Monique Westenberg (43) heeft haar wens voor een tweede kind nooit onder stoelen of banken gestoken. Maar na de breuk met André Hazes zit dat er niet meer in, schrijft ze in haar column in tijdschrift Vriendin.
Lees verder onder de advertentie
Ze vertelt openhartig over de geboorte van haar nichtje en de gemengde gevoelens die daarbij kwamen kijken.
Geen baby meer
In het voorjaar kreeg Monique bijzonder nieuws: haar broer en schoonzus verwachtten een derde kind. ‘Ik was natuurlijk heel blij en gelukkig voor hen, en ik verheugde me enorm op de komst van mijn nieuwe nichtje’, schrijft Monique. Het nieuws kwam in een moeilijke periode, namelijk vlak na de breuk met André Hazes. ‘Naast geluk voelde ik ook een vreemd soort verdriet, omdat ik wist dat ik zelf geen baby meer zou krijgen. Ik gunde het mijn broer en schoonzus, maar ik had het mezelf ook gegund’, aldus Monique.
Voordat Monique hoorde dat ze weer tante zou worden, bezocht ze een spiritueel coach en medium, die haar iets opmerkelijks vertelde. ‘Ze zei: ‘Ik zie een meisje om jou heen. Een meisje dat nog geboren zal worden.’ Ik vond dat toen vreemd, want na mijn breuk met André wist ik dat ik geen kinderen meer zou krijgen. Dus wie was dat meisje dan?’ gaat Monique verder. Maar na de geboorte van haar nichtje viel alles op z’n plek: dit is het meisje waar de coach het over had. ‘En daar, in het ziekenhuis, realiseerde ik me maar weer eens wat een rijk mens ik ben met een gezonde zoon, lieve familie en drie kleine nichtjes die in mijn hart wonen’, aldus Monique. Haar zoon André is nu vijf jaar.
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.