bankrekening scheiding
Beeld: Pixabay

Evi (39) is gescheiden en moeder van twee kinderen: Max (10) en Milla (8). Ze werkt als hoofd communicatie voor een groot modehuis in Parijs.

“Ik woonde in het Gooi met mijn man en twee kinderen. Keurig huisje-boompje-beestje. Mijn man was de kostwinner, ik zorgde voor onze kinderen. Soms werkte ik een poosje op freelancebasis bij mijn oude werkgevers. De opdrachten werden echter steeds serieuzer, ik ging er een studie bij doen en al snel verdiende ik meer dan mijn man. Toch bleef ik in de ogen van mijn man het vrouwtje met een onbeduidend baantje. Het kon me niet zoveel schelen.

Ik begreep wel dat hij moeite had met het feit dat ik zo veel geld binnenbracht. We praatten er nooit over, en dat was natuurlijk niet slim. Ik maakte mezelf wijs dat het geen punt was, al begon het gebrek aan erkenning wel stiekem aan me te knagen. Het Gooise leven benauwde me ondertussen steeds meer, het past niet bij mij: ik heb behoefte aan avontuur, een afwisselend bestaan, creativiteit. Toen ik een functie kreeg aangeboden in Parijs, besloten we met het hele gezin ervoor te gaan.

 

De rollen omgedraaid

Achteraf besef ik dat onze relatie toen allang niet goed meer was. In Parijs waren de rollen plotseling omgedraaid. Ik was opeens de kostwinner. Mijn man had er wel kansen op werk, maar pakte die niet. Hij was veel alleen thuis met de kinderen en werd steeds ontevredener met zijn leven. Na een jaar barstte de bom. Hij is vertrokken en ik besloot na zes maanden wikken en wegen dat de kinderen bij hem in Nederland mochten wonen. Bang voor een vechtscheiding, bang de kinderen op te zadelen met een doodongelukkige vader als ik ze in Parijs had gehouden.

Ook wilde ik mijn nieuw verworven zelfstandigheid niet verliezen. De wereld was ineens mijn speelveld, ik leerde iedere dag iets nieuws, kreeg kansen waar ik al tijden van droomde. Het is moeilijkste keuze die ik ooit heb gemaakt. Dat de kinderen en ik elkaar zo vaak moeten missen – ik zal er nooit aan wennen. 
 

Lees ook
11 Dingen die ik leerde van mijn scheiding >

 

Leven in twee steden en twee landen

De twee jaren die volgden waren loodzwaar. Door de week woonde ik in Parijs, in het weekend in Amsterdam. Ik miste de kinderen en moest wennen aan een nieuw bedrijf en een andere cultuur. En ook nog eens mijn hoofd financieel boven water houden. Ik verdien een goed salaris: €6000 netto per maand. Daardoor kan ik me het leven als co-ouder, in twee steden en twee landen, veroorloven.

Ik betaal €2500 per maand voor mijn appartement in Nederland. Dat is veel ja, maar ik wil per se in de buurt van de school van de kinderen wonen: een dure expatwoning was het enige wat beschikbaar was. In Parijs woon ik bij een vriendin die ik € 400 betaal als bijdrage in de kosten. Daarbij komen de kosten voor de Thalys, zeker € 400 per maand, hulp in de huishouding, naschoolse opvang voor vier dagen en de huur van een parkeergarage. In Parijs zou ik ook graag een eigen plek hebben, maar dat zit er nog niet in.

 

Stond ik in mijn uppie bij de Ikea

Deze maand staat er zo veel op mijn rekening omdat ik net mijn dertiende maand heb ontvangen, plus een bonus. Tijdens de scheiding was dat wel anders. Mijn bankrekening liep razendsnel leeg. Ik liet al mijn spullen bij mijn ex achter, ook dingen die ik van mijn ouders cadeau had gekregen of sinds mijn studententijd met me meesleepte. Ik hield wat boeken, een paar stoelen en een lamp. Stond ik in mijn uppie in de Ikea om twee pannensets, glazen, bestek, dekbedden en handdoeken aan te schaffen. Ik moest helemaal opnieuw beginnen. In die tijd had ik soms maar twintig euro over voor boodschappen en moesten mijn ouders mij geld voor een wasmachine voorschieten. Dat was ook wel verfrissend, hoor. Ik moest opeens nadenken over mijn uitgaven en dat plaatste het luxeleven dat ik gewend was in perspectief. 

 

Geen dag spijt gehad

Nu alle schulden tussen mijn ex en mij zijn vereffend en we financieel niets meer aan elkaar verplicht zijn behalve ons aandeel in de kinderalimentatie, zijn mijn geldzaken weer op orde. Sparen doe ik nog steeds niet, ik ben zo’n type dat enveloppen maanden ongeopend in de fruitschaal laat slingeren. Ik ben er niet trots op, maar ik ben gewoon niet zo geïnteresseerd in geldzaken. Geld maakt het leven makkelijker, maar het is nooit mijn drijfveer geweest. Ik wil een fantastisch leven leiden met mijn  kinderen: samen reizen maken, leuke dingen doen.
 
Sinds een jaar woon ik de ene week in Parijs en de andere week met de kinderen in Amsterdam. Daar werk ik dan vanuit huis. Mijn leven als moeder en mens is eindelijk weer in balans. Ik heb van mijn scheiding geen dag spijt gehad. En al vind ik het nog steeds niet altijd eenvoudig, dit is wel het leven dat bij mij past, hoe onconventioneel en onbegrijpelijk het misschien ook is voor de buitenwereld. Het gaat goed met mijn kinderen en ik ben meer in harmonie met mijzelf dan ooit tevoren. Dat is het enige wat telt.”

 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van stedentrips tot klussen: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Prachtige foto


Het gouden uurtje meepakken


Wandelen met papa

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Trots aan de wandel met papa 💙 #inlove #dadandson #otis @jonkarthaus #perfectsaturday

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Ah, daar is de make up

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Oooow ok.... daar is mijn Make Up! #trendsetter #wenkies

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op



Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >

 


Aan het klussen

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Klussen klussen klussen💪🏻🙌🏻 #familiehuis #verbouwen

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op


Nieuw familielid

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Verliefd! 🖤🐾🖤 @luckysmit1

Een bericht gedeeld door Nicolette van Dam (@nicolettevandam1) op


Genieten in New York

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Onwijs aan het genieten in NY! The big 🍏 Samen met m’n lieve zus @jettekevanlexmond

Een bericht gedeeld door Lieke van Lexmond (@liekevanlexmond) op


En softijs in Tokio

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Softijs in Japan is niet gewoon🍦Zoals met alles in dit land masteren ze alles tot in perfectie. De baguette is hier beter dan in Frankrijk, de pizza beter in Italië en de vis bij de supermarkt verser dan bij onze viswinkel. Dit ijsje is van rauwe melk gemaakt maar ze hebben ook smaken zoals cheesecake. De smaak en structuur is off the ying yang. Ik heb hier softijs gegeten met 35% vet wat het zou moeten classificeren als slagroom. Het soms bijna stressvol hoeveel goed eten er is. Je kan nooit alles eten🤦🏻‍♀️ Maar ik zal proberen zoveel mogelijk te eten en te laten zien aan je. Binnenkort op @24kitchen_nl 😘 #japan #softserve #cheesecake #milk #tokyo #icecream

Een bericht gedeeld door Miljuschka (@miljuschka) op

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

column-malu
Beeld: Marco Kolanus

De kinderarts van het consultatiebureau vindt dat Mack qua spierkracht achterloopt ten opzichte van andere baby’s, maar als ze ons vervolgens naar de fysio doorverwijst, blijkt er niets met ‘m aan de hand…

Ik schrik me kapot als we op het consultatiebureau een brief vol ingewikkelde Latijnse benamingen in onze handen gedrukt krijgen. “Extra oefeningen heeft-ie echt nodig hoor”, zegt de arts. “Dat nekje wiebelt mij te veel. En trouwens, vanuit liggende positie neemt hij z’n hoofd nog niet mee en dat zou hij wel al moeten kunnen.” Mijn vraag of dit niet te maken heeft met het feit dat Mack met 37 weken geboren is, wuift ze vluchtig weg.

 

Goed, fysio. ‘Kan vast geen kwaad’, denk ik maar zodra we weglopen.

 

'Te lage spierspanning'

Eenmaal thuis kom ik er na wat speurwerk achter dat de niet-te-ontcijferen termen in de verwijsbrief zoveel betekenen als ‘slappe baby’ en ‘te lage spierspanning’. En toegegeven: ik hoef nog net niet aan de zuurstof. Mankeert hij nu iets ernstigs? Moeten we hem dagelijks uitputten met lastige oefeningen? En wat nu als hij op z’n eerste verjaardag nog niet zelfstandig kan zitten? Gelukkig heb ik een vriend die, ook al zou ons complete appartementencomplex in de hens vliegen, de kalmte bewaart: hij stelt me gerust en maakt een afspraak met een fysiotherapeut in de buurt.

 

Vakantiefoto's op Facebook

Een paar dagen later zitten we met Mack bij Eline. Ze stelt zich voor, vertelt wat ze doet, waar ze vandaan komt (wat ik overigens al lang weet, want een uur eerder bladerde ik nog door haar vakantiefoto’s op Facebook - ik móet immers weten wie er aan de ledematen van m’n kind gaat sjorren…) en legt Mack op de behandeltafel. Na nog geen drie minuten stelt ze ons gerust: “Geen zorgen, ik zie niets geks bij ‘m. Hij doet het prima.”

 

Lees ook
Alles wat je wilt weten over de bezoekjes aan het consultatiebureau >

 

'Geef 'm de tijd'

Hoor ik dit nu goed? Niets geks? Prima? En waar kwam dat ‘slappe baby’- en ‘lage spierspanning’-verhaal dan vandaan? Eline legt uit: “Je moet Mack even de tijd geven om te doen wat je van ‘m vraagt en die tijd hebben ze op het consultatiebureau nu eenmaal niet. Na één keer tillen denken ze misschien dat-ie het niet kan, maar kijk: hij tilt z’n hoofd gewoon op hoor, zonder hulp.”

 

Bezorgd voor niets

Vriend knikt tevreden en ik haal opgelucht adem. En als Eline vervolgens oppert een brief naar het consultatiebureau te sturen met daarin háár bevindingen, kan mijn dag helemaal niet meer stuk. Zie je wel: dagenlang bezorgd voor niets. Maar goed, ook daar ben je moeder voor…

 

Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels bijna vijf maanden oud.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >