fleur in bad – je weet immers nooit waar die beelden terecht kunnen komen. Bizar, daar hoefde ik vroeger nooit rekening mee te houden.

Sowieso heeft die hele internetwereld een transformatie doorgemaakt. Tijdens mijn eerste zwangerschap waren er misschien een paar websites met zwangerschapsinformatie, nu moet je jezelf een weg banen door honderden blogs en vlogs. Ergens wel fijn dat je zo veel informatie kunt krijgen, maar iedereen heeft online een mening, of het nou om borstvoeding, middagslaapjes of wipstoeltjes gaat. Ik lees al die dingen niet, zou er alleen maar knettergek van worden. De vorige keren is het me ook gelukt zonder blogs.”

De hele portrettenserie staat in Kek Mama 10-2018.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

spaarde stiekem nieuw interieur
Beeld: Unsplash

Isabel (36) spaarde de nieuwe huisinrichting die haar man Huib (38) niet wilde, stiekem bij elkaar van het boodschappenbudget. "Als we elke dag goeie wijn konden drinken, dan kon dat ook wel aan een ongeschonden tafel."

“We woonden al tien jaar op dezelfde meubels. De bank die we kochten toen we gingen samenwonen, was doorgezakt door het gespring van onze zonen van vijf en acht, en van onze eettafel kon ik me het oorspronkelijke uiterlijk niet eens meer herinneren, dankzij vingerverf, tomatensausvlekken, en butsen door peuterdriftbuien. Geen gezicht, vond ik. Armoedig en ongezellig, terwijl ik onze jongens wilde opvoeden in een warm en knus huis.

Onzin, vond Huib, toen ik nieuw meubilair voorstelde voor onze eengezinswoning. Wist ik dan wel wat dat kostte? En met al dat testosteron in huis, was de helft van die zuurverdiende meubels binnen een mum van tijd toch weer gesloopt, dacht hij.

Ik kon me geen ander gezin voor de geest halen dat – ondanks kinderen van dezelfde leeftijd – in een afbraakpand leefde als het onze; met dat slopen zou het dus wel meevallen. Bovendien: oude meubels nodigen niet bepaald uit tot voorzichtig doen met je bessensiroop, of de mayo voorzichtig op je bord spuiten, in plaats van met een slecht gerichte kwak op tafel. Dus hoe breng je je kinderen dan netter gedrag bij?

 

Exorbitant bronwater

Huib was niet te vermurwen. We kwamen ruim rond met het inkomen dat we hadden, maar een compleet nieuw interieur was wel wat overdreven qua luxe, stelde hij. Hij vindt die dingen gewoon niet belangrijk. Ik vond eerder onze wekelijkse uitgaven aan boodschappen wat exorbitant, want waarom wil iemand per se het meest exclusieve bronwater uit flessen drinken, en alleen wijn van de plaatselijke, peperdure slijter?

Op de vijfhonderd euro aan boodschappen – exclusief die wijn - per maand, wist ik stiekem en met een beetje creativiteit als snel zo’n honderdvijftig tot tweehonderd te besparen, die ik apart zette op mijn eigen rekening. Onze flessen wijn van gemiddeld meer dan een tientje, verruilde ik voor exemplaren van maximaal vier euro. In plaats van biologische vleeswaren, gaf ik de kinderen vaker pindakaas op brood. En dacht je dat Huib het merkte, toen ik de pasta van zijn favoriete trattoria, verving door het betere merk van de plaatselijke prijzenknaller? De flessen exclusief bronwater die hij daarbij dronk, vulde ik gewoon bij uit de kraan.

 

‘Je hebt ons toch niet aangemeld bij een woonprogramma?’

Dat tikt aan, kan ik je vertellen. Mijn gedroomde eettafel, had ik op deze manier in zes maanden bij elkaar gespaard. Het bedrag voor de reusachtige loungebank waar ik al jaren op aasde, volgde negen maanden later. Omdat Huib toch nooit inspraak wilde in ons interieur, bestelde ik ze in één keer, en liet ze bezorgen toen hij op zakenreis was.

Huib kreeg bijna een hartverzakking toen hij bij thuiskomst de voordeur opende. ‘Wat is dit?’, riep hij verschrikt. ‘Je hebt ons toch niet opgegeven voor zo’n vreselijk woonprogramma? Of ons in de schulden gestoken?’

‘Relax’, zei ik, ‘ik had je ook kunnen opgeven voor Mijn man is klusser, maar de oude badkamer zit er nog steeds in. Ik heb gewoon ons eetpatroon wat aangepast.’

 

Lees ook:
‘Mijn man komt te snel klaar’ >

 

Hilariteit met vriendinnen

Er was niet zoveel wat hij er tegenin kon brengen. We konden nog steeds op vakantie, we aten nog elke avond onze buiken rond en de kinderen liepen niet in te kleine kleren. Van de wisseling in wijn en water had hij nooit wat geproefd. Dat heb ik hem trouwens tot op de dag van vandaag ook niet verteld, maar het is voer voor hilariteit op avonden met vriendinnen.

Huib was niet zo blij dat ik achter zijn rug om had gehandeld, maar gaf toe dat dat nieuwe interieur er met zijn medeweten nooit gekomen was. En nu het er zo stond, gezellig afgestyled met verse bloemen en wat kaarsen, vond hij het toch wel een vooruitgang.

Toen we weken na mijn eenmansactie en zijn eenmalige boosheid, een avond samen op de bank hingen, zei hij: ‘Nu de rest zo mooi is, moeten we het tv-meubel en de eetkamerstoelen misschien ook maar aanpakken.’ Daar liet ik geen gras over groeien: op mijn favoriete meubelsites liet ik meteen de mooiste spullen zien.

Op de dag dat ze werden bezorgd, hebben Huib en ik er een mooie fles wijn op gedronken. We hoefden nu toch niet meer te sparen.”
 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >