Een scheiding kan er flink inhakken bij een kind, weet blogger Amanda Smythe als geen ander. Ze schreef een indrukwekkende brief aan de kinderen van haar nieuwe man, die ze vervolgens op Scary Mommy plaatste.
‘Er zijn nu drie ouders die van je houden.’
Amanda is zelf ook een kind van gescheiden ouders en weet hoe haar stiefkinderen zich voelen. ‘Ik ben gekwetst, bang en boos geweest. En ik weet dat mijn komst in je leven betekent dat jouw familie er nooit meer hetzelfde uit zal zien: je hebt ineens van alles twee. Twee huizen, twee tandenborstels en twee vakanties. Maar vergeet niet dat je ook een geluksvogel bent, want je hebt nu drie ouders die om je geven. Drie ouders die ervoor zorgen dat je alles hebt wat je nodig hebt. Drie ouders met een schouder om op uit te huilen.’
Lees ook
‘Stiefmoeder zijn is nog zwaarder dan moeder zijn’ >
Ook wil de blogger meegeven dat alles wat ze doet, vanuit haar hart komt. Misschien niet op dezelfde manier als hun vader en moeder, maar dat is oké. Amanda: ‘Ik ben me ervan bewust dat het soms niet uitmaakt wat ik zeg of doe: het zal je waarschijnlijk irriteren omdat ik niet je ‘echte’ moeder ben. Je hebt niet nóg iemand nodig die zegt wat je wel en niet moet doen en dat snap ik. Maar geloof me, ik doe mijn best.’
Ze vervolgt: ‘Dus de volgende keer dat je je ogen draait omdat ik je vroeg je bord af te wassen of je helm op te zetten, weet dan dat ik het vraag uit goede bedoelingen. Ik vraag je niet om van me te houden, want ik weet dat deze situatie niet makkelijk is. Echt, een scheiding is niet makkelijk.’
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
