Beeld: Getty Images
We hebben het vaak over werkdruk in het onderwijs. Over lerarentekorten. Over volle klassen. Maar wat minder zichtbaar is? Dat steeds meer docenten zich simpelweg onveilig voelen op hun werk.
Uit een rondvraag van EenVandaag en vakbond CNV onder 451 leraren in het basis-, voortgezet en mbo-onderwijs blijkt dat 43 procent te maken heeft gehad met fysiek geweld. Niet alleen door leerlingen, maar ook door ouders. En wat ze meemaken, is heftig.
In de open antwoorden delen docenten ervaringen waar je stil van wordt. Een docente op een middelbare school vertelt dat ze tijdens haar zwangerschap in haar buik werd geschopt door een leerling. Een andere lerares geeft aan: “Leerlingen hebben mijn billen en kruis betast. De rest van de klas lachte erom.”
Een basisschoolleraar werd met een hockeystick geslagen door een leerling uit groep 6. En een docente liep een gebroken schouderblad op nadat ze werd aangevallen door een boze vader, omdat zijn kind één dag geschorst was. Dit zijn geen losse incidenten meer, zegt CNV.
Volgens Daniëlle Woestenberg, voorzitter van CNV Onderwijs, gaat het al drie jaar op rij niet om uitzonderingen. “”Het gaat om structurele vormen van geweld, intimidatie en bedreiging van zowel leerlingen als ouders tegen leraren. Dat is heel ernstig en zorgwekkend.” Met andere woorden: dit is geen domme pech of een uitzondering. Dit is een patroon.
Veel docenten durven hun verhaal niet eens te delen. Zelfs anoniem niet. Uit angst voor reacties van leerlingen of omdat het schoolbestuur geen toestemming geeft.
Toch wil één docent, Eduard (niet zijn echte naam), zijn ervaring delen. Als beginnend vmbo-docent kreeg hij al snel een dreigement naar zijn hoofd geslingerd. Nadat hij een leerling de klas uitstuurde, schreeuwde ze: “Mijn vader heeft een pistool in zijn auto liggen.”
Een paar jaar later werd hij ook fysiek aangevallen door een leerling die hij wilde corrigeren. De leerling tackelde hem in de klas terwijl hij assistentie wilde bellen. En dit is nog maar een deel van wat hij meemaakte.
Wat misschien nog het meest schuurt: het gevoel er alleen voor te staan. Eduard vertelt dat hij na incidenten vaak weinig steun ervaart vanuit de schoolleiding. Dat hij de volgende dag gewoon weer voor dezelfde klas staat, zonder dat er echt iets verandert.
“Ik heb echt het gevoel dat ik er na ieder incident alleen voor sta. De directie treedt amper op. Er gebeurt niks of er wordt heel mild opgetreden. En ik moet het de volgende dag gewoon weer oplossen met zo’n leerling. Dat voelt wel eenzaam.” Uit het onderzoek blijkt dat 68 procent van de docenten vindt dat schoolbesturen meer moeten doen om een veilige werksfeer te garanderen.
Bijna een kwart van de ondervraagde docenten overweegt serieus het onderwijs te verlaten vanwege geweld en bedreigingen. Juist in een tijd waarin het lerarentekort al nijpend is, is dat natuurlijk het laatste wat je wil.
Woestenberg waarschuwt: “Geweld en bedreigingen zijn helaas redenen voor docenten om het onderwijs te verlaten. De samenleving verhardt en de docent krijgt de polarisatie op zijn bordje. En die bedankt daarvoor. Die zegt in deze arbeidsmarkt: ik ga wat anders doen.”
Ondanks alles blijft Eduard voorlopig voor de klas staan. Omdat er ook nog genoeg leerlingen zijn die wél respectvol zijn. Die het voor hem opnemen. Die willen leren.
“Leraar zijn blijft gewoon nog steeds een ontzettend mooi vak. Je kan het verschil maken in het leven van een leerling. Een zaadje planten voor de toekomst. Dat maakt het nog steeds ondanks alles de moeite waard.”
Het klinkt onwerkelijk, maar het gebeurt echt. Op steeds meer basis- en middelbare scholen worden leerlingen geronseld door criminelen. Leerlingen dealen drugs op het schoolplein of plaatsen op bestelling vuurwerkbommen bij huizen. Je leest het hier.
Bron: EenVandaag
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.
