single moeders
Beeld: Pexels

Kijk, het leven van een single moeder gaat best over rozen. Geen boerende kerel op de bank wanneer de kinderen eindelijk slapen, geen gevecht om de afstandsbediening, seks met wie je maar wilt en nooit discussies over vakantiebestemmingen. Om maar een paar van de ziljoen voordelen te noemen. Maar soms, héél soms, zou een beetje begrip van de buitenwereld wel lekker zijn.

Wanneer mensen bijvoorbeeld zomaar tegen je zeggen:

  1. ‘Ik snap hélemaal hoe je je voelt, meid. Mijn kerel is ook altijd de deur uit. Soms wel een hele week op zakenreis, of golfen op zondag. Ik kan minstens vier van de zeven dagen de kinderen zelf in bed leggen – en denk maar niet dat ‘ie dan ondertussen hun broodtrommels voor de volgende dag heeft gevuld. Echt hoor, het lijkt soms wel of ik alles alleen doe.’

    Moet je ook niet bagatelliseren, natuurlijk. Ik bedoel: vertelde je niet vorige week al dat hij bij het boodschappen doen gewoon wel drie dingen van het lijstje was vergeten? En dat je toen he-le-maal zelf terug moest naar de supermarkt. Voor de tweede keer al, die week?

     
  2. ‘Wat? Ga je nu al naar huis? Op zaterdagavond? Hoe kun jij nou moe zijn, je kunt toch om het weekend uitslapen?’

    Ik heb dan ook Heel Veel Slaap nodig. Ik snap er geen zak van dat ik het niet gewoon red op die vier uur per nacht omdat er altijd wel eentje eng droomt/bij mij in bed wil slapen/zijn bed onder kotst. Of ik (meestal, eigenlijk) om 23.30 uur zo blij was dat ik na het werken, kinderen ophalen, naar sportclubs racen, boodschappen doen, koken, vaatwasser inruimen, huiswerk overhoren, schooltassen inpakken, kinderen onder de douche en in bed smijten, hond uitlaten en wat laatste werk afronden eindelijk even zat, dat ik tot half drie afleveringen inhaalde van vier weken achtuurjournaal, mijn achterstallige mail beantwoordde en de administratie deed.

     
  3. ‘Een ontiegelijk genot lijkt me dat trouwens, al die zeeën van tijd voor jezelf. Héérlijk vind ik dat zelf altijd, een avondje zonder kinderen!’

    Wat natuurlijk waar is. Moet je eens een hele zomervakantie proberen, wanneer ze drie weken met hun vader en zijn nieuwste scharrel in Zuid-Frankrijk zitten. Waar je dan wel weer fantastisch in bijslaapt, natuurlijk.

     
  4. ‘Die arme schepsels, verscheurd tussen hun ouders, het is me allemaal wat. Jullie zijn toch zeker nog wel nog vrienden?’

    Besties. Sinds de eerste dag dat we uit elkaar gingen. Sterker nog: onze hele scheiding was een misverstand. Want dat echt ieder stel elkaar na de scheiding minimaal een paar maanden de tent uit knokt, gewoon omdat dat gezond is en goed voor de onthechting, mag je niet meer hardop zeggen tegenwoordig. Zie je die oprechte, stralende kuiltjes in mijn wangen?

     
  5. ‘Wel verdrietig hoor. Ik weet nog toen ík mijn vorige relatie verbrak. Je weet wel, die ene leukerd, voordat ik de vader van mijn kinderen tegenkwam.’

    Kom hier. Dan geef ik je even een knuffel. Mijn kinderen hebben het inderdaad ook nog stééds over mijn vriendjes van vóór hun leven begon. En hoe vreselijk ze hen missen, wanneer ze moeten afzwemmen, of hun prachtige rapport willen laten zien.

     
  6. ‘Niet te geloven. Jíj single. En je bent nog wel zo’n leuk wijf. Staan de mannen niet voor je in de rij? Nou, jij bent vast zo weer aan de man.’

    O, gelukkig! Ik voel me dan ook volledig incompleet met mijn heerlijke kinderen. Wie moet nu in vredesnaam een gaatje boren wanneer ik een nieuw schilderijtje heb?

     
  7. ‘Mensen denken er ook maar zo makkelijk over hè, tegenwoordig – niet dat ik jou ergens van wil beschuldigen natuurlijk. Maar mijn man en ik; nou, wij zitten al járen in relatietherapie! Trouwen is een werkwoord, hè.’

    Ga eens scheiden, als je zo van aanpakken houd, zou ik zeggen. Is niet alleen een werkwoord, maar de volledige Nederlandse grammatica. O, trouwens: hoe vervoeg je eigenlijk alleenstaand moederschap?

 

Dit artikel is al een keer eerder gepubliceerd.


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

niet-boos-kind-gebeten

'Mijn dochter is geen lieverdje', geeft blogger Danielle Sherman-Lazar toe. Dus dat haar peuter door een ander op haar plek wordt gezet, vindt ze helemaal niet erg. Juist goed zelfs.

Op Scary Mommy legt ze uit waarom.

 

'Niet slaan!'

Het begon allemaal toen haar dochter met een auto aan het spelen was: op het moment dat er een meisje naar haar toe kwam om naar de auto te kijken, gaf ze een duw. En vervolgens duwde het meisje terug. Danielle: 'Niet slaan! Riep ik', terwijl ik ze van elkaar losrukte. Mijn dochter reed nietsvermoedend verder en het meisje begon te huilen. Ik troostte haar, liet een andere auto zien en hielp haar erin.'

 

Lees ook
'Kinderen gedragen zich als kinderen en daar is niets mis mee' >

 

'Tranen over haar wangen'

Alles leek goed te gaan. Tot de dochter van Danielle even later met blokken speelde en ditzelfde meisje opnieuw naar haar toe kwam: het meisje duwde, haar dochter duwde terug en vervolgens werd ze in haar arm gebeten. 'Mijn dochters gezichtje vertrok. En terwijl de tranen over haar wangen stroomde, gaf ik haar een knuffel.' Maar toen de vader van het meisje verhaal kwam halen, besloot Danielle eerlijk te zijn. 'Ik heb gezegd dat z'n dochter mijn kind beet, maar ze misdroegen zich allebei. Ik bedoel: mijn dochter was niet onschuldig. Natuurlijk is bijten erger dan duwen, maar ze zaten allebei fout.'

 

'Ze heeft haar lesje geleerd'

Vervolgens legde de blogger haar dochter uit dat wanneer je iemand pijn doet, je ook iets terug kunt verwachten. 'En weet je? Misschien heeft ze haar lesje nu eindelijk geleerd, want sindsdien is ze niet meer zo agressief geweest. Daarom ben ik niet boos dat ze is gebeten.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Bankrekening zwanger na affaire Australiër
Beeld: Unsplash

Sophie (38), rechercheur bij de Nationale Politie (27 uur per week), single en moeder van zoon Morris (2).

“In mijn tienerjaren zaten mijn ouders in de bijstand. Als ik met een dubbeltje te weinig wisselgeld terugkwam van de boodschappen, had ik een probleem. Er was nooit ergens geld voor. Ik nam me voor dat ik mijn zaken later goed zou regelen.

 

Spaarrekening

Op mijn negentiende opende ik een beleggingsspaarrekening voor het kind dat ik ongetwijfeld snel zou krijgen. Van dat geld zou mijn zoon of dochter dan zo rond anno nu kunnen gaan studeren. Dat duurde allemaal ietsje langer. Tijdens mijn laatste relatie kreeg ik twee miskramen. Omdat de tijd begon te dringen en ik daarna geen leuke man tegenkwam, was ik me serieus aan het verdiepen in het krijgen van een kind met twee homoseksuele mannen.

 

Affaire met knappe Australiër

En toen ontmoette ik Brian, een knappe Australiër die een paar weken in Nederland op vakantie was. We kregen een affaire, maar ik kwam er snel achter dat hij en ik bij elkaar pasten als suiker en peper. Laid back was nogal zwak uitgedrukt. Zijn ouders hebben later tegen me gezegd: dank je wel dat je ons een kleinzoon hebt gegeven, anders was het er nooit van gekomen. Want ja, ik raakte zwanger. ‘Ruïneer ik je leven als ik besluit het te houden?’ vroeg ik hem. Zijn antwoord was gelukkig ‘nee’. Ik zou de volledige voogdij krijgen over Morris, en afzien van alimentatie.
 

Lees ook
'Voor ik het wist, zat ik hartstochtelijk met een vrouw te zoenen' >

 

De familie van zijn vader

Brian keerde terug naar Byron Bay en ik beviel een paar maanden later van onze zoon. Mijn beste vriend was erbij, hij is de peetvader van Morris. Een deel van het spaargeld dat ik voor Morris opzij had gelegd, is inmiddels opgegaan aan een reis naar het land van zijn vader, afgelopen winter. Brians moeder is blind: ik gunde het haar dat zij zo snel mogelijk haar kleinzoon in haar armen kon houden. Morris lijkt veel op zijn opa, weet ik nu ook, en die kennis is waardevol. Ik vind het belangrijk dat mijn zoon ook de familie van zijn vader leert kennen, ook omdat de mijne piepklein is. Mijn vader is begin dit jaar overleden. Naast mijn moeder, mijn broertje en een oom, heb ik niemand.

 

'Mam, ik vertrek naar Australië'

Volgend jaar wil ik weer naar Australië. Dat kost me alleen al € 2800 aan tickets. Dat probeer ik bij elkaar te sprokkelen door maandelijks een deel van de alleenstaanden toeslag opzij te leggen. Brian heeft vrede met de marginale rol die hij speelt in het leven van zijn zoon. En ik met mijn leven als alleenstaande moeder. Ik heb het niet slecht, ook financieel niet. Ik bereid me nu al voor op de dag dat mijn zoon zegt: ‘Mam, ik vertrek naar Australië.’ Ik zou hem niet tegenhouden. Je moet iets over hebben voor het leukste kind van de wereld.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama Magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >