Caroline Mol en Jan Dulles zijn vandaag in het huwelijksbootje gestapt, op de geboortedag van hun dochter Donna. Dit deelt Caroline met een prachtige foto op Instagram. ‘Haar leven was maar kort, maar heeft ons voor altijd verbonden.’
Ze schrijft bij het liefdevolle kiekje:
“Komt tijd, komt raad.
Wat ons breken wil
is wat ons sterker maakt.”
‘Vandaag is onze trouwdag. De geboortedag van onze dochter Donna. Haar leven was kort maar heeft ons voor altijd verbonden. Met elkaar en met onze vrienden. Dat vieren wij vandaag. We danken jullie voor alle positiviteit.’
Eerder vertelde ze openhartig over het verlies van hun dochter en hoe zij en Jan daar verschillend én toch samen mee omgaan. “Jan en ik hebben elke vier weken psychische hulp. Een kind verliezen is niet normaal, daar móét je hulp bij zoeken. Jan is geen prater, maar in therapie praat hij gelukkig wel. Het is bijzonder dat we dit samen doen. We beleven het allebei anders, hebben allebei ons eigen proces, maar vinden elkaar in onze liefde.” En zo bewijst ook weer vandaag. Gefeliciteerd Caroline en Jan!
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
