Beeld: Anne
Anne (34) is mama van zoon Jip (4) en een creatieve duizendpoot op Instagram. Maar achter de mooie plaatjes schuilt ook een verhaal van rouw. In 2024 had Anne namelijk een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Ze verloor niet alleen haar kindje, maar ook haar linker eileider. “Na de operatie werd ik wakker en wist ik: nu is het écht voorbij.”
Al tien jaar deelt Anne haar leven op Instagram (@Favoriete_plekje). Van kringloopparels tot outfitinspiratie. Maar ze deelt niet alleen de mooie momenten, ook de kwetsbare. “Ik kon het niet verzwijgen”, vertelt ze over de verdrietige Instagrampost die ze in 2024 plaatste. “Het is onderdeel geworden van mijn leven.” De reacties op haar post over haar miskraam maakten destijds grote indruk op Anne. “Zoveel DM’s vol herkenning en verdriet. Toen pas besefte ik hoeveel vrouwen dit eigenlijk meemaken en hoe belangrijk het is om erover te praten.” De miskraam van Anne kreeg alleen nog wel een staartje..
Samen met manlief René en hun zoon Jip is Anne zielsgelukkig in Zwolle. “Voor de liefde ben ik hier naartoe verhuisd. We wonen hier met z’n drieën én onze twee katten, Ollie en Moos. Jip is inmiddels vier jaar. Toen hij anderhalf jaar oud was liet ik mijn spiraal verwijderen. We waren klaar om voor een tweede kindje te gaan.”
Maar het is een zwaar jaar voor Anne. Een paar maanden eerder overlijdt plotseling haar vader. “Mijn lichaam schoot in de stress en ik ben toen zo’n zeven maanden niet ongesteld geweest, terwijl mijn cyclus altijd heel regelmatig was. Dat gaf veel onzekerheid.” Tot ze in oktober 2024 ineens een positieve zwangerschapstest in haar handen heeft. “Totaal onverwachts, maar achteraf bleek alles aan deze zwangerschap al vreemd. In september was ik overtijd, maar de testen bleven negatief en ik werd maar niet ongesteld. Achteraf was ik waarschijnlijk al sinds september zwanger, maar was het zwangerschapshormoon hCG niet goed zichtbaar, omdat het kindje buiten mijn baarmoeder groeide.”
Op een donderdagavond testte Anne licht positief. “Een vaag streepje, dat langzaam iets duidelijker werd. Niet zo’n donkere knaller als toen bij Jip.” Het stel staat op dat moment op het punt om met familie op vakantie te gaan. Ze heeft wat bloedverlies, maar maakt zich niet direct zorgen. “Bij Jip had ik ook bloedverlies, dus ik dacht: misschien hoort dit gewoon bij mij.” Maar tijdens de vakantie begint Anne opnieuw te bloeden. “Het was spannend, want bijna niemand wist het. Ik had die dag veel gewandeld en Jip gedragen op het strand. Ik probeerde mezelf gerust te stellen dat ik gewoon te veel had gedaan.”
Een week later volgt er een echo. “De verloskundige zag wel iets, maar omdat de zwangerschap nog pril was, kon ze niet bevestigen dat het goed zat, maar ook niet uitsluiten dat het ging om een miskraam. Dat vond ik zo lastig.” Wéér een week later, vlak voor de nieuwe echo, krijgt Anne bloedverlies. Dit keer met stolsels. “Toen ze inwendig keek, was mijn baarmoeder leeg. Miskraam. Dat was zó intens verdrietig.”
De dagen daarna voelde Anne dat er iets niet klopte. “Ik bleef bloeden, mijn borsten deden pijn en ik was wat misselijk. Ik belde meerdere keren naar de verloskundige, maar kreeg steeds te horen: ‘Dat hoort erbij, geef het tijd.’ Maar het voelde vreemd en niet helemaal oké.”
Ongeveer tweeënhalve week later veranderde alles. “’s Avonds kreeg ik ineens hevige pijn links in mijn buik. Ik ben niet snel kleinzerig, maar dit was echt heftig. Overdag was er niets aan de hand tot ik ’s avonds in bed lag. De verloskundige had gezegd dat ik bij buikpijn of koorts moest bellen, maar op dat moment was het 23.30 uur. Normaal zou ik wachten tot de volgende dag, maar die nacht gaf mijn lichaam het signaal dat ik moest ingrijpen: ik moest nú bellen!”
De dienstdoende verloskundige – dezelfde verloskundige die de miskraam bij Anne constateerde – kwam direct langs en stelde een belangrijke vraag: of Anne recent nog een zwangerschapstest had gedaan. “Ik schudde mijn hoofd. Hierdoor vermoedde zij direct een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Ze adviseerde ons om naar het ziekenhuis te gaan.”
Eenmaal in het ziekenhuis zakte de pijn weg. “Typisch, hè?” Anne kreeg een bloedonderzoek en een inwendige echo. “Ze zagen een lege baarmoeder en niets bijzonders aan de eileiders. De bloeduitslag kwam pas later: mijn hCG bleek torenhoog! Er moest dus nog een zwangerschap zitten. Ze konden alleen niets zien, dus ik moest met spoed geopereerd worden. Er was een kans dat het vruchtje in mijn eileider zat. Gevaarlijk, want het risico dat mijn eileider zou knappen was groot.”
Anne wordt direct opgenomen en ligt ’s nachts alleen op een zaal. “Toen René weg moest, voelde ik me ineens zó alleen. Ik lag in een donkere ruimte en begon te huilen. De adrenaline gierde door mijn lijf.” De volgende ochtend volgde de operatie. “Het bleek inderdaad een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Mijn linker eileider is volledig verwijderd. Het kindje was al te ver ontwikkeld om te sparen. Toen ik na de operatie wakker werd wist ik: nu is het écht voorbij.”
Wat volgt, is een emotionele achtbaan. “Eerst was ik trots op mijn lichaam: het had iets afgestoten dat niet goed zat. Daarna werd ik boos. Dit was een gezond kindje, met een kloppend hartje. Ik wilde geen afscheid nemen, maar het moest. De artsen schatten de zwangerschapsduur op negen à tien weken. Het was dus al best ver. Dat maakt het allemaal extra pijnlijk.”
Ik wilde geen afscheid nemen, maar het moest
Anne wist weinig over buitenbaarmoederlijke zwangerschappen. “Ik kende niemand die dit had meegemaakt. In de weken erna besefte ik pas hoe weinig ik erover wist.” René en Anne beleven het verlies dan ook op hun eigen manier. “Voor René was het een zwangerschap die helaas niet gelukt is. Voor mij voelde het als het verlies van een kindje. Ik denk dat het anders voelt dan een andere miskraam, omdat ik het heb moeten laten weghalen.” Gelukkig kreeg Anne goede nazorg. “Na zes weken had ik contact met de gynaecoloog. Ook de verloskundige belde nog. Ze hebben intern besproken of ze het eerder hadden kunnen zien. Dat voelde zorgvuldig.”
De impact van de miskraam en de buitenbaarmoederlijke zwangerschap blijft groot en het leven staat voor Anne praktisch stil. “Nu, ruim een jaar later, denk ik vaak: hoe zou het zijn geweest? We zouden nu een kindje van een half jaar hebben. We hebben een extra kamer die ik als toekomstige babykamer zie. We kopen geen nieuwe kast, want die kamer wil ik vrijlaten. Op zolder staat alles vol met babyspullen, maar dit wil ik pas uitzoeken als ik weer zwanger ben. Ook plannen maken voelt beladen. “Je denkt steeds: misschien ben ik dan wél zwanger.”
Tekst gaat verder onder de Instagrampost
Online krijgt Anne regelmatig goedbedoelde, maar pijnlijke vragen en opmerkingen. “Als mijn buik iets boller lijkt: ‘Ben je zwanger?’ of ‘Mag ik je feliciteren?’ Of als ik verkouden ben: ‘Toevallig zwanger?’ Daarom vindt Anne het belangrijk om haar verhaal te delen. “Stel deze vragen alsjeblieft niet, want je weet niet waar iemand doorheen gaat. Elke maand is er hoop en teleurstelling. Dat verdriet wordt zó onderschat.”
Wat Anne andere vrouwen wil meegeven? Wees lief voor jezelf, want je doet niets fout en het is geen falen, ook al voelt het soms zo. Oh, en wees mild voor je partner. De dynamiek rondom “timing” en eisprong kan spanning geven. Deel vooral je verhaal als dat veilig voelt. Praten maakt het lichter en je zult zien hoeveel herkenning er is. Maar vooral: luister naar je lichaam! Mijn lijf gaf die ene nacht een belangrijk signaal en dat ik uiteindelijk tóch belde bleek achteraf cruciaal.”
Hoe ontstaat een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, hoe herken je de klachten en wat zijn de behandelingen? Hier lees je er meer over.
De kinderbijslag is dit jaar opnieuw verhoogd, en dat is goed nieuws voor gezinnen met veel kinderen. Zeker voor de families uit de populaire televisieserie Een Huis Vol.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (12). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Niet alleen de kinderbijslag gaat omhoog in 2026, ook het kindgebonden budget wordt verhoogd. Deze toeslag is bedoeld als extra tegemoetkoming in de kosten voor je kinderen.
Opmerkelijk (en eigenlijk best zonde): volgens de meest recente cijfers van het Centraal Planbureau (CPB) vragen zo’n 99.000 huishoudens het kindgebonden budget niet aan. Een toeslag die flinke bedragen kan opleveren.
Eén dertiger, twee landen, drietalige baby en nog veel meer ambities. Anne-Mieke schrijft in haar columns over haar dilemma’s en ontdekkingen, nu ze net moeder is geworden van haar eerste kindje en tegelijkertijd naar een nieuw land vertrekt.
Kirsten Schilder is getrouwd met zanger Nick Schilder en moeder van Nikki, Julian en Jackie. Daarnaast is ze oprichter van Making Memories.
