Bij de scheiding kreeg ik twee stoelen en een lamp
Beeld: Getty

Evi (39) is gescheiden en moeder van twee kinderen: Max (10) en Milla (8). Ze werkt als hoofd communicatie voor een groot modehuis in Parijs.

“Ik woonde in het Gooi met mijn man en twee kinderen. Keurig huisje-boompje-beestje. Mijn man was de kostwinner, ik zorgde voor onze kinderen. Soms werkte ik een poosje op freelancebasis bij mijn oude werkgevers. De opdrachten werden echter steeds serieuzer, ik ging er een studie bij doen en al snel verdiende ik meer dan mijn man. Toch bleef ik in de ogen van mijn man het vrouwtje met een onbeduidend baantje. Het kon me niet zoveel schelen.

Ik begreep wel dat hij moeite had met het feit dat ik zo veel geld binnenbracht. We praatten er nooit over, en dat was natuurlijk niet slim. Ik maakte mezelf wijs dat het geen punt was, al begon het gebrek aan erkenning wel stiekem aan me te knagen. Het Gooise leven benauwde me ondertussen steeds meer, het past niet bij mij: ik heb behoefte aan avontuur, een afwisselend bestaan, creativiteit. Toen ik een functie kreeg aangeboden in Parijs, besloten we met het hele gezin ervoor te gaan.

 

De rollen omgedraaid

Achteraf besef ik dat onze relatie toen allang niet goed meer was. In Parijs waren de rollen plotseling omgedraaid. Ik was opeens de kostwinner. Mijn man had er wel kansen op werk, maar pakte die niet. Hij was veel alleen thuis met de kinderen en werd steeds ontevredener met zijn leven. Na een jaar barstte de bom. Hij is vertrokken en ik besloot na zes maanden wikken en wegen dat de kinderen bij hem in Nederland mochten wonen. Bang voor een vechtscheiding, bang de kinderen op te zadelen met een doodongelukkige vader als ik ze in Parijs had gehouden.

Ook wilde ik mijn nieuw verworven zelfstandigheid niet verliezen. De wereld was ineens mijn speelveld, ik leerde iedere dag iets nieuws, kreeg kansen waar ik al tijden van droomde. Het is moeilijkste keuze die ik ooit heb gemaakt. Dat de kinderen en ik elkaar zo vaak moeten missen – ik zal er nooit aan wennen. 

 

Leven in twee steden en twee landen

De twee jaren die volgden waren loodzwaar. Door de week woonde ik in Parijs, in het weekend in Amsterdam. Ik miste de kinderen en moest wennen aan een nieuw bedrijf en een andere cultuur. En ook nog eens mijn hoofd financieel boven water houden. Ik verdien een goed salaris: €6000 netto per maand. Daardoor kan ik me het leven als co-ouder, in twee steden en twee landen, veroorloven. Ik betaal €2500 per maand voor mijn appartement in Nederland. Dat is veel ja, maar ik wil per se in de buurt van de school van de kinderen wonen: een dure expatwoning was het enige wat beschikbaar was. In Parijs woon ik bij een vriendin die ik € 400 betaal als bijdrage in de kosten. Daarbij komen de kosten voor de Thalys, zeker € 400 per maand, hulp in de huishouding, naschoolse opvang voor vier dagen en de huur van een parkeergarage. In Parijs zou ik ook graag een eigen plek hebben, maar dat zit er nog niet in.

 

Stond ik in mijn uppie bij de Ikea

Deze maand staat er zo veel op mijn rekening omdat ik net mijn dertiende maand heb ontvangen, plus een bonus. Tijdens de scheiding was dat wel anders. Mijn bankrekening liep razendsnel leeg. Ik liet al mijn spullen bij mijn ex achter, ook dingen die ik van mijn ouders cadeau had gekregen of sinds mijn studententijd met me meesleepte. Ik hield wat boeken, een paar stoelen en een lamp. Stond ik in mijn uppie in de Ikea om twee pannensets, glazen, bestek, dekbedden en handdoeken aan te schaffen. Ik moest helemaal opnieuw beginnen. In die tijd had ik soms maar twintig euro over voor boodschappen en moesten mijn ouders mij geld voor een wasmachine voorschieten. Dat was ook wel verfrissend, hoor. Ik moest opeens nadenken over mijn uitgaven en dat plaatste het luxeleven dat ik gewend was in perspectief. 

 

Geen dag spijt gehad

Nu alle schulden tussen mijn ex en mij zijn vereffend en we financieel niets meer aan elkaar verplicht zijn behalve ons aandeel in de kinderalimentatie, zijn mijn geldzaken weer op orde. Sparen doe ik nog steeds niet, ik ben zo’n type dat enveloppen maanden ongeopend in de fruitschaal laat slingeren. Ik ben er niet trots op, maar ik ben gewoon niet zo geïnteresseerd in geldzaken. Geld maakt het leven makkelijker, maar het is nooit mijn drijfveer geweest. Ik wil een fantastisch leven leiden met mijn  kinderen: samen reizen maken, leuke dingen doen.
 
Sinds een jaar woon ik de ene week in Parijs en de andere week met de kinderen in Amsterdam. Daar werk ik dan vanuit huis. Mijn leven als moeder en mens is eindelijk weer in balans. Ik heb van mijn scheiding geen dag spijt gehad. En al vind ik het nog steeds niet altijd eenvoudig, dit is wel het leven dat bij mij past, hoe onconventioneel en onbegrijpelijk het misschien ook is voor de buitenwereld. Het gaat goed met mijn kinderen en ik ben meer in harmonie met mijzelf dan ooit tevoren. Dat is het enige wat telt.”

 

Dit artikel staat in Kek Mama 02-2016.


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van grote liefdes tot cheesy Disney liedjes en kleurige outfits: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Grote liefde

 

Mijn liefde 💙 #liefde #brandonraylaurenz #babyboy #trotsmama #gelukkig

Een bericht gedeeld door Bobbi Eden (@bobbieden) op

 

Zo wil iedereen toch wakker worden?

 

Om van te smelten

 

Deze twee 🤩 @day_biba_noel

Een bericht gedeeld door MoniQue Noël (@moniquenoell) op

 

Dat gezicht

 

Prachtige foto

 

Voor wie nog twijfelt

 

Prima match

 

Ik heb vandaag mn outfit aangepast op het rode fruit🍓

Een bericht gedeeld door Miljuschka (@miljuschka) op

 

Welterusten

 

Slaap zacht! 💤

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

moeder-sportouders-schreeuw-niet.

De dochter van Christine Burke vindt het lastig om contact te leggen, dus was het even spannend toen ze zei dat ze op basketbal wilde. Maar wat bleek: niet de kinderen uit haar team, maar de ouders langs de lijn waren het probleem.

Aan al deze 'overfanatieke' ouders schrijft Christine nu een brief.

 

Schreeuwen

'Ik was verbijsterd toen ik voor het eerst bij een wedstrijd was', vertelt ze. Ze schrok ervan hoe andere ouders de jonge kinderen op het veld kleineren. En toen Christine een andere moeder een opmerking hoorde maken over haar dochter, was ze helemaal van slag. 'Even serieus: zijn jullie vergeten dat jullie als kind ook beginners waren? En door jullie als veroordelende, schreeuwende ouders langs de lijn wordt het voor mijn dochter nóg moeilijker om te leren. Mijn mooie, verlegen, maar dappere dochter moet al die opmerkingen maar aanhoren.'

 

Lees ook
Waarom deze slapende moeder op het voetbalveld 'held' wordt genoemd >

 

'Laat het maar zien'

Christine is van mening dat al dat commentaar juist angst opwekt bij de kinderen. 'Jullie hebben geen idee hoe spannend het misschien voor die kinderen is geweest om het veld op te lopen. Het vereist veel lef om met zoveel publiek te spelen. En als je het zelf zo goed denkt te weten: laat het maar zien dan.'

 

Voetbalcontract

'Natuurlijk, deelnemen aan een team kost tijd, ook als ouders', gaat ze verder. 'Na uren rijden naar de training en kijken naar wedstrijden, wil je je kind zien winnen. En gebeurt dat niet? Dan is dat frustrerend, maar ik wil jullie één ding meegeven: het is geen professionele sport. Ze doen dit voor hun lol dus het is geen enorm 'ding'. En tot een scout de naam van jouw kind niet op een voetbalcontract van veertig miljoen heeft gezet, vraag ik je om je mond te houden als mijn kind niet speelt volgens jouw verwachtingen.'

Bron: Scary Mommy

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >