Beeld: Getty
Beeld: Getty

Je hebt er misschien nog nooit over nagedacht, maar naast je hypotheek zijn er ook andere vaste lasten die betaald moeten worden als jou iets overkomt. Denk aan de studiekosten van je kind, maar ook de contributie voor de hockey- of voetbalclub. En dan is het wel zo fijn als je alles goed geregeld hebt.

Met deze zes tips weet je waar je op moet letten.

 

1. Laat geen schulden na

Met een overlijdensrisicoverzekering krijgen je nabestaanden eenmalig een bedrag uitgekeerd als jij komt te overlijden. Bij de meeste banken is zo’n verzekering verplicht bij het afsluiten van een hypotheek: de bank heeft daarmee de zekerheid dat je hypotheekschuld wordt afgelost. Heb je samen met je partner een huis gekocht? Dan kun je elkaar verzekeren. Kan natuurlijk ook als je huurt, want ook dan lopen de kosten gewoon door. Weet je tenminste zeker dat niemand voor problemen komt te staan.

 

2. Kijk naar je andere vaste lasten

Je hypotheek of huurwoning is nu misschien geregeld, maar hoe zit het met de auto die nog afbetaald moet worden? En zo zijn er nog veel meer lasten die doorlopen. Denk: de contributie voor hockey, muziekles en de (latere) studiekosten van je kind. Bedragen die jij of je partner misschien niet alleen kunnen opbrengen, maar die wel gedekt zijn met een overlijdensrisicoverzekering.

 

3. Regel een voogd

Het zal je maar gebeuren dat je iets ergs overkomt en je niet meer voor je kinderen kunt zorgen. Denk je liever niet aan, maar je kunt het maar geregeld hebben, voor het geval dat. Bedenk wie je jouw kinderen het liefst toevertrouwt en regel een voogd. En denk dan ook meteen aan een plek waar je huisdieren welkom zijn.

 

4. Deel informatie

Zorg dat je nabestaanden niet eindeloos hoeven te zoeken naar informatie en maak een overzicht van je verzekeringspapieren, contracten, koopaktes, abonnementen en lidmaatschappen. Maak ook alvast een beveiligd bestand met je wachtwoorden en deel dit alleen met iemand die je vertrouwt. Je hebt hier ook speciale apps voor.

 

5. Schenk bij leven

Als je kinderen groter zijn, kun je al schenkingen bij leven doen. Zo verminder je het bedrag waar je kinderen straks erfbelasting over moeten betalen en ze kunnen het dan bijvoorbeeld al gebruiken voor de aankoop van een huis.

 

6. Ja of nee?

Laat familie en vrienden weten of je wel of geen orgaandonor bent. Dan hoeven zij die keuze niet voor jou te maken en komt niemand voor dilemma's of verrassingen te staan.

 

Wil je meer weten over hoe je het zo goed mogelijk regelt voor je nabestaanden? Op de website van Centraal Beheer vind je alle informatie.

echo-zoon-dochter

Strikjes in het haar, een jurkje met kerst en over-de-top glitterschoenen: Kek Mama’s Malu en haar vriend zagen het al helemaal voor zich toen ze met vijftien weken hoorden dat ze een meisje zouden krijgen. Tot er met de twintigwekenecho toch echt een piemel in beeld kwam.

Achteraf kan ik mezelf wel voor m’n kop slaan, want kom op: vijftien weken is wel heel erg vroeg. Maar ondanks dat ik hier meerdere malen door vriendinnen en collega’s op werd gewezen, staarde ik me blind op websites met koppen als ‘Geslachtsecho vanaf dertien weken? Het kan!’. Vol vertrouwen vroeg ik tijdens onze derde echo aan de verloskundige of ze kon kijken hoe of wat. En ja hoor, of ze nu met dat apparaat links of rechts zat, ze zag drie streepjes - een meisje.

 

Ons meisje

Mijn vriend en ik konden ons geluk niet op: hij is opgevoed in een ‘mannenhuis’ (heeft één broer) en kon niet wachten op een kleine meid in z'n leven. Die vervelende jongens in de toekomst? Die nam-ie graag op de koop toe. Ik kreeg het eerst een beetje benauwd (een kopie van mijn pittige zelf was immers nou niet écht waar ik rekening mee had gehouden), maar toen we haar eenmaal een naam hadden gegeven was het ook echt míjn meisje. Ons kind dat we samen alle liefde van de wereld zouden geven. 

 

Geen mierzoet gedoe, wel setjes voor meisjes

Of we een moment twijfelden aan het geslacht? Ik wel. Maar ik moest op de verloskundige vertrouwen en we kochten langzaam de eerste kleding voor onze baby - geen mierzoet gedoe, maar wel echt setjes voor meisjes. Het jurkje voor kerst was zelfs al binnen. Nooit gedacht dat we dit een paar weken later weer terug konden brengen…

 

Daar was-ie: de piemel

Het leek wel een film: echoscopist zat tijdens de twintigwekenecho nog geen drie seconden met dat echo-apparaat op m’n buik, toen ze met de volste overtuiging zei dat ze een piemel zag. We waren het vijfde stel in één maand waarbij het 'verkeerd' was voorspeld. Vriend werd lijkbleek, ik probeerde de boel nonchalant weg te lachen. Ik bedoel, de baby is gezond, dat is het belangrijkste. En een jongen is toch net zo leuk? Dat vond (en vind) ik ook echt, maar toen ik van die tafel afrolde en samen met m’n vriend weer naar buiten liep, leek het ineens alsof ik zwanger was van een ander kind. Dag naam, dag jurkjes en dag glitterschoenen: onze toekomst zag er ineens heel anders uit. 

 

Afscheid

Vooral m’n vriend moest aan het idee wennen - alsof ze zijn dochter van ‘m hadden afgepakt. Hij vindt een jongen net zo mooi, maar ik herkende dat gevoel wel een beetje. We moesten plots afscheid nemen van een kind dat er nooit is geweest. Dus toen we dat kerstjurkje op de balie van de kledingwinkel zagen liggen omdat we ‘m wilden ruilen voor iets stoerders, voelde dat toch een beetje gek.

 

Mannenhuis

Dagenlang hebben we er samen over gepraat. En soms ook dagen niet. We kregen jongenskleding van onze familie, zochten naar jongensnamen op internet, speculeerden over wat z'n hobby's zouden worden en kochten de stoerste sneakers die er zijn. Alles om in ons hoofd een beeld van ons ‘nieuwe’ kind te krijgen. En nu, een paar weken later, kunnen we vol trots zeggen dat we een ZOON krijgen. Onze gezonde zoon, die natuurlijk net zo welkom is als onze dochter. Vriend kan niet wachten om samen te gaan voetballen (of naar ballet te gaan als ons kind dat liever wil), te stoeien en hem wijze vaderlessen mee te geven. En ik kijk uit naar de dag dat ik onze jongen in m’n armen kan sluiten - een mannenhuis, heerlijk.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

Roos Schlikker (42) is journalist, columnist en moeder van zoons Miró (8) en Róman (6). In Kek Mama schrijft ze over haar gezinsleven.

Vroeger, in vrijgezelle tijden, wilde ik niets liever dan een mysterieuze schone zijn. Zo’n vrouw over wie mannen zeggen: “Ze kijkt zo geheimzinnig. Ze is misschien wat stil, maar daar zit een peilloze diepte achter, dat zie je.” Ik vermoed vaak dat er achter stille Willies in plaats van een peilloze diepte gewoon helemaal niks zit, maar dat is de kift natuurlijk. Want ik ben een hoop, maar zeker niet mysterieus.
 

'Ik hou stiekem wel van stiekem'

En dat terwijl ik stiekem wel van stiekem hou. Die ene kus die nooit uitgewisseld had mogen worden, was dat niet de lekkerste ooit? Dat potje zwart-wit dat ik in mijn laatje op de lagere school had gesmokkeld en waarin ik stilletjes tijdens taal af en toe mijn vinger durfde te steken. Zalig.

Doen alsof je altijd naar Radio 1 luistert in de auto maar zodra je het land doorscheurt keihard meeblèren met 100% NL (‘Ik heb de heeeeeele nacht, liggen dromen, van je stem van je mond van je lijf van je kont en de dekens o-hop de gro-hond.’). Bijna orgastisch.

Maar omdat ik zo flapuiterig ben, kan ik het zelden voor me houden. Ik lul te veel over de man die ik clandestien zoende, dat zwart-witpotje viel altijd om, een poederlawine tussen al mijn schriftjes achterlatend en het feit dat ik de halve dag Woltertje Kroes neurie zal ook wel wat verraden.
 

Plannen smeden

Afgelopen week had Miró een vriendje te spelen. Ze zouden naar het voetbalveldje gaan. Terwijl ze in de gang hun jassen aantrokken, hoorde ik ze fluisteren. “Ik heb geld. Ja, nog van mijn verjaardag.” “Oooooh! Zullen we? Naar de Appie?” “Ssssssssst! Ja, ja, doen we. En dan kopen we chocola!” “Of chips!” “Of allebei!” “Ja! Allebei!” “SSSSSSSSSST!”

Ik stond stiekem te grijnzen op de overloop. Wat heerlijk, van die plannen smedende jongetjes. Chocola of chips is natuurlijk het allerlekkerst als je als achtjarige naar de supermarkt sluipt om het in te slaan van je eigen verjaardagsgeld. Dikke kans dat ze er van de zenuwen amper van zouden eten. Maar het plannen. Het complotje. Het samenzweren. Ik begreep zo goed hoe leuk het was.

En toch kon ik het niet laten. Ik sloop naar beneden en dook plotseling achter ze op waarbij ik keihard fluisterde: “Jullie mogen best wat lekkers halen hoor!” Weg geheim. Shit. Ik zal nooit een mysterieuze schone zijn.
 

Deze column staat in Kek Mama 02-2018.

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >